شمارهٔ ۱۱۸۶

هوش مصنوعی: ای محبوب من، هر کجا که برویم، امشب به کجا خواهد رفتی؟ تو گفتی که می‌آیی، پس چرا به وعده‌ات عمل نکردی؟

هوش مصنوعی: ما چشم خود را گشودیم و از غیر (غیر تو) خود را کنار گذاشتیم، تا تو با محبت و لطف خود دروازه را برای ما باز کنی.

هوش مصنوعی: هر چقدر که به تو نیاز داشته باشم، ای ترک که با رفتار ناپسند خود، دل‌ها را می‌شکنی، مانند درخت سروی که به خاطر زیبایی‌اش سر به آسمان بلند می‌کند.

هوش مصنوعی: به دنبال دوستان نادرست نباش و به ما بپیوند، زیرا در نهایت زندگی‌ات به سوی چیزی مثبت و بهتر خواهد رفت.

هوش مصنوعی: من هر روز را به یاد می‌آورم و به خودم وعده می‌دهم که مانند خورشید در نیمه‌شب، هنگامی که از در وارد می‌شوی، روشنایی بیاوری.

هوش مصنوعی: در نهایت، تو که پزشک هستی، باید به بیماری‌ها توجه کنی. هیچ نیازی به این نبود که کسی را بفرستم تا تو را به اینجا بیاورد.

هوش مصنوعی: کسانی که به من اهمیت نمی‌دهند و در کنارم نیستند، تو کجایی که در این جمع شاد و پر از زندگی حضوری داشته باشی؟

هوش مصنوعی: به او نگو که بوسه‌ی من را با دیگران تقسیم کند، چرا که دل جریحه‌دار من تحمل این درد را ندارد.

هوش مصنوعی: با محبت علی، تو همانند لاله‌ای شده‌ای که در زمین می‌روید. وقتی که از خاک بیرون می‌آید، رنگ رخسار خود را به نمایش می‌گذارد. این نشان‌دهنده این است که با عشق و محبت، حتی در سختی‌ها و مشکلات نیز می‌توان شکوفا شد و زیبایی خود را نشان داد.