خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

غزلیات

بیدل دهلوی » غزلیات

غزل شمارهٔ ۱ : آیینه بر خاک زد صُنعِ یکتا

غزل شمارهٔ ۲ : اگر به گلشن ز ناز گردد قدِ بلندِ تو جلوه‌فرما

غزل شمارهٔ ۳ : ای خیالِ قامتت آهِ ضعیفان را عصا

غزل شمارهٔ ۴ : او سپهر و من‌کف خاک اوکجا و من‌کجا

غزل شمارهٔ ۵ : کرده‌ام باز به آن گریهٔ سودا، سودا

غزل شمارهٔ ۶ : جولان ما فسرد به زنجیر خواب پا

غزل شمارهٔ ۷ : خط جبین ماست هم آغوش نقش پا

غزل شمارهٔ ۸ : روزی‌که زد به خواب شعورم ایاغ پا

غزل شمارهٔ ۹ : آخر ز فقر بر سر دنیا‌ زدیم پا

غزل شمارهٔ ۱۰ : به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا

غزل شمارهٔ ۱۱ : به دعوت هم‌کسی راکس نمی‌گوید بیا اینجا

غزل شمارهٔ ۱۲ : پل و زورق نمی‌خواهد محیط‌کبریا اینجا

غزل شمارهٔ ۱۳ : آبیار چمن رنگ‌، سراب است اینجا

غزل شمارهٔ ۱۴ : صبح پیری اثر قطع امید است اینجا

غزل شمارهٔ ۱۵ : جام امید نظرگاه خمار است اینجا

غزل شمارهٔ ۱۶ : جوش اشکیم وشکست آیینه‌دار است اینجا

غزل شمارهٔ ۱۷ : در خموشی همه صلح است‌، نه جنگ است اینجا

غزل شمارهٔ ۱۸ : نه طرح باغ و نه گلشن فکنده‌اند اینجا

غزل شمارهٔ ۱۹ : کسی در بندغفلت‌مانده‌ای چون من ندید اینجا

غزل شمارهٔ ۲۰ : به مهر مادر گیتی مکش رنج امید اینجا

غزل شمارهٔ ۲۱ : دریای خیالیم و نمی نیست در اینجا

غزل شمارهٔ ۲۲ : چون غنچه همان به که بدزدی نفس اینجا

غزل شمارهٔ ۲۳ : شب وصل است و نبود آرزو را دسترس اینجا

غزل شمارهٔ ۲۴ : در محفل ما و منم‌، محو صفیر هر صدا

غزل شمارهٔ ۲۵ : درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا

غزل شمارهٔ ۲۶ : چه‌ امکان است‌ گرد غیر ازین محفل‌ شود پیدا

غزل شمارهٔ ۲۷ : کجا الوان نعمت زین بساط آسان شود پیدا

غزل شمارهٔ ۲۸ : کو بقا گر نفست‌ گشت مکرر پیدا

غزل شمارهٔ ۲۹ : چه ظلمت است اینکه گشت غفلت به چشم یاران ز نور پیدا

غزل شمارهٔ ۳۰ : نشد در این درسگاه عبرت به فهم چندین رساله پیدا

غزل شمارهٔ ۳۱ : بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را

غزل شمارهٔ ۳۲ : به رنگ غنچه سودای خطت پیچیده دلها را

غزل شمارهٔ ۳۳ : پریشان نسخه کرد اجزای مژگان تر ما را

غزل شمارهٔ ۳۴ : جز پیش ما مخوانید افسانهٔ فنا را

غزل شمارهٔ ۳۵ : خط آوردی و ننوشتی برات مطلب ما را

غزل شمارهٔ ۳۶ : گذشت از چرخ و بگرفت آبله چشم ثریا را

غزل شمارهٔ ۳۷ : کسی چه شکر کند دولت تمنا را

غزل شمارهٔ ۳۸ : موج پوشید روی دریا را

غزل شمارهٔ ۳۹ : نزیبد پردهٔ فانوس دیگر شمع سودا را

غزل شمارهٔ ۴۰ : نسیم شانه کند زلفِ موجِ دریا را

غزل شمارهٔ ۴۱ : نفس آشفته می‌دارد چو گل جمعیت ما را

غزل شمارهٔ ۴۲ : نگاه وحشی لیلی چه افسون کرد صحرا را

غزل شمارهٔ ۴۳ : دو روزی فرصت آموزد درود مصطفا ما را

غزل شمارهٔ ۴۴ : به خاک تیره آخر خودسری‌ها می‌برد ما را

غزل شمارهٔ ۴۵ : ز بزم وصل‌ خواهش‌های بی‌جا می‌برد ما را

غزل شمارهٔ ۴۶ : جنون کی قدردان کوه و هامون می‌کند ما را

غزل شمارهٔ ۴۷ : در عالمی‌ که با خود رنگی نبود ما را

غزل شمارهٔ ۴۸ : حسابی نیست با وحشت جنون‌ کامل ما را

غزل شمارهٔ ۴۹ : سری‌ نبود به وحشت‌ ز بزم‌ جستن‌ ما را

غزل شمارهٔ ۵۰ : محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را

غزل شمارهٔ ۵۱ : مکن سراغ غبارِ ز پا نشستهٔ ما را

غزل شمارهٔ ۵۲ : نشاند بر مژه اشک ز هم‌ گسستهٔ ما را

غزل شمارهٔ ۵۳ : خدا چو شمع دهد جرأت آب دیدهٔ ما را

غزل شمارهٔ ۵۴ : نقاب عارض گلجوش کرده‌ای ما را

غزل شمارهٔ ۵۵ : درین وادی چسان آرام باشد کاروان‌ها را

غزل شمارهٔ ۵۶ : شرر تمهید سازد مطلب ما داستان‌ها را

غزل شمارهٔ ۵۷ : گذشتگان که هوس دیده‌اند دنیا را

غزل شمارهٔ ۵۸ : حسنی است بر رخش رقم مشک ناب را

غزل شمارهٔ ۵۹ : فال حباب زن‌، بشمر موج آب را

غزل شمارهٔ ۶۰ : یک آه سرد نیم‌شبی از جگر برآ

غزل شمارهٔ ۶۱ : نیستی پیشه‌کن از عالم پندار برآ

غزل شمارهٔ ۶۲ : فرصتی داری زگرد اضطراب دل برآ

غزل شمارهٔ ۶۳ : با دلِ آسوده از تشویشِ آب و نان برآ

غزل شمارهٔ ۶۴ : شور جنون در قفسی با همه بیگانه برآ

غزل شمارهٔ ۶۵ : بیا تا دی‌کنیم امروز فردای قیامت را

غزل شمارهٔ ۶۶ : هرزه برگردون رساندی وهم بود و هست را

غزل شمارهٔ ۶۷ : خاکسار تو تپیدن کند آغاز چرا

غزل شمارهٔ ۶۸ : پرتو آهی ز جیبت‌گل نکرد ای دل چرا

غزل شمارهٔ ۶۹ : خار غفلت می‌نشانی در ریاض دل چرا

غزل شمارهٔ ۷۰ : به خیال آن عرق جبین ز فغان علم نزدی چرا

غزل شمارهٔ ۷۱ : ای غافل از رنج هوس آیینه‌پردازی چرا

غزل شمارهٔ ۷۲ : فشاند محمل نازت گل چه رنگ به صحرا

غزل شمارهٔ ۷۳ : حیف‌کز افلاس نومیدی فواید مرد را

غزل شمارهٔ ۷۴ : ستم‌ است اگر هوست‌ کشد که به‌سیر سرو و سمن درآ

غزل شمارهٔ ۷۵ : به شبنم صبح، این‌گلستان‌، نشاند جوش غبار خود را

غزل شمارهٔ ۷۶ : نمی‌دزدد کس از لذات‌ کاهش‌آفرین خود را

غزل شمارهٔ ۷۷ : آنجا که فشارد مژه‌ام دیدهٔ تر را

غزل شمارهٔ ۷۸ : ای آب رخ از خاک درت دیدهٔ تر را

غزل شمارهٔ ۷۹ : شوق اگر بی‌پرده سازد حسرت مستور را

غزل شمارهٔ ۸۰ : عشق اگر در جلوه آرد پرتو مقدور را

غزل شمارهٔ ۸۱ : پاس کار خود نباشد صاحب تدبیر را

غزل شمارهٔ ۸۲ : تا به‌کی در پرده دارم آه بی‌تأثیر را

غزل شمارهٔ ۸۳ : ز آهم مجویید تأثیر را

غزل شمارهٔ ۸۴ : گر کمان‌دار خیالت در زه آرد تیر را

غزل شمارهٔ ۸۵ : گرکنی با موج خونم همزبان شمشیررا

غزل شمارهٔ ۸۶ : هرکجا تسلیم بندد بر میان شمشیر را

غزل شمارهٔ ۸۷ : هستی به‌تپش رفت واثرنیست نفس را

غزل شمارهٔ ۸۸ : کی جزا می‌رسد از اهل حیا سرکش را

غزل شمارهٔ ۸۹ : لب جویی‌ که از عکس تو پردازی‌ست آبش را

غزل شمارهٔ ۹۰ : نباشدگرکمند موج تردستی حجابش را

غزل شمارهٔ ۹۱ : مکش ای آفتاب از فکر زربرپشت آتش را

غزل شمارهٔ ۹۲ : به یاد آرد دل بیتاب اگر نقش میانش را

غزل شمارهٔ ۹۳ : چه‌امکان است فردا عرض شوخی ناتوانش را

غزل شمارهٔ ۹۴ : جوش زخمم داد سر در صبح محشر تیغ را

غزل شمارهٔ ۹۵ : گر، دمی‌، بوس کفت‌گردد میسر تیغ را

غزل شمارهٔ ۹۶ : سادگی باغی‌ست طبع عافیت‌آهنگ را

غزل شمارهٔ ۹۷ : عشق هرجا شوید از دل‌ها غبار رنگ را

غزل شمارهٔ ۹۸ : گر کنم با این سر پرشور بالین سنگ را

غزل شمارهٔ ۹۹ : اگرحیرت به‌این رنگست دست وتیغ قاتل را

غزل شمارهٔ ۱۰۰ : به تردستی بزن ساقی غنیمت‌دار قلقل را

غزل شمارهٔ ۱۰۱ : به گلشن گر برافشاند ز روی ناز کاکل را

غزل شمارهٔ ۱۰۲ : بهار اندیشهٔ صدرنگ عشرت‌کرد بسمل را

غزل شمارهٔ ۱۰۳ : بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را

غزل شمارهٔ ۱۰۴ : ای چشم تو مهمیز جنون وحشیِ رم را

غزل شمارهٔ ۱۰۵ : خیال قرب غفلت دوری ازانس است محرم را

غزل شمارهٔ ۱۰۶ : گریک نفس آیینه‌کنی نقش قدم را

غزل شمارهٔ ۱۰۷ : نباشد بی‌عصا امداد طاقت پیکر خم را

غزل شمارهٔ ۱۰۸ : بوی وصلت‌گر ببالاند دل ناکام را

غزل شمارهٔ ۱۰۹ : در طلب تا چند ریزی آبروی‌کام را

غزل شمارهٔ ۱۱۰ : کی بود سیری ز ناز آن نرگس خودکام را

غزل شمارهٔ ۱۱۱ : غم‌، طر‌ب جوش‌کرده است مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۲ : شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را

غزل شمارهٔ ۱۱۳ : کیست‌کز راه تو چون خاشاک بردارد مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۴ : زین وجودی‌کز عدم شرمنده می‌گیرد مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۵ : عبرتی‌کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۶ : چو تخم اشک به‌کلفت سرشته‌اند مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۷ : کافرم‌گر مخمل و سنجاب می‌باید مرا

غزل شمارهٔ ۱۱۸ : تبسم ریز لعلش‌گر نشان پرسد غبارم را

غزل شمارهٔ ۱۱۹ : به‌تازگی نکشد عافیت دماغ مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۰ : بس که دارد ناتوانی نبض احوال مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۱ : بی‌سخن باید شنیدن چون نگین نام مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۲ : قاصد به حیرت‌کن ادا تمهید پیغام مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۳ : بسکه چون‌گل پرده‌ها بر پرده شد سامان مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۴ : رخصت نظاره‌ای‌گر می‌دهد جانان مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۵ : سوار برق عمرم‌، نیست برگشتن عنانم را

غزل شمارهٔ ۱۲۶ : گدازگوهر دل باده ناب است شبنم را

غزل شمارهٔ ۱۲۷ : وهم راحت صید الفت‌کرد مجنون مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۸ : بسکه‌ وحشت کرده‌ است آزاد مجنون‌ مرا

غزل شمارهٔ ۱۲۹ : دام یک عالم تعلق‌ گشت حیرانی مرا

غزل شمارهٔ ۱۳۰ : داغ عشقم‌، نیست الفت با تن‌آسانی مرا

غزل شمارهٔ ۱۳۱ : به عجزی‌که داری قوی‌کن میان را

غزل شمارهٔ ۱۳۲ : حیف است‌کشد سعی دگر باده‌کشان را

غزل شمارهٔ ۱۳۳ : شدی پیر و همان در بند غفلت می‌کنی جان را

غزل شمارهٔ ۱۳۴ : عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را

غزل شمارهٔ ۱۳۵ : هرچند گرانی بوَد اسباب جهان را

غزل شمارهٔ ۱۳۶ : هوس مشتاق رسوایی مکن سودای پنهان را

غزل شمارهٔ ۱۳۷ : الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی نگاهان را

غزل شمارهٔ ۱۳۸ : چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را

غزل شمارهٔ ۱۳۹ : نظر بر کج‌روان از راستان بیش است‌ گردون‌ را

غزل شمارهٔ ۱۴۰ : نمی‌دانم چه تنگی درهم افشرد آه مجنون را

غزل شمارهٔ ۱۴۱ : اگر اندیشه کند ط‌رز نگاه او را

غزل شمارهٔ ۱۴۲ : به‌ گلشنی‌ که دهم عرض شوخی او را

غزل شمارهٔ ۱۴۳ : سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا

غزل شمارهٔ ۱۴۴ : مکن ز شانه پریشان دماغ‌گیسو را

غزل شمارهٔ ۱۴۵ : کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را

غزل شمارهٔ ۱۴۶ : حسن شرم آیینه داند روی تابان ترا

غزل شمارهٔ ۱۴۷ : کرده‌ام سرمشق حیرت سرو موزون تورا

غزل شمارهٔ ۱۴۸ : به حیرت آینه پرداختند روی تو را

غزل شمارهٔ ۱۴۹ : گداز سعی دلیل است جستجوی تو را

غزل شمارهٔ ۱۵۰ : مغتنم‌گیرید دامان دل آگاه را

غزل شمارهٔ ۱۵۱ : بدزدگردن بی‌مغز برفراخته را

غزل شمارهٔ ۱۵۲ : عقبه‌ای دیگر نباشد روح از تن رسته را

غزل شمارهٔ ۱۵۳ : نیست باک از برقِ آفت، دل به آفت بسته را

غزل شمارهٔ ۱۵۴ : قید هستی نیست مانع خاطرِ آزاده را

غزل شمارهٔ ۱۵۵ : کو دماغ جهد، تن در خاکساری داده را

غزل شمارهٔ ۱۵۶ : گل بر رخت‌گشود نقاب‌کشیده را

غزل شمارهٔ ۱۵۷ : نیست با مژگانْ تعلق اشکِ وحشت‌پیشه را

غزل شمارهٔ ۱۵۸ : بیاکه جام مروت دهیم حوصله را

غزل شمارهٔ ۱۵۹ : از سپند ما که می‌یابد سراغ ناله را ؟

غزل شمارهٔ ۱۶۰ : کردم رقم به‌کلک نفس مد ناله را

غزل شمارهٔ ۱۶۱ : ساختم قانعْ دلِ از عافیت بیگانه را

غزل شمارهٔ ۱۶۲ : با بد ونیک است یک رنگ هوس آیینه را

غزل شمارهٔ ۱۶۳ : نیست با حسنت مجال ‌گفتگو آیینه را

غزل شمارهٔ ۱۶۴ : جلوهٔ او داد فرمان نگاه آیینه را

غزل شمارهٔ ۱۶۵ : گه ازموی میان شهرت دهد نازک خیالی را

غزل شمارهٔ ۱۶۶ : مآل‌کار نقصانهاست هر صاحب‌کمالی را

غزل شمارهٔ ۱۶۷ : ندیدم مهربان دلهای از انصاف خالی را

غزل شمارهٔ ۱۶۸ : به‌هستی انقطاعی نیست از سر سرگرانی را

غزل شمارهٔ ۱۶۹ : عیشْ داندْ دلِ سرگشتهْ پریشانی را

غزل شمارهٔ ۱۷۰ : فسون جاه عذر لنگ سازد پرفشانی را

غزل شمارهٔ ۱۷۱ : هر کجا نسخه‌ ‌کنند آن خط ریحانی را

غزل شمارهٔ ۱۷۲ : نباشد یاد اسباب طرف وحشت‌گزینی را

غزل شمارهٔ ۱۷۳ : ربود از بس خیال ساعد او هوش ماهی را

غزل شمارهٔ ۱۷۴ : اثر دور است ازین یاران حقوق آشنایی را

غزل شمارهٔ ۱۷۵ : کو ذوق نگاهی که به هنگام تماشا

غزل شمارهٔ ۱۷۶ : درین محفل که دارد شام بربند و سحر بگشا

غزل شمارهٔ ۱۷۷ : نرسیدی به فهم خود، ره عزم دگر گشا

غزل شمارهٔ ۱۷۸ : اگر مردی در تسلیم زن، راه طلب مگشا

غزل شمارهٔ ۱۷۹ : پیش توانگر منشان‌، پهلوی لاغر مگشا

غزل شمارهٔ ۱۸۰ : در بی‌زری ز جبههٔ اخلاق چین گشا

غزل شمارهٔ ۱۸۱ : تجدید سِحرکاری‌ست در جلوه‌زار عنقا

غزل شمارهٔ ۱۸۲ : ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ما

غزل شمارهٔ ۱۸۳ : پرکرده جزو لایتجزا کتاب ما

غزل شمارهٔ ۱۸۴ : سطر یقین به حک داد تکرار بی‌حد ما

غزل شمارهٔ ۱۸۵ : آن پری‌ گویند شب خندید بر فریاد ما

غزل شمارهٔ ۱۸۶ : بحر می‌پیچد به موج، از اشک غم‌پرورد ما

غزل شمارهٔ ۱۸۷ : حیرت حسنی‌ست در طبع نگه‌پرورد ما

غزل شمارهٔ ۱۸۸ : ز گفت‌وگو نیامد صیدِ جمعیت به بند ما

غزل شمارهٔ ۱۸۹ : بی‌ثمری حصار شد در چمن امید ما

غزل شمارهٔ ۱۹۰ : لغزشی خورده ز پا تا سر ما

غزل شمارهٔ ۱۹۱ : نیست خاکستر ما شعله‌صفت بستر ما

غزل شمارهٔ ۱۹۲ : آخر به لو‌ح آ‌ینهٔ اعتبار ما

غزل شمارهٔ ۱۹۳ : خارج‌آهنگی ندارد سبحه و زنّار ما

غزل شمارهٔ ۱۹۴ : سخت موهوم است نقش پردهٔ اظهار ما

غزل شمارهٔ ۱۹۵ : همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنجِ خمار ما

غزل شمارهٔ ۱۹۶ : چون سرو، کلفتی چند پیچیده‌اند بر ما

غزل شمارهٔ ۱۹۷ : رنگ شوخی نیست در طبع ادب‌تخمیر ما

غزل شمارهٔ ۱۹۸ : نغمه رنگ افتاده نقش بی‌نشان تأثیر ما

غزل شمارهٔ ۱۹۹ : چه ممکن است که راحت سری برآورد از ما

غزل شمارهٔ ۲۰۰ : هرجا روی ای ناله سلامی ببر از ما

غزل شمارهٔ ۲۰۱ : چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما

غزل شمارهٔ ۲۰۲ : دل می‌رود و نیست کسی دادرس ما

غزل شمارهٔ ۲۰۳ : تا بوی گل به رنگ ندوزد لباس ما

غزل شمارهٔ ۲۰۴ : این‌قدَر نقشی که گل کرد از نهان و فاش ما

غزل شمارهٔ ۲۰۵ : ای جگرها داغدا‌ر شوق پیکان شما

غزل شمارهٔ ۲۰۶ : شور صد صحرا جنون‌گرد نمکدان شما

غزل شمارهٔ ۲۰۷ : ای همه آیات قدرت ظاهر از شأن شما

غزل شمارهٔ ۲۰۸ : ز فسانهٔ لبِ خامشِ که رسید مژده به گوش ما؟

غزل شمارهٔ ۲۰۹ : افتاده زندگی به‌ کمین هلاکِ ما

غزل شمارهٔ ۲۱۰ : به خیالِ چشمِ که می‌زند قدحِ جنون، دلِ تنگ ما؟

غزل شمارهٔ ۲۱۱ : سلسلهٔ شوقِ کیست سرخطِ آهنگ ما؟

غزل شمارهٔ ۲۱۲ : آیینهٔ چندین تب و تاب است دل ما

غزل شمارهٔ ۲۱۳ : هم آبله هم چشم پر آب است دل ما

غزل شمارهٔ ۲۱۴ : نشود جاه و حَشَم شهرتِ خامِ دلِ ما

غزل شمارهٔ ۲۱۵ : با سحر ربطی ندارد شام ما

غزل شمارهٔ ۲۱۶ : مپسند جز به رهن تغافل پیام ما

غزل شمارهٔ ۲۱۷ : از حادث‌آفرینیِ طبعِ سقیمِ ما

غزل شمارهٔ ۲۱۸ : همچو عنقا بی‌نیازِ عرض ایجادیم ما

غزل شمارهٔ ۲۱۹ : آنچه نذر درگه آوردیم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۰ : عمری‌ست گرد گردش رنگ خودیم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۱ : بس‌که از ساز ضعیفی‌ها خبر داریم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۲ : تا در این گلزار چون شبنم گذر داریم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۳ : حیرت دیدار سامان سفر داریم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۴ : نام خود را تا به رسوایی علَم داریم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۵ : صورتِ وهمِ به هستی متهم، داریم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۶ : با کمال اتحاد، از وصل مهجوریم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۷ : طرح قیامتی ز جگر می‌کشیم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۸ : عمری‌ست ناز دیدهٔ تر می‌کشیم ما

غزل شمارهٔ ۲۲۹ : چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما

غزل شمارهٔ ۲۳۰ : حیرتیم، اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما

غزل شمارهٔ ۲۳۱ : زین گلستان، درس دیدار که می‌خوانیم ما؟

غزل شمارهٔ ۲۳۲ : با همه افسردگی، مفت تماشاییم ما

غزل شمارهٔ ۲۳۳ : به طوق فاخته نازد محبت از فن ما

غزل شمارهٔ ۲۳۴ : بی‌تو چون شمع ز ضعف تن ما

غزل شمارهٔ ۲۳۵ : چون شمع ز آتشی که وفا زد به جان ما

غزل شمارهٔ ۲۳۶ : از بس گرفته است تحیر عنان ما

غزل شمارهٔ ۲۳۷ : داغیم چون سپند، مپرس از بیان ما

غزل شمارهٔ ۲۳۸ : غیر وحدت برنتابد همت عرفان ما

غزل شمارهٔ ۲۳۹ : گر به این وحشت دهد گرد جنون سامان ما

غزل شمارهٔ ۲۴۰ : نبوَد به غیرِ نامِ تو وردِ زبانِ ما

غزل شمارهٔ ۲۴۱ : خداوندا به آن نور نظر در دیده جا بنما

غزل شمارهٔ ۲۴۲ : پر تشنه است حرص فضولی‌کمین ما

غزل شمارهٔ ۲۴۳ : بی‌ربشه سوخت مزرع آه حزین ما

غزل شمارهٔ ۲۴۴ : پا به نومیدی شکست آزادی دلخواه ما

غزل شمارهٔ ۲۴۵ : کوتاه نیست سلسلهٔ دود آه ما

غزل شمارهٔ ۲۴۶ : نخل شمعیم‌که در شعله دود ریشهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۴۷ : می‌خورد خون نفس اندر دل غم پیشهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۴۸ : داغ‌گل‌کرد بهار از اثر لالهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۴۹ : غنچه‌سان بی‌در است خانهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۵۰ : سعی دیر و حرم بهانهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۵۱ : به پیری الفت حرص و هوس شد آینهٔ ما

غزل شمارهٔ ۲۵۲ : از ما پیام وصل تهی‌کرد جای ما

غزل شمارهٔ ۲۵۳ : فقر نخواست شکوهٔ مفلسی ازگدای ما

غزل شمارهٔ ۲۵۴ : گر چنین بالد ز طوف دامنت اجزای ما

غزل شمارهٔ ۲۵۵ : ز باده‌ای‌ست به بزم شهود، مستی ما

غزل شمارهٔ ۲۵۶ : جهان‌گرفت غبار جنون تلاشی ما

غزل شمارهٔ ۲۵۷ : چون نقش پا ز عجز نگردید روی ما

غزل شمارهٔ ۲۵۸ : کلک مصوراز چه ننگ‌،‌کرد نظربه‌سوی ما

غزل شمارهٔ ۲۵۹ : وصف لب توگر دمد ازگفتگوی ما

غزل شمارهٔ ۲۶۰ : شوق تو دامنی زد بر نارسایی ما

غزل شمارهٔ ۲۶۱ : بر سنگ زد زمانه ز بس ساز آشنا

غزل شمارهٔ ۲۶۲ : چو شمع یک مژه وا کن ز پرده مست برون آ

غزل شمارهٔ ۲۶۳ : چه‌کدخدایی‌ست ای ستمکش جنون‌کن از دردسر برون‌آ

غزل شمارهٔ ۲۶۴ : از نام اگر نگذری، از ننگ برون‌آ

غزل شمارهٔ ۲۶۵ : ازین هوسکده با آرزوبه جنگ برون آ

غزل شمارهٔ ۲۶۶ : ای مردهٔ تکلف از کیف و کم برون آ

غزل شمارهٔ ۲۶۷ : بود بی‌مغزسرتند خروش مینا

غزل شمارهٔ ۲۶۸ : ازین محفل چه امکان است بیرون رفتن مینا

غزل شمارهٔ ۲۶۹ : بیا خورشید معنی را ببین ازروزن مینا

غزل شمارهٔ ۲۷۰ : ز بخت نارسا نگرفت دستم‌گردن مینا

غزل شمارهٔ ۲۷۱ : شفق در خون حسرت می‌تپد از دیدن مینا

غزل شمارهٔ ۲۷۲ : چندین دماغ دارد اقبال و جاه مینا

غزل شمارهٔ ۲۷۳ : کدامین نشئه بیرون داد راز سینهٔ مینا

غزل شمارهٔ ۲۷۴ : مآل‌کار چه بیندکسی نظر به هوا

غزل شمارهٔ ۲۷۵ : تاراجگرگل بود بدمستی اجزاها

غزل شمارهٔ ۲۷۶ : گر لعل خموشت‌کند آهنگ نواها

غزل شمارهٔ ۲۷۷ : ز بس جوش اثر زد از تب شوق تو یارب‌ها

غزل شمارهٔ ۲۷۸ : زهی سودایی شوق تو مذهب‌ها و مشرب‌ها

غزل شمارهٔ ۲۷۹ : ای به زلفت جوهر آیینهٔ دل تاب‌ها

غزل شمارهٔ ۲۸۰ : ای ز شوخی‌های حُسن‌ات محوِ پیچ و تاب‌ها

غزل شمارهٔ ۲۸۱ : ز چشم بی‌نگه بودم خراب‌آباد غارتها

غزل شمارهٔ ۲۸۲ : غباریم زحمتکش بادها

غزل شمارهٔ ۲۸۳ : زهی نظّاره را ازجلوهٔ حسن تو زیورها

غزل شمارهٔ ۲۸۴ : سجود خاک راحت‌گرهوا جوشاند ازسرها

غزل شمارهٔ ۲۸۵ : نگردد همت موجم قفس‌فرسودِ گوهرها

غزل شمارهٔ ۲۸۶ : ای بهار جلوه بس‌کن کز خجالت یارها

غزل شمارهٔ ۲۸۷ : بسکه شد حیرت‌پرستِ جلوه‌ات‌ گلزارها

غزل شمارهٔ ۲۸۸ : حیرت دل گر نپردازد به ضبط‌کارها

غزل شمارهٔ ۲۸۹ : از پا نشیند ای کاش محمل‌کش هوس‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۰ : بر قماش پوچ هستی تا به‌کی وسواس‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۱ : شرم از خط پیشانی ما ریخته شق‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۲ : بی‌دماغی با نشاط از بس که دارد جنگ‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۳ : جنون آنجا که می‌گردد دلیل وحشت دل‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۴ : ز برق این تحیر آب شد آیینهٔ دل‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۵ : خواجه ممکن نیست ضبط عمر و حفظ مال‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۶ : ای ز چشم میْ‌پرستت مست حیرت جام‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۷ : پیش آن چشم سخنگو موج می در جام‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۸ : گفتگو صد رنگ ناکامی دماند از کام‌ها

غزل شمارهٔ ۲۹۹ : چیست این باغ و این شکفتن‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۰ : در باغ دل نهان بود از رفتگان نشان‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۱ : ای آینهٔ حسن تمنای تو جان‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۲ : ا‌ی داغ کمال تو عیان‌ها و نهان‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۳ : ای گرد تکاپوی سراغ نو نشان‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۴ : این انجمن عشق است توفانگر سامان‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۵ : زهی چون گل به یاد چیدن از شوق تو دامان‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۶ : چو سایه چند به هر خاک جبهه سودن‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۷ : چو اشک، آن کس که می‌چیند گلِ عیش از تپیدن‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۸ : چو شمعم از خجالت رهنمود نارسیدن‌ها

غزل شمارهٔ ۳۰۹ : فلک این سرکشی چند از غبار آرمیدن‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۰ : در فکر حق و باطل خوردیم عبث خون‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۱ : وفاق تخم ثباتی نکاشت در دل و دین‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۲ : ای رسته ز گلزارت آن نرگس جادوها

غزل شمارهٔ ۳۱۳ : ای فدای جلوهٔ مستانه‌ات میخانه‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۴ : چیده است لاف خلق به چیدن ترانه‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۵ : ای موج‌زن بهار خیالت ز سینه‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۶ : ای آرزوی مهر تو سیلاب‌ کینه‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۷ : تعلق بود سیر آهنگ چندین نوحه‌سازی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۸ : باز آب شمشیرت از بهارجوشی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۱۹ : به ذوق داغ کسی در کنار سوختگی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۲۰ : تا چند به هر عیب و هنر طعنه‌زنی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۲۱ : سخن شد داغ دل چون شمع از آتش‌بیانی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۲۲ : بود سرمشق درس خامشی باریک‌بینی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۲۳ : به داغ غربتم واسوخت آخر خودنمایی‌ها

غزل شمارهٔ ۳۲۴ : ای بهارستانِ اقبال ای چمن سیما بیا

غزل شمارهٔ ۳۲۵ : چه فسردگی‌ بلد تو شد که به محفل من و ما بیا

غزل شمارهٔ ۳۲۶ : ای‌گداز دل نفسی اشک شو به دیده بیا

غزل شمارهٔ ۳۲۷ : به هر جبین‌که بود سطری ازکتاب حیا

غزل شمارهٔ ۳۲۸ : به نمود هستی بی‌اثر چه نقاب شق‌کنم از حیا

غزل شمارهٔ ۳۲۹ : ما را ز گرد این دشت‌ عزمی است رو به‌ دریا

غزل شمارهٔ ۳۳۰ : آسودگان گوشهٔ دامان بوریا

غزل شمارهٔ ۳۳۱ : در شهد راحتند فقیران بوریا

غزل شمارهٔ ۳۳۲ : حرص فرصت انتظار و دوررنگ است آسیا

غزل شمارهٔ ۳۳۳ : چیست آدم مفردکلک د‌بیرستان رب

غزل شمارهٔ ۳۳۴ : همیشه سنگدلان‌اند نامدار طرب

غزل شمارهٔ ۳۳۵ : اگر برافکنی از روی ناز طرف نقاب

غزل شمارهٔ ۳۳۶ : به‌روی‌نسخهٔ‌هستی‌که نیست جز تب وتاب

غزل شمارهٔ ۳۳۷ : بس‌که دارد برق تیغت درگذشتنها شتاب

غزل شمارهٔ ۳۳۸ : تا از آن پای نگارین بوسه‌ای‌کرد انتخاب

غزل شمارهٔ ۳۳۹ : تا نمی‌دزدد غبار غفلت هستی خطاب

غزل شمارهٔ ۳۴۰ : چو شمع تا سحر افسانه می‌شود تب وتاب

غزل شمارهٔ ۳۴۱ : ز درد تشنه‌لبیها در این محیط سراب

غزل شمارهٔ ۳۴۲ : ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب

غزل شمارهٔ ۳۴۳ : می‌دهد دل را نفس آخر به سیل اضطراب

غزل شمارهٔ ۳۴۴ : می‌کنم‌گاهی به یاد مستی چشمت شتاب

غزل شمارهٔ ۳۴۵ : وقت پیری شرم دارید از خضاب

غزل شمارهٔ ۳۴۶ : بسکه شد از تشنه‌کامی‌های ما نایاب آب

غزل شمارهٔ ۳۴۷ : چو من زکسوت هستی ترآمده‌ست حباب

غزل شمارهٔ ۳۴۸ : کیفیت هوای که دارد سر حباب

غزل شمارهٔ ۳۴۹ : گذشته‌ام به تنک ظرفی از مقام حباب

غزل شمارهٔ ۳۵۰ : پیام داشت به عنقا خط جبین حباب

غزل شمارهٔ ۳۵۱ : بی‌لطافت نیست از بس وحشت آهنگ است آب

غزل شمارهٔ ۳۵۲ : تا زند فال‌گهر بیتابی آهنگ است آب

غزل شمارهٔ ۳۵۳ : ای منت عرق زجبینت برآفتاب

غزل شمارهٔ ۳۵۴ : تاب زلفت سایه آویزد به طرف آفتاب

غزل شمارهٔ ۳۵۵ : ای جلوهٔ تو سرشکن شان آفتاب

غزل شمارهٔ ۳۵۶ : ای چیده نقش پای تو دکان آفتاب

غزل شمارهٔ ۳۵۷ : به خاک راه‌که‌گردید قطره‌زن مهتاب

غزل شمارهٔ ۳۵۸ : علمی‌که خلق یافته بیچونش انتخاب

غزل شمارهٔ ۳۵۹ : بی‌کمالی‌نیست دل از شرم چون می‌گردد آب

غزل شمارهٔ ۳۶۰ : هرکجا بی‌رویت از چشمم برون می‌گردد آب

غزل شمارهٔ ۳۶۱ : گر در این بحر اعتباری از هنر می‌دارد آب

غزل شمارهٔ ۳۶۲ : از روانی در تحیر هم اثر می‌دارد آب

غزل شمارهٔ ۳۶۳ : هرگه به باغ بی‌تو فکندم نظر در آب

غزل شمارهٔ ۳۶۴ : نشسته‌ایم به یادت ز گریه تنگ در آب

غزل شمارهٔ ۳۶۵ : پرتو حسن تو هرجا شد نقاب افکن در آب

غزل شمارهٔ ۳۶۶ : سایه اندازد اگر بخت سیاه من در آب

غزل شمارهٔ ۳۶۷ : از سر مستی نبود امشب خطابم با شراب

غزل شمارهٔ ۳۶۸ : بزم ما را نیست غیر از شهرت عنقا شراب

غزل شمارهٔ ۳۶۹ : گرشود آن نرگس میگون مقابل با شراب

غزل شمارهٔ ۳۷۰ : به نیم‌گردش آن چشم فتنه رنگ شراب

غزل شمارهٔ ۳۷۱ : پیوسته است از مژه بر دیده‌ها نقاب

غزل شمارهٔ ۳۷۲ : یا حسن‌گیر صورت آفاق یا نقاب

غزل شمارهٔ ۳۷۳ : باز درگلشن ز خویشم می‌برد افسون آب

غزل شمارهٔ ۳۷۴ : ببند چشم و خط هرکتاب را دریاب

غزل شمارهٔ ۳۷۵ : فال تسلیم زن و شوکت شاهی دریاب

غزل شمارهٔ ۳۷۶ : نی‌ام آنکه به جرأت وصف لبت رسدم خم و پیچ عنان ادب

غزل شمارهٔ ۳۷۷ : امشب ز ساز مینا گرم است جای مطرب

غزل شمارهٔ ۳۷۸ : ندانم بازم آغوش‌ که خواهد شد دچار امشب

غزل شمارهٔ ۳۷۹ : صبحدم سیاره بال افشاند از دامان شب

غزل شمارهٔ ۳۸۰ : هرکه راکردند راحت محرم احسان شب

غزل شمارهٔ ۳۸۱ : بود داغ من مردم دیدهٔ شب

غزل شمارهٔ ۳۸۲ : طرب در این باغ می‌خرامد ز ساز فرصت پیام بر لب

غزل شمارهٔ ۳۸۳ : به وصول مقصد عافیت نه دلیل جو نه عصا طلب

غزل شمارهٔ ۳۸۴ : دل از خمار طلب خون کن و شراب طلب

غزل شمارهٔ ۳۸۵ : نگویمت به خطا سازیا صواب طلب

غزل شمارهٔ ۳۸۶ : فیض حلاوت از دل بی‌کبر و کین طلب

غزل شمارهٔ ۳۸۷ : خون بسته است ازغم آن لعل پان به لب

غزل شمارهٔ ۳۸۸ : از خامشی مپرس و زگفتار عندلیب

غزل شمارهٔ ۳۸۹ : شب‌که شد جوش فغانم همنوای عندلیب

غزل شمارهٔ ۳۹۰ : گر به این‌گرمی است آه شعله‌زای عندلیب

غزل شمارهٔ ۳۹۱ : چه دارد این صفات حاجت آیات

غزل شمارهٔ ۳۹۲ : ای خم مژگان شکوه نرگس مستانه‌ات

غزل شمارهٔ ۳۹۳ : ای هستی از قصر غنا افکنده در ویرانه‌ات

غزل شمارهٔ ۳۹۴ : سرکیست تا برد آرزو به غبار سجده‌کمینی‌ات

غزل شمارهٔ ۳۹۵ : شب‌گریه‌ام به‌ آن همه سامان ‌شکست ‌و ریخت

غزل شمارهٔ ۳۹۶ : عشق از خاک من آن روز که وحشت می‌بیخت

غزل شمارهٔ ۳۹۷ : آیینهٔ دل داغ جلا ماند و نفس سوخت

غزل شمارهٔ ۳۹۸ : بسکه برق یأس بنیاد من ناکام سوخت

غزل شمارهٔ ۳۹۹ : چولاله بی‌تو ز بس رنگ اعتبارم سوخت

غزل شمارهٔ ۴۰۰ : هوس نماند ز بس عشق آن نگارم سوخت

غزل شمارهٔ ۴۰۱ : گر همه در سنگ بود آتش جدایی دید و سوخت

غزل شمارهٔ ۴۰۲ : رنگت به چشم لاله بساط نظاره سوخت

غزل شمارهٔ ۴۰۳ : هرکجا گل کرد داغی بر دل دیوانه سوخت

غزل شمارهٔ ۴۰۴ : یاد وصلی‌ کردم آغوش من دیوانه ‌سوخت

غزل شمارهٔ ۴۰۵ : آن شعله‌که در دل شرر عشق وهوس ریخت

غزل شمارهٔ ۴۰۶ : بیتابی عشق این همه نیرنگ هوس ریخت

غزل شمارهٔ ۴۰۷ : شب ‌که حیرت ‌با خیالت‌ طرح ‌قیل ‌و قال ریخت

غزل شمارهٔ ۴۰۸ : زان اشک‌که چون شمع زچشم‌تر من ریخت

غزل شمارهٔ ۴۰۹ : اشک از مژگان در این ویرانه نشکست و نریخت

غزل شمارهٔ ۴۱۰ : زاهد،‌که‌بادش‌، آفت ایمان شکست و ریخت

غزل شمارهٔ ۴۱۱ : د‌ی ترنگی از شکست ساغرم ‌کل ‌کرد و ریخت

غزل شمارهٔ ۴۱۲ : بس که از طرز خرامت جلوهٔ مستانه ریخت

غزل شمارهٔ ۴۱۳ : شوخ بی‌باکی‌که رنگ عیش هر کاشانه ریخت

غزل شمارهٔ ۴۱۴ : هرکجا لعل تو رنگ خنده مستانه ریخت

غزل شمارهٔ ۴۱۵ : توخودشخص نفس‌خویی که بادل‌نیست پیوندت

غزل شمارهٔ ۴۱۶ : چه خوش است اگر بود آنقدر هوس بلندی منظرت

غزل شمارهٔ ۴۱۷ : ما و من ‌گم ‌گشت هرگه خواب شد هم‌بسترت

غزل شمارهٔ ۴۱۸ : ای ذوق فضولی ز خود انداخته دورت

غزل شمارهٔ ۴۱۹ : زهی ‌خمخانهٔ حیرت‌،‌کلام‌ هوش تسخیرت

غزل شمارهٔ ۴۲۰ : چوگوید آینه‌ام شکر خوش معاشی حیرت

غزل شمارهٔ ۴۲۱ : آمد ورفت نفس نیرنگ توفان بلاست

غزل شمارهٔ ۴۲۲ : اضطراب نبض دل تمهید آهنگ فناست

غزل شمارهٔ ۴۲۳ : ای عدم‌پرورده لاف هستی‌ات جای حیاست

غزل شمارهٔ ۴۲۴ : تهمت‌افسردگی بر طینت عاشق خطاست

غزل شمارهٔ ۴۲۵ : خط لعلت غبار حیرت‌افزاست

غزل شمارهٔ ۴۲۶ : خیالی سد راه عبرت ماست

غزل شمارهٔ ۴۲۷ : رفتن عمر ز رفتار نفسها پیداست

غزل شمارهٔ ۴۲۸ : ز آهم نخل حسرت شعله بالاست

غزل شمارهٔ ۴۲۹ : زندگی سد ره جولان ماست

غزل شمارهٔ ۴۳۰ : سایهٔ دستی اگر ضامن احوال ماست

غزل شمارهٔ ۴۳۱ : شوخی‌انداز جرأتها ضعیفان را بلاست

غزل شمارهٔ ۴۳۲ : شوق تا گرم عنان نیست فسردن برجاست

غزل شمارهٔ ۴۳۳ : صد هنر در پرده دل فرش اقبال صفاست

غزل شمارهٔ ۴۳۴ : عشرت‌فروز انجمن هستی‌ام حیاست

غزل شمارهٔ ۴۳۵ : غفلت از عاقبت عقوبت‌زاست

غزل شمارهٔ ۴۳۶ : فضای وادی امکان پر از غبارِ فناست

غزل شمارهٔ ۴۳۷ : کام همت اگر انباشتهٔ ذوق خفاست

غزل شمارهٔ ۴۳۸ : گرد اندوه دلم دام تماشای صفاست

غزل شمارهٔ ۴۳۹ : گردی ز خویش رفتن ما هیچ برنخاست

غزل شمارهٔ ۴۴۰ : ما و من شور گرفتاری هاست

غزل شمارهٔ ۴۴۱ : نسبت اشراف با دونان خطاست

غزل شمارهٔ ۴۴۲ : نشئهٔ هستی به دور جام پیری نارساست

غزل شمارهٔ ۴۴۳ : نفس محرک جسم به غم فسرده ماست

غزل شمارهٔ ۴۴۴ : نقش دیبای هنر فرش ره اهل صفاست

غزل شمارهٔ ۴۴۵ : نه جاه مایهٔ عصیان نه مال غفلت‌زاست

غزل شمارهٔ ۴۴۶ : یاد آن جلوه ز چشمم‌ گره اشک‌ گشاست

غزل شمارهٔ ۴۴۷ : باز گردون در عبیرافشانی زلف شب است

غزل شمارهٔ ۴۴۸ : تیره‌بختی چون هجوم آرد سخن مهر لب است

غزل شمارهٔ ۴۴۹ : چشم خرد آیینهٔ جام می ناب است

غزل شمارهٔ ۴۵۰ : بسکه سودای توام سرتا به پا زنجیر پاست

غزل شمارهٔ ۴۵۱ : چون حبابم الفت وهم بقا زنجیرپاست

غزل شمارهٔ ۴۵۲ : گل‌کردن هوس ز دل صاف تهمت است

غزل شمارهٔ ۴۵۳ : زبان چو کج‌ روش افتد جنون بد مست است

غزل شمارهٔ ۴۵۴ : سیرابی ازین باغ هوس‌، یاس‌پرست است

غزل شمارهٔ ۴۵۵ : از چمن تا انجمن جوش بهار رحمت است

غزل شمارهٔ ۴۵۶ : در خموشی یک قلم آوازهٔ جمعیت است

غزل شمارهٔ ۴۵۷ : یارب امشب آن جنون‌آشوبِ جان و دل ‌کجاست

غزل شمارهٔ ۴۵۸ : فنا مثالم و آیینهٔ بقا اینجاست

غزل شمارهٔ ۴۵۹ : غلغل صبح ازل از دل عالم برخاست

غزل شمارهٔ ۴۶۰ : سوخت دل در محفل تسلیم و از جا برنخاست

غزل شمارهٔ ۴۶۱ : بی‌شکست از پردهٔ سازم نوایی برنخاست

غزل شمارهٔ ۴۶۲ : زیر گردون طبع آزادی‌نوایی برنخاست

غزل شمارهٔ ۴۶۳ : تنم ز بند لباس تکلف آزاد است

غزل شمارهٔ ۴۶۴ : درآن مقام‌که عرض جلال معبود است

غزل شمارهٔ ۴۶۵ : هرچه از مدت هست و بود است

غزل شمارهٔ ۴۶۶ : کاهش طبع من از فطرت بیباک خود است

غزل شمارهٔ ۴۶۷ : نیک و بدم از بخت بدانجام سفید است

غزل شمارهٔ ۴۶۸ : تا نفس باقی است دردل ر‌نگ‌کلفت مضمراست

غزل شمارهٔ ۴۶۹ : خاک غربت‌کیمیای مردم نیک اختر است

غزل شمارهٔ ۴۷۰ : خاموشی‌ام جنونکدهٔ شور محشر است

غزل شمارهٔ ۴۷۱ : در تپش‌آباد دهر حیرت دل لنگر است

غزل شمارهٔ ۴۷۲ : دوری منزلم از بسکه ندامت اثر است

غزل شمارهٔ ۴۷۳ : شعلهٔ بی‌بال وپر سجده گر اخگر است

غزل شمارهٔ ۴۷۴ : وحشت مدعا جنون ثمر است

غزل شمارهٔ ۴۷۵ : به خوان لذت دنیا گزند بسیار است

غزل شمارهٔ ۴۷۶ : اشک یک لحظه به مژگان بار است

غزل شمارهٔ ۴۷۷ : خواب در چشم و نفس بر دل محزون بار است

غزل شمارهٔ ۴۷۸ : رزق‌، خلوتگه اندیشهٔ روزی‌خوار است

غزل شمارهٔ ۴۷۹ : ز دهر نقد تو جز پیچ وتاب دشوار است

غزل شمارهٔ ۴۸۰ : ز گریه‌، سیریِ چشمِ پر آب دشوار است

غزل شمارهٔ ۴۸۱ : او گفتن ما وتو به هر رنگ ضرور است

غزل شمارهٔ ۴۸۲ : نسیم‌گل به خموشی ترانه‌پرداز است

غزل شمارهٔ ۴۸۳ : ز شور حیرت من گوش‌ عالمی باز است

غزل شمارهٔ ۴۸۴ : بیا که آتش‌ِ کیفیت هوا تیز است

غزل شمارهٔ ۴۸۵ : ز خود رمیدن ‌دل بسکه شوخی‌انگیز است

غزل شمارهٔ ۴۸۶ : از حباب اینقدرم عبرت احوال بس است

غزل شمارهٔ ۴۸۷ : سفله با جاه نیزهیچکس است

غزل شمارهٔ ۴۸۸ : بندگی هنگامهٔ عشرت پرستیها بس است

غزل شمارهٔ ۴۸۹ : عشرت موهوم هستی‌کلفت دنیا بس است

غزل شمارهٔ ۴۹۰ : ما را به راه عشق طلب رهنما بس است

غزل شمارهٔ ۴۹۱ : هستی به رنگ صبح دلیل فنا بس است

غزل شمارهٔ ۴۹۲ : بی‌دماغی مژدهٔ پیغام‌محبوبم بس است

غزل شمارهٔ ۴۹۳ : سر خط درس‌کمالت منتخب دانی بس است

غزل شمارهٔ ۴۹۴ : بروت تافتنت‌گربه شانی هوس است

غزل شمارهٔ ۴۹۵ : ز دستگاه جنون راز همتم فاش است

غزل شمارهٔ ۴۹۶ : بسکه امشب بی‌توام سامان اعضا آتش است

غزل شمارهٔ ۴۹۷ : آنچه‌در بال‌طلب رقص است‌، در دل آتش است

غزل شمارهٔ ۴۹۸ : همت زگیر و دار جهان رم‌ کمین خوش است

غزل شمارهٔ ۴۹۹ : سرمایهٔ عذر طلبم از همه بیش است

غزل شمارهٔ ۵۰۰ : خنده تنها نه همین برگل و سوسن تیغ است

غزل شمارهٔ ۵۰۱ : نفس بوالهوسان بر دل ر‌وشن تیغ است

غزل شمارهٔ ۵۰۲ : دل از غبارِ نفس زخمِ خفته در نمک است

غزل شمارهٔ ۵۰۳ : حذر ز راه محبت که پر خطرناک است

غزل شمارهٔ ۵۰۴ : میی‌که شوخی رنگش جنون افلاک است

غزل شمارهٔ ۵۰۵ : از بس قماش دامن دلدار نازک است

غزل شمارهٔ ۵۰۶ : در ندامت‌گل مقصود به بر نزدیک است

غزل شمارهٔ ۵۰۷ : یار دور است ز ما تا به نظر نزدیک است

غزل شمارهٔ ۵۰۸ : بسکه این‌گلشن افسرده‌کدورت رنگ است

غزل شمارهٔ ۵۰۹ : دلم چو غنچه در آغوش ‌‌عافیت تنگ است

غزل شمارهٔ ۵۱۰ : دل‌ مضطرب یأس ‌و نفس ناله به‌ چنگ است

غزل شمارهٔ ۵۱۱ : نه منزل بی‌نشان، نی جاده تنگ است

غزل شمارهٔ ۵۱۲ : بس که ساز این بساط آشفتگی‌های دل است

غزل شمارهٔ ۵۱۳ : احتیاجی با مزاج سبزه وگل شامل است

غزل شمارهٔ ۵۱۴ : الفت تن باعث فکر پریشان دل است

غزل شمارهٔ ۵۱۵ : بس که دشت از نقش پای لیلی ما پرگل است

غزل شمارهٔ ۵۱۶ : عالم ایجاد عشرتخانهٔ جزو و کل است

غزل شمارهٔ ۵۱۷ : آگاهی و افسردگی دل چه خیال است

غزل شمارهٔ ۵۱۸ : در وصلم و سیرم به‌گریبان خیال است

غزل شمارهٔ ۵۱۹ : داغ اگر حلقه زند ساغر صهبای دل است

غزل شمارهٔ ۵۲۰ : صبح این بادیه آشوب تپشهای دل است

غزل شمارهٔ ۵۲۱ : چشم بیدار طرب مایهٔ سامان‌گل است

غزل شمارهٔ ۵۲۲ : خنده‌صبحی‌ست‌که در بندگریبان‌گل است

غزل شمارهٔ ۵۲۳ : بسکه بیقدری دلیل دستگاه عالم است

غزل شمارهٔ ۵۲۴ : در خیال‌آباد راحت آگهی نامحرم است

غزل شمارهٔ ۵۲۵ : در سیرگاه امر تحیر مقدم است

غزل شمارهٔ ۵۲۶ : شوکت ‌شاهی‌ام از فیض‌ جنون ‌در قدم است

غزل شمارهٔ ۵۲۷ : عمری‌ست به حیرت نفسِ سوخته رام است

غزل شمارهٔ ۵۲۸ : اگر می نیست جمعیت‌کدام است

غزل شمارهٔ ۵۲۹ : چشمی که ندارد نظری حلقهٔ دام است

غزل شمارهٔ ۵۳۰ : ستم شریک من یاس خوشدن ستم است

غزل شمارهٔ ۵۳۱ : چون سایه بس‌که‌کلفت غفلت سرشت ماست

غزل شمارهٔ ۵۳۲ : شعله‌ ها در گرم جوشی‌، داغ آه سرد ماست

غزل شمارهٔ ۵۳۳ : طوق چون فاخته‌، شیرازهٔ مشت پر ماست

غزل شمارهٔ ۵۳۴ : ای غرهٔ اقبال سرانجام تو شوم است

غزل شمارهٔ ۵۳۵ : امروزکه امید به‌کوی تو مقیم است

غزل شمارهٔ ۵۳۶ : طبعی‌که امیدش اثر آمادهٔ بیم است

غزل شمارهٔ ۵۳۷ : این انجمن چو شمع مپندار جای ماست

غزل شمارهٔ ۵۳۸ : زندگی را شغل پرواز فنا جزوتن است

غزل شمارهٔ ۵۳۹ : می‌روم از خو‌یش ‌و حسرت گر‌م‌ اشک افشاندن است

غزل شمارهٔ ۵۴۰ : بسکه آفت ما ضعیفان را حصار آهن است

غزل شمارهٔ ۵۴۱ : چون حباب آیینهٔ مااز خموشی روشن‌است

غزل شمارهٔ ۵۴۲ : کینه را در دامن دلهای سنگین مسکن است

غزل شمارهٔ ۵۴۳ : دوری از اسباب ما و من به حق پیوستن است

غزل شمارهٔ ۵۴۴ : راحت‌ جاوید عشاق ‌از فضولی رستن است

غزل شمارهٔ ۵۴۵ : ای‌کعبه جو یقینی اگرکار بستن است

غزل شمارهٔ ۵۴۶ : زندگانی در جگرخار است و در پا سوزن است

غزل شمارهٔ ۵۴۷ : خنده‌ام صبحی به صد چاکِ گریبان آشناست

غزل شمارهٔ ۵۴۸ : عجز بینش با تعلقهای امکان آشناست

غزل شمارهٔ ۵۴۹ : زندگی تمهید اسباب فناست

غزل شمارهٔ ۵۵۰ : خودگدازی نمِ‌کیفیت صهبای من است

غزل شمارهٔ ۵۵۱ : بحر رازم پیچ و تاب فکرگرداب من است

غزل شمارهٔ ۵۵۲ : بزم‌گردون صبح‌خیز ازگرد بیتاب من است

غزل شمارهٔ ۵۵۳ : شوق‌دیدارم و در چشم‌کسان راه من است

غزل شمارهٔ ۵۵۴ : زلف آشفتهٔ سری موجهٔ د‌ربای من است

غزل شمارهٔ ۵۵۵ : نیک و بد این مرحله خاکش به ‌کمین است

غزل شمارهٔ ۵۵۶ : دارم ز نفس ناله‌که جلاد من این است

غزل شمارهٔ ۵۵۷ : خامش نفسم شوخی آهنگ من این است

غزل شمارهٔ ۵۵۸ : زین سال و ماه فرصت کارت منزه است

غزل شمارهٔ ۵۵۹ : ز غصه چاره ندارد دلی که آگاه است

غزل شمارهٔ ۵۶۰ : تپیدن دل عشاق محوکسوت آه است

غزل شمارهٔ ۵۶۱ : آفت سر و برگ هوس آرایی جاه است

غزل شمارهٔ ۵۶۲ : خاک نمیم‌، ما را،‌کی فکر عجز و جاه است

غزل شمارهٔ ۵۶۳ : دل را ز نگه دام هوس بر سر راه است

غزل شمارهٔ ۵۶۴ : سیر بهار این باغ از ما تمیز‌‌خواه است

غزل شمارهٔ ۵۶۵ : عرق‌فشانی شبنم در این حدیقه‌ گواه است

غزل شمارهٔ ۵۶۶ : گوهر دل ز سخن رنگ صفا باخته است

غزل شمارهٔ ۵۶۷ : نه عشق سوخته و نه هوس‌گداخته است

غزل شمارهٔ ۵۶۸ : هرکجا وحشتی از آتشم افروخته است

غزل شمارهٔ ۵۶۹ : آتش وحشتم آنجاکه برافروخته است

غزل شمارهٔ ۵۷۰ : برروی ما چوصبح نه‌رنگی شکسته است

غزل شمارهٔ ۵۷۱ : گلدستهٔ نزاکت حسنت که بسته است

غزل شمارهٔ ۵۷۲ : الفت دل عمرها شد دست وپایم بسته است

غزل شمارهٔ ۵۷۳ : پیر عقل از ما به درد نان مقدم رفته است

غزل شمارهٔ ۵۷۴ : دوستان ظلمی به حال نامرادم رفته است

غزل شمارهٔ ۵۷۵ : گر به سیر انجمن یا گشت‌ گلشن رفته است

غزل شمارهٔ ۵۷۶ : دل عمرهاست آینه ترتیب داده است

غزل شمارهٔ ۵۷۷ : آن جنگجو به ظاهر گرپشت داده است

غزل شمارهٔ ۵۷۸ : برگ عیش من به ساز بیخودی آماده است

غزل شمارهٔ ۵۷۹ : بسکه حرف مدعا نازک رقم افتاده است

غزل شمارهٔ ۵۸۰ : در بهار گریه عیش بیدلان آماده است

غزل شمارهٔ ۵۸۱ : دل به یاد جلوه‌ای طاقت به غارت داده است

غزل شمارهٔ ۵۸۲ : زندگانی از نفس آفت بنا افتاده است

غزل شمارهٔ ۵۸۳ : در گلستانی‌که‌گرد عجز ما افتاده است

غزل شمارهٔ ۵۸۴ : آرزوی دل‌، چو اشک از چشم ما افتاده است

غزل شمارهٔ ۵۸۵ : چشم‌واکن حسن نیرنگ قدم بی‌پرده است

غزل شمارهٔ ۵۸۶ : خامشی در پرده سامان تکلم‌کرده است

غزل شمارهٔ ۵۸۷ : پیری‌ام پیغامی از رمز سجود آورده است

غزل شمارهٔ ۵۸۸ : بعد مرگم شام‌نومیدی سحرآورده است

غزل شمارهٔ ۵۸۹ : نالهٔ ما شیوه‌ها امشب به بر آورده است

غزل شمارهٔ ۵۹۰ : هم در ایجاد شکستی به دلم پا زده است

غزل شمارهٔ ۵۹۱ : موج هرجا، در جمعیت‌گوهر زده است

غزل شمارهٔ ۵۹۲ : سر هرکس زگلی پر زده است

غزل شمارهٔ ۵۹۳ : باز سرگرمی نظاره به سامان شده است

غزل شمارهٔ ۵۹۴ : جایی که نه فلک ز حیا سر فکنده است

غزل شمارهٔ ۵۹۵ : شور استغنای عشق از حسرت دل بوده است

غزل شمارهٔ ۵۹۶ : رنگ خون گلجوش زخم تیغ گلچین بوده است

غزل شمارهٔ ۵۹۷ : سرنوشت روی‌ جانان خط مشکین بوده است

غزل شمارهٔ ۵۹۸ : تا حیرت خرام تو سامان دیده است

غزل شمارهٔ ۵۹۹ : تا ز آغوش‌وداعت داغ حیرت‌چیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۰ : جنس موهومم دکان آبرویی چیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۱ : در جنونم موی سر سامان راحت چیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۲ : بازم به دل نوید صفایی رسیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۳ : جنس ما با این‌کسادی قیمتی فهمیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۴ : عالمی را بی‌زبانیهای من پوشیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۵ : واژگونی بسکه با وضعم قرین‌کردیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۶ : هرکجا دستت برون از آستین‌گردیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۷ : صبح هستی نیست نیرنک هوس بالیده است

غزل شمارهٔ ۶۰۸ : ای که دنیا و جلالش دیده‌ای خمیازه است

غزل شمارهٔ ۶۰۹ : تا فلک درگردش است آفت به‌هرسوهاله است

غزل شمارهٔ ۶۱۰ : چون سپند آرام جسم دردناکم ناله است

غزل شمارهٔ ۶۱۱ : بسکه در بزم توام حسرت جنون پیمانه است

غزل شمارهٔ ۶۱۲ : دل به‌سعی آب‌گردیدن طرب پیمانه است

غزل شمارهٔ ۶۱۳ : در آن بساط‌که حسنت دچار آینه است

غزل شمارهٔ ۶۱۴ : زبس به خلوت حسن توبارآینه است

غزل شمارهٔ ۶۱۵ : ز نقش پای تو کابینه ‌دار آینه است

غزل شمارهٔ ۶۱۶ : قید الفت هستی وحشت‌آشیانی‌هاست

غزل شمارهٔ ۶۱۷ : باز درس خاشاکم سطر شعله‌خوانی‌هاست

غزل شمارهٔ ۶۱۸ : لاف ما و من یکسر دعوی خدایی‌هاست

غزل شمارهٔ ۶۱۹ : بیقراریهای چرخ از دست کجرفتاری است

غزل شمارهٔ ۶۲۰ : لوح‌هستی یک قلم از نقش قدرت عاری است

غزل شمارهٔ ۶۲۱ : صفای آب به یاد غبار راه‌ کسی است

غزل شمارهٔ ۶۲۲ : به‌گلزاری‌که حسنت بی‌نقابست

غزل شمارهٔ ۶۲۳ : در سایه‌ای‌ابرو نگهت مست و خرابست

غزل شمارهٔ ۶۲۴ : مشاطهٔ شوخی‌که به دستت دل ما بست

غزل شمارهٔ ۶۲۵ : نفس را الفت دل پیچ و تابست

غزل شمارهٔ ۶۲۶ : هرسو نگرم دیده به دیدار حجابست

غزل شمارهٔ ۶۲۷ : هستی چو سحر عهد به پرواز فنا بست

غزل شمارهٔ ۶۲۸ : برکمرتا بهله آن‌ترک نزاکت مست بست

غزل شمارهٔ ۶۲۹ : نقاش ازل تا کمر مو کمران بست

غزل شمارهٔ ۶۳۰ : همت چه برفرازد از شرم فقر ما دست

غزل شمارهٔ ۶۳۱ : کنون که مژدهٔ دیدار شوق بنیادست

غزل شمارهٔ ۶۳۲ : نه دیر مانع و نی‌کعبه حایل افتادست

غزل شمارهٔ ۶۳۳ : مرا به آبلهٔ پا چه مشکل افتادست

غزل شمارهٔ ۶۳۴ : گذاز امن درین انجمن کم افتادست

غزل شمارهٔ ۶۳۵ : فسون وهم چه مقدار رهزن افتادست

غزل شمارهٔ ۶۳۶ : بی‌محابا بر من مجنون میفشان پشت دست

غزل شمارهٔ ۶۳۷ : خم مکن در عرض حاجت تا توانی پشت دست

غزل شمارهٔ ۶۳۸ : دل ز اوهام غبارآلودست

غزل شمارهٔ ۶۳۹ : اجابتی ندمید از دعای‌کس به دو دست

غزل شمارهٔ ۶۴۰ : دل راگشاد کار ز صد عقده برترست

غزل شمارهٔ ۶۴۱ : سرکشیها به مرگ راهبرست

غزل شمارهٔ ۶۴۲ : عمرها شد عجزطاقت سوی‌جیبم رهبرست

غزل شمارهٔ ۶۴۳ : نسخهٔ آرام دل در عرض آهی ابترست

غزل شمارهٔ ۶۴۴ : زندگی نقد هزار آزارست

غزل شمارهٔ ۶۴۵ : هوس دل را شکست اعتبارست

غزل شمارهٔ ۶۴۶ : توان به صبر نمودن دل شکسته درست

غزل شمارهٔ ۶۴۷ : قابل نخل ما بر دگرست

غزل شمارهٔ ۶۴۸ : دل از بهار خیال توگلشن رازست

غزل شمارهٔ ۶۴۹ : تو محو خواب و در سیرکن‌فکان بازست

غزل شمارهٔ ۶۵۰ : دل به یاد پرتو حسنت سراپا آتشست

غزل شمارهٔ ۶۵۱ : تا به‌کی خواهی زلاف بخت بر سرها نشست

غزل شمارهٔ ۶۵۲ : تا غبارخط برآن حسن صفا پیرا نشست

غزل شمارهٔ ۶۵۳ : عاقبت چون شعله خاکستر به فرق ما نشست

غزل شمارهٔ ۶۵۴ : جوش حرص از یأس من آخر ز تاب‌وتب نشست

غزل شمارهٔ ۶۵۵ : تازمستی غنچه برفرق چمن میناشکست

غزل شمارهٔ ۶۵۶ : در تماشایی‌که باید صد مژه بالا شکست

غزل شمارهٔ ۶۵۷ : بی‌تو در هرجا دل صبر آزما خواهد شکست

غزل شمارهٔ ۶۵۸ : چون حبابم، شیشهٔ دل هر کجا خواهد شکست

غزل شمارهٔ ۶۵۹ : در چمن‌گر طرف دامانت صبا خواهد شکست

غزل شمارهٔ ۶۶۰ : ناتوانی ‌گر چنین اعضای ما خواهد شکست

غزل شمارهٔ ۶۶۱ : شیخ تا عزم بر نماز شکست

غزل شمارهٔ ۶۶۲ : هوس ‌به فتنهٔ صد انجمن نگاه شکست

غزل شمارهٔ ۶۶۳ : صفحهٔ دل بی‌خط زخم تو فرد باطلست

غزل شمارهٔ ۶۶۴ : دل انجمن صد طرب ازیاد وصالست

غزل شمارهٔ ۶۶۵ : صورت راحت نفور از مردمان عالمست

غزل شمارهٔ ۶۶۶ : با کمال بی‌نقابی پرده‌دارم شیونست

غزل شمارهٔ ۶۶۷ : در جهان عجز طاقت پیشگی‌گردن زنست

غزل شمارهٔ ۶۶۸ : درخور غفلت نگاهی رونق ما و منست

غزل شمارهٔ ۶۶۹ : فکر تدبیر سلامت خون راحت خوردنست

غزل شمارهٔ ۶۷۰ : فردوس دل‌، اسیر خیال تو بودنست

غزل شمارهٔ ۶۷۱ : نی نقش چین نه حسن فرنگ آفریدنست

غزل شمارهٔ ۶۷۲ : پیوستگی به حق‌، ز دو عالم بریدنست

غزل شمارهٔ ۶۷۳ : از میانش مو به موی ناتوانان جستجوست

غزل شمارهٔ ۶۷۴ : بسکه مستان را به قدر میکشیها آبروست

غزل شمارهٔ ۶۷۵ : نیست ایمن از بلا هر کس به فکر جستجوست

غزل شمارهٔ ۶۷۶ : شوخی که جهان‌ گرد جنون نظر اوست

غزل شمارهٔ ۶۷۷ : بزم پیری کز قد خم‌گشتهٔ ما چنگ اوست

غزل شمارهٔ ۶۷۸ : بسکه اجزایم چمن‌پروردهٔ نیرنگ اوست

غزل شمارهٔ ۶۷۹ : شهید خنده زخمم ‌که تیغ‌ همدم اوست

غزل شمارهٔ ۶۸۰ : غزال امن که الفت خیال مبهم است

غزل شمارهٔ ۶۸۱ : قصر غناکه عالم تحقیق نام اوست

غزل شمارهٔ ۶۸۲ : عالم طلسم وحشت چشم سیاه اوست

غزل شمارهٔ ۶۸۳ : کو خلوت و چه انجمن آثار جاه اوست

غزل شمارهٔ ۶۸۴ : بسکه دارم غنچهٔ شوق توپنهان زیرپوست

غزل شمارهٔ ۶۸۵ : بسکه راز عجز ما بالید پنهان زیر پوست

غزل شمارهٔ ۶۸۶ : سعی ناپیدا و حسرتها دویدن آرزوست

غزل شمارهٔ ۶۸۷ : اوج جاه‌، آثارش از اجزای مهمل ریخته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۸۸ : به‌دست و تیغ‌کسی خون من حنابسته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۸۹ : چنین‌که نیک وبد ما به عجزوابسته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۰ : دل در قدم آبله پایان‌که شکسته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۱ : گردباد امروز در صحرا قیامت ‌کاشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۲ : سخت‌ جانی از من محزون‌ که باور داشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۳ : تنها نه ذره دقت اظهار داشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۴ : عجز ما چندین غبار از هرکمین برداشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۵ : جایی‌که مرگ شهرت انجام داشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۶ : صاحب خلق حسن‌،‌ گلها به دامن داشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۷ : چون شمع اگر خلق پس و پیش گذشته‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۸ : دل از ندامت هستی‌، مکدر ا‌فتاده‌ست

غزل شمارهٔ ۶۹۹ : همچو شبنم ادب آیینه زدودن بوده‌ست

غزل شمارهٔ ۷۰۰ : ادب اظهارم و با وصل توام‌کاری هست

غزل شمارهٔ ۷۰۱ : تا ز جنس تب وتاب نفس آثاری هست

غزل شمارهٔ ۷۰۲ : بی‌توام جای نگه جنبش مژگانی هست

غزل شمارهٔ ۷۰۳ : گر آینه‌ات محرم زشتی و نکوییست

غزل شمارهٔ ۷۰۴ : ناله‌ها داریم و کس زین انجمن آگاه نیست

غزل شمارهٔ ۷۰۵ : غنچه در فکر دهانت ‌گوشه‌گیر خسته‌ای‌ست

غزل شمارهٔ ۷۰۶ : حیرت‌دمیده‌ام گُلِ داغم بهانه‌ای‌ست

غزل شمارهٔ ۷۰۷ : نه ما را صراحی نه پیمانه ‌ایست

غزل شمارهٔ ۷۰۸ : ادب نه‌کسب عبادت نه سعی حق‌طلبی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۰۹ : به محفلی‌که دل آیینهٔ رضاطلبی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۱۰ : زین دو شرر داغ دل هستی ما عبرتیست

غزل شمارهٔ ۷۱۱ : ساز تو کمین نغمهٔ بیداد شکستی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۱۲ : غم فراق چه و حسرت وصال تو چیست

غزل شمارهٔ ۷۱۳ : فکر آزادی به این عاجز سرشتیها تریست

غزل شمارهٔ ۷۱۴ : حضورکلبهٔ فقر از تکلفات بری‌ست

غزل شمارهٔ ۷۱۵ : خودنماییها کثافت جوهریست

غزل شمارهٔ ۷۱۶ : درگلستانی‌که دل را با اشاراتش سری‌ست

غزل شمارهٔ ۷۱۷ : تا به مطلوب رسیدن‌کاریست

غزل شمارهٔ ۷۱۸ : درین‌گلشن دو روزت خنده‌کاریست

غزل شمارهٔ ۷۱۹ : به زخم هستی اگر شرم بخیه پردازی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۲۰ : در پیچ‌وتاب‌ِ گیسو تا شانه را عروسی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۲۱ : امروز دور صحبت وقف ستم ایاغی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۲۲ : چمن امروز فرش منزل‌ کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۳ : ای صبح گرد ناز تو از کاروان کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۴ : سرو بهار جلوه قد دلستان‌ کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۵ : موج جنون می‌زند، اشک پریشان ‌کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۶ : وحشی صحرای حسن نرگس فتان ‌کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۷ : دل گرم من آتشخانهٔ‌کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۸ : سرشکم نسخهٔ دیوانهٔ کیست

غزل شمارهٔ ۷۲۹ : دل را به خیال خط او سیر فرنگیست

غزل شمارهٔ ۷۳۰ : صفای حال ما مغشوش رنگیست

غزل شمارهٔ ۷۳۱ : بی‌کدورت نیست هرجا محرمی یا غافلی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۳۲ : چارهٔ دردسر دیر محبت جلی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۳۳ : بجاست‌شکوهٔ ما تا ره فغان خالیست

غزل شمارهٔ ۷۳۴ : جهان ز جنسِ اثرهای این و آن خالی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۳۵ : بندگی با معرفت، خاصِ حضورِ آدمی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۳۶ : زندگی شوخی کمین رمیست

غزل شمارهٔ ۷۳۷ : وضع خطوط جبین از قلم مبهمیست

غزل شمارهٔ ۷۳۸ : بیا که هیچ بهاری به حسرتِ ما نیست

غزل شمارهٔ ۷۳۹ : تو مستِ وهم و درین بزم بوی صهبا نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۰ : قانون ادب پرده در صورت و صدا نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۱ : نیاز نامهٔ ما عرض سجده عنوانیست

غزل شمارهٔ ۷۴۲ : برچهرهٔ آثارجهان رنگ سبب نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۳ : برگ و سازم جز هجوم‌گریهٔ بیتاب نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۴ : بی‌رخت در چشمهٔ آیینه خاک است آب نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۵ : جز‌خون‌دل ز نقد سلامت به دست نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۶ : هیچکس چون من درین‌ حرمان‌سرا ناشاد نیست

غزل شمارهٔ ۷۴۷ : بر تپیدنهای دل هم دیده‌ای واکردنی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۴۸ : چون سحر طومارچاک سینه‌ام واکردنی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۴۹ : عمری‌ست به‌چشمم ز نم اشک اثر نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۰ : بی‌ادب بنیاد هستی عافیت دربار نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۱ : خواب را‌در دیدهٔ حیران عاشق بار نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۲ : دیدهٔ حیرت نگاهان را به مژگان ‌کار نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۳ : رنگ‌عجزم لیک با وضع‌ خموشم ‌کار نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۴ : در طریق رفتن از خود رهبری درکار نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۵ : مست‌عرفان را شراب دیگری درکار نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۶ : سرمنزل ثبات قدم جاده‌ساز نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۷ : زین عبارات جنون تحقیق بی‌ناموس نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۸ : صنعت نیرنگ دل بر فطرت‌ کس فاش نیست

غزل شمارهٔ ۷۵۹ : عاشقی مقدور هر عیاش نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۰ : برق با شوقم شراری بیش نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۱ : درگلشن هوس‌که سراغ‌گلیش نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۲ : بزم تصور توکدورت ایاغ نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۳ : وضع ترتیب ادب در عرصه‌گاه لاف نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۴ : آستان عشق جولانگاه هر بیباک نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۵ : خلق را بر سرهر لقمه ز بس سرشکنی‌ست

غزل شمارهٔ ۷۶۶ : حایل عزم نفس‌گرد ره و فرسنگ نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۷ : جای آرام به وحشتکدهٔ عالم نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۸ : دیده‌ای راکه به نظاره دل محرم نیست

غزل شمارهٔ ۷۶۹ : عزت ‌و خواری دهر آن همه دور از هم نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۰ : تعین جز افسون اوهام نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۱ : چو صبحم دماغ می‌آشام نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۲ : پر بیکسم امروزکسی را خبرم نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۳ : هما سراغم و زیر فلک مگس هم نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۴ : پیش چشمی‌که نورعرفان نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۵ : مقیدان وفا را ز دل رمیدن نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۶ : کتاب عافیتی قیل و قال باب تو نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۷ : جهان قلمرو توفان اعتبار تو نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۸ : در خیال مزن فهم خویش سازتو نیست

غزل شمارهٔ ۷۷۹ : تویی‌که غیر دلم هیچ‌جا مقام تو نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۰ : تو آفتاب و جهان جزبه جستجوی تو نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۱ : نور دل در کشور آیینه نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۲ : راحت‌ کجاست گر دلت‌ از خویش رسته نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۳ : رنگم درین چمن به هوس پر زننده نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۴ : مبتذل صبح و شام تازگی‌ آرنده نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۵ : در تکلم از ندامت هیچ‌کس آسوده نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۶ : با دل تنگ است‌کار اینجا ز حرمان چاره نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۷ : خط‌خوبان هم‌،حریف طبع وحشت‌پیشه نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۸ : خواجه تا کی باید این بنیاد رسوایی‌ که نیست

غزل شمارهٔ ۷۸۹ : ز انقلاب جسم‌، دل بر ساز وحشت هاله نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۰ : هیچکس جز یأس‌، غمخوار من دیوانه نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۱ : آزادگی‌، غبار در و بام خانه نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۲ : این‌زمان یک طالب‌مستی درین میخانه نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۳ : محرم حسن ازل اندیشهٔ بیگانه نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۴ : صاف‌طبعان را غمی از خار خارکینه نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۵ : طاس این نرد اختیاری نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۶ : از ره و منزل تحقیق اگر دوری نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۷ : فریاد که در عالم تحقیق‌ کسی نیست

غزل شمارهٔ ۷۹۸ : سرو چمن دل الف شعلهٔ آهیست

غزل شمارهٔ ۷۹۹ : عنقا سراغم از اثرم وهم و ظن تهیست

غزل شمارهٔ ۸۰۰ : بی‌ساز انفعال سراپای من تهی‌ست

غزل شمارهٔ ۸۰۱ : برگ طربم عشرت بی‌برگ و نوایی‌ست

غزل شمارهٔ ۸۰۲ : در ربط خلق یکسر ناموس‌کبریایی‌ست

غزل شمارهٔ ۸۰۳ : ز خویش‌ مگذر اگر جوهرت‌ شناسایی‌ ست

غزل شمارهٔ ۸۰۴ : هرچند درین‌ گلشن هرسو گل خودروییست

غزل شمارهٔ ۸۰۵ : گرم‌رفتاری که سر در راه آن یکتا گذاشت

غزل شمارهٔ ۸۰۶ : نیشی تا علم همت عنقا برداشت

غزل شمارهٔ ۸۰۷ : یک شبم در دل نسیم یاد آن گیسو گذشت

غزل شمارهٔ ۸۰۸ : زان خوشه‌که میناگری باغ عنب داشت

غزل شمارهٔ ۸۰۹ : جرأت سؤال شرم ترا گر جواب داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۰ : جز خموشی هرکه دل بر ناله و فریاد داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۱ : حیرتم عمری به امید ندامت شاد داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۲ : سعی‌جاه آرزوی خاک شدن در سر دا‌شت

غزل شمارهٔ ۸۱۳ : برق آفت لمعه در بی‌ضبطی اسرار داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۴ : شب‌که شور بلبل ما ریشه درگلزار داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۵ : ز بس که معنی مکتوب عشق پیچش داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۶ : تا جنون نقد بهار عشرتم در چنگ داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۷ : تا ز حسن او گلستان تماشا رنگ داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۸ : دوش در راه خیالت عجز شوق آهنگ داشت

غزل شمارهٔ ۸۱۹ : اندیشه در نزاکت معنی کمال داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۰ : در وادیی که قدرت عجزم کمال داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۱ : هرجا دلی تپیدن شوق خیال داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۲ : تا نظر بر شوخی من نرگس خودکام داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۳ : سادگی دل را اسیر فکرهای خام داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۴ : شب‌ که جوش‌ حسرتی ‌زان نرگس‌ خودکام داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۵ : شب‌که طاووس مرا شوق تو بال‌افشان داشت

غزل شمارهٔ ۸۲۶ : وهم هستی هیچکس را ازتپیدن وانداشت

غزل شمارهٔ ۸۲۷ : هرکه را دستی ز همت بود جز بر دل نداشت

غزل شمارهٔ ۸۲۸ : زندگانی‌ست‌ که جز مرگ سرانجام نداشت

غزل شمارهٔ ۸۲۹ : امشب که به دل حسرت دیدارکمین داشت

غزل شمارهٔ ۸۳۰ : چه سحر بود که دوشم دل آرزوی تو داشت

غزل شمارهٔ ۸۳۱ : آغاز نگاهم به قیامت نظری داشت

غزل شمارهٔ ۸۳۲ : گر جنونم هوس قطع منازل می‌داشت

غزل شمارهٔ ۸۳۳ : تو ازآن خلوت یکتا چه خبر خواهی داشت

غزل شمارهٔ ۸۳۴ : گل در چمن رسید و قدم بر هوا گذاشت

غزل شمارهٔ ۸۳۵ : همت من از نشان جاه چون ناوک‌ گذشت

غزل شمارهٔ ۸۳۶ : تا عرقناک از چمن آن شوخ بی‌پروا گذشت

غزل شمارهٔ ۸۳۷ : در طلبت شب چه جنون‌ها گذشت

غزل شمارهٔ ۸۳۸ : یأس مجنون آخر از پیچ و خم سودا گذشت

غزل شمارهٔ ۸۳۹ : چنین که عمر تأملگر شتاب گذشت

غزل شمارهٔ ۸۴۰ : فرصت نظاره تا مژگان گشودن درگذشت

غزل شمارهٔ ۸۴۱ : شب به یاد آن لب خموش گذشت

غزل شمارهٔ ۸۴۲ : به فکر دل لبم از ربط قیل و قال‌گذشت

غزل شمارهٔ ۸۴۳ : دوش از نظر خیال تو دامن‌کشان گذشت

غزل شمارهٔ ۸۴۴ : همت ‌از هر دو جهان ‌جست ‌و ز دل در نگذشت

غزل شمارهٔ ۸۴۵ : نه همین سبزه از خطش ترگشت

غزل شمارهٔ ۸۴۶ : ز فقر تا به شهادت شد آشنا انگشت

غزل شمارهٔ ۸۴۷ : بی‌روی تو مژگان چه نگارد به سرانگشت

غزل شمارهٔ ۸۴۸ : شب هجوم جلوه او در خیالم جا گرفت

غزل شمارهٔ ۸۴۹ : دی حرف خرامش به لبم بال‌گشا رفت

غزل شمارهٔ ۸۵۰ : سعی روزی داشتم آخر ندامت پیش رفت

غزل شمارهٔ ۸۵۱ : قامتش سامان شوخی از نگاه ما گرفت

غزل شمارهٔ ۸۵۲ : ز آتش رخسار که ساغر گرفت

غزل شمارهٔ ۸۵۳ : بعد از این باید سراغ من ز خاموشی گرفت

غزل شمارهٔ ۸۵۴ : دل ماند بی‌حس و غمت افشانده بال رفت

غزل شمارهٔ ۸۵۵ : صبح از دل چاک‌که دراین باغ سخن رفت

غزل شمارهٔ ۸۵۶ : ازین بساط‌کسی داغ آرمیدن رفت

غزل شمارهٔ ۸۵۷ : فغان‌ که فرصت دام تلاش چیدن رفت

غزل شمارهٔ ۸۵۸ : آخر سیاهی از سر داغم به‌در نرفت

غزل شمارهٔ ۸۵۹ : عمرگذشته بر مژه‌ام اشک بست و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۰ : دی به شبنم گریهٔ ما نوگلی خندید و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۱ : باز وحشی‌جلوه‌ای‌ در دیده جولان‌ کرد و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۲ : هرکه آمد سیر یأسی زین‌ گلستان‌ کرد و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۳ : زین من و ما زندگی سیر فنایی کرد و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۴ : رنگ گلش بهار خط از دور دید و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۵ : هر کس اینجا یک دو دم دکان بسمل چید و رفت

غزل شمارهٔ ۸۶۶ : به حیرتم چه فسون داشت بزم نیرنگت

غزل شمارهٔ ۸۶۷ : که شود به وادی مدعا بلد تسلی منزلت

غزل شمارهٔ ۸۶۸ : ای ظفر شیفتهٔ همت نصرت فالت

غزل شمارهٔ ۸۶۹ : زهی مخموری عالم گلی از حسرت جامت

غزل شمارهٔ ۸۷۰ : آمدم تا صد چمن بر جلوه‌نازان بینمت

غزل شمارهٔ ۸۷۱ : باز با طرزتکلف آشنا می‌بینمت

غزل شمارهٔ ۸۷۲ : ای پر فشان چون بوی‌گل بیرنگی از پیراهنت

غزل شمارهٔ ۸۷۳ : جهان در سرمه خوابید از خیال چشم فتانت

غزل شمارهٔ ۸۷۴ : زهی هنگامهٔ امکان‌، جنون‌ساز غریبانت

غزل شمارهٔ ۸۷۵ : نسزد به وضع فسردگی ز بهار دل مژه بستنت

غزل شمارهٔ ۸۷۶ : بهار آیینهٔ رنگی‌که باشد صرف آیینت

غزل شمارهٔ ۸۷۷ : بیا ای جام و مینای طرب نقش‌کف پایت

غزل شمارهٔ ۸۷۸ : همه‌کس‌ کشیده محمل به جناب‌ کبریایت

غزل شمارهٔ ۸۷۹ : زهی چمن‌سازِ صبحِ فطرت‌، ‌تبسم لعل مهرجویت

غزل شمارهٔ ۸۸۰ : کار به نقش پا رساند جهد سر هواییت

غزل شمارهٔ ۸۸۱ : ره مقصدی که گم است و بس به خیال می ‌سپری عبث

غزل شمارهٔ ۸۸۲ : بی‌مغزی و داری به من سوخته جان بحث

غزل شمارهٔ ۸۸۳ : خواری‌ست بهر کج‌ منش از راست‌روان بحث

غزل شمارهٔ ۸۸۴ : تأمل عارفان چه دارد به کارگاه جهان حادث

غزل شمارهٔ ۸۸۵ : نتوان برد زآینهٔ ما رنگ حدوث

غزل شمارهٔ ۸۸۶ : تا ز پیدایی به‌گوشم خواند افسون احتیاج

غزل شمارهٔ ۸۸۷ : در لاف حلقه ر‌با مزن به ترانه‌های بیان‌کج

غزل شمارهٔ ۸۸۸ : عمری‌ست ‌سرشکی نزد از دیدهٔ تر موج

غزل شمارهٔ ۸۸۹ : عمری‌ست‌که در حسرت آن لعل‌گهر موج

غزل شمارهٔ ۸۹۰ : به عبرت آب شو ای ‌غافل از خمیدن موج

غزل شمارهٔ ۸۹۱ : مباد چشمهٔ شوق مرا فسردن موج

غزل شمارهٔ ۸۹۲ : از بس‌که خورده‌ام به خم زلف یار پیچ

غزل شمارهٔ ۸۹۳ : جان هیچ و جسد هیچ و نفس هیچ و بقا هیچ

غزل شمارهٔ ۸۹۴ : عنقا سر و برگیم مپرس از فقرا هیچ

غزل شمارهٔ ۸۹۵ : ماییم و خاک و وعده‌گه انتظار و هیچ

غزل شمارهٔ ۸۹۶ : انجم چو تکمه ریخت ز بند نقاب صبح

غزل شمارهٔ ۸۹۷ : بی‌پرده است جلوه ز طرف نقاب صبح

غزل شمارهٔ ۸۹۸ : از کواکب گل فشاند چرخ در دامان صبح

غزل شمارهٔ ۸۹۹ : بازم از فیض جنون آماد شد سامان صبح

غزل شمارهٔ ۹۰۰ : نداشت دیده من بی‌تو تاب خندهٔ صبح

غزل شمارهٔ ۹۰۱ : دل فتح و دست فتح و نظر فتح و کار فتح

غزل شمارهٔ ۹۰۲ : خجلم ز حسرت پیریی ‌که ز چشم تر نکشد قدح

غزل شمارهٔ ۹۰۳ : شب‌که حسنش برعرق پیچید سامان قدح

غزل شمارهٔ ۹۰۴ : خلقی از پهلوی قدرت قصر و ایوان کرد طرح

غزل شمارهٔ ۹۰۵ : مگو طاق و سرایی‌ کرده‌ام طرح

غزل شمارهٔ ۹۰۶ : موی پیری بست بر طبع حسد تخمیر صلح

غزل شمارهٔ ۹۰۷ : دم سرد بسته به پیش خود چقدر دماغ فسرده یخ

غزل شمارهٔ ۹۰۸ : باز از پان‌گشت لعل نو خط دلدار سرخ

غزل شمارهٔ ۹۰۹ : شد لب شیرین ادایش با من از ابرام تلخ

غزل شمارهٔ ۹۱۰ : تنگی آورده خانهٔ صیاد

غزل شمارهٔ ۹۱۱ : ز درد یأس ندانم کجا کنم فریاد

غزل شمارهٔ ۹۱۲ : گر شور مستی‌ام کند اندیشه گردباد

غزل شمارهٔ ۹۱۳ : یأس‌فرسای تغافل دل ناشاد مباد

غزل شمارهٔ ۹۱۴ : گر بی‌تو نگه را به تماشا هوس افتاد

غزل شمارهٔ ۹۱۵ : تا عرق‌،‌گلبرگ حسنت یک دوشبنم آب داد

غزل شمارهٔ ۹۱۶ : حسنی که یادش آینهٔ حیرت آب داد

غزل شمارهٔ ۹۱۷ : سیل غمی‌ که داد جهان خراب داد

غزل شمارهٔ ۹۱۸ : شب که باد جلوه‌ات چشم خیالم آب داد

غزل شمارهٔ ۹۱۹ : شوق تو به مشت پرم آتش زد و سر داد

غزل شمارهٔ ۹۲۰ : داد عشق از بی‌نیازی درس طفلانم به یاد

غزل شمارهٔ ۹۲۱ : شب که توفان‌جوشی چشم ترم آمد به یاد

غزل شمارهٔ ۹۲۲ : چو ناله گرد نمودم اثر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ ۹۲۳ : گذشت عمر و دل از حرص سر نمی‌تابد

غزل شمارهٔ ۹۲۴ : چنین کز تاب می گلبرگ حسنت شعله‌رنگ افتد

غزل شمارهٔ ۹۲۵ : به روی آن جهان جلوه‌، یک عالم نقاب افتد

غزل شمارهٔ ۹۲۶ : کسی که چون مژه عبرت دلیل روشنش افتد

غزل شمارهٔ ۹۲۷ : ادب چه چاره کند چون فضول افتد

غزل شمارهٔ ۹۲۸ : ز ننگ منت راحت به مرگم‌ کار می‌افتد

غزل شمارهٔ ۹۲۹ : دل از نیرنگ آگاهی به چندین پیشه می‌افتد

غزل شمارهٔ ۹۳۰ : نفس درازی‌ کس تا به چون و چند نیفتد

غزل شمارهٔ ۹۳۱ : تو کار خویش کن اینجا تویی در من نمی‌گنجد

غزل شمارهٔ ۹۳۲ : جنون اندیشه‌ای بگذار تا دل بر هنر پیچد

غزل شمارهٔ ۹۳۳ : به روی عالم‌آرا گر نقاب زلف درپیچد

غزل شمارهٔ ۹۳۴ : نه با سازهوس جوشد نه برکسب هنرپیچد

غزل شمارهٔ ۹۳۵ : حسرتی در دل از آن لاله قبا می‌پیچد

غزل شمارهٔ ۹۳۶ : به سرم شور تمنای تو تا می‌پیچد

غزل شمارهٔ ۹۳۷ : فریب جاه مخور تا دل تو تنگ نگردد

غزل شمارهٔ ۹۳۸ : جنون جولانی‌ام هرجا به‌وحشت رهنماگردد

غزل شمارهٔ ۹۳۹ : دل اگر محو مدعا گردد

غزل شمارهٔ ۹۴۰ : جنون بینوایان هرکجا بخت‌آزما گردد

غزل شمارهٔ ۹۴۱ : هرچه آنجاست چو آنجا روی‌اینجاگردد

غزل شمارهٔ ۹۴۲ : همین دنیاست کانجامش قیامت پرده‌در گردد

غزل شمارهٔ ۹۴۳ : بر دستگاه اقبال کس خیره‌سر نگردد

غزل شمارهٔ ۹۴۴ : دل تا به‌کی‌ام جز پی آزار نگردد

غزل شمارهٔ ۹۴۵ : به عبرت سرکشان را موی پیری رهنمون‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۴۶ : به حرف و صوت مگو کار دل تباه نگردد

غزل شمارهٔ ۹۴۷ : در این ‌گلشن ‌کدامین شعله با این تاب می‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۴۸ : سیه مستی به دور ساغرت بیتاب می‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۴۹ : نگه ز روی تو تا کامیاب می‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۵۰ : چو شمع از عضو عضوم آگهی سرشار می‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۵۱ : ساغرم بی‌ تو داغ می ‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۵۲ : به هرجا ساز غیرت انفعال آهنگ می‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۵۳ : ز انداز نگاهت فتنه برق آهنگ می‌ گردد

غزل شمارهٔ ۹۵۴ : به اندک شوخیی بنیاد تمکین‌کنده می‌گردد

غزل شمارهٔ ۹۵۵ : ادب سازیم بر ما کیست تمهید صدا بندد

غزل شمارهٔ ۹۵۶ : تا کاتب ایجادم نقش من و ما بندد

غزل شمارهٔ ۹۵۷ : هوس تا چند بر دل تهمت هر خشک و تر بندد

غزل شمارهٔ ۹۵۸ : گره به رشتهٔ نفس خوش آن‌که نبندد

غزل شمارهٔ ۹۵۹ : باز بی‌تابی‌ام احرام چه در می‌بندد

غزل شمارهٔ ۹۶۰ : به یادت‌گردش رنگم به هرجا بار می‌بندد

غزل شمارهٔ ۹۶۱ : قضا تا نقش بنیاد من بیکار می‌بندد

غزل شمارهٔ ۹۶۲ : چشم تو به حال من‌ گر نیم نظر خندد

غزل شمارهٔ ۹۶۳ : لعل لب او یکدم بر حالم اگر خندد

غزل شمارهٔ ۹۶۴ : صبری‌که صبح این باغ از ما جدا نخندد

غزل شمارهٔ ۹۶۵ : ستمکشی‌ که به جز گریه‌اش نشا‌ید و خندد

غزل شمارهٔ ۹۶۶ : جهان‌کجاست‌،‌گلی زان نقاب می‌خندد

غزل شمارهٔ ۹۶۷ : رنگم نقاب غیرت آن جلوه می‌درد

غزل شمارهٔ ۹۶۸ : هوس در مزرع آمال‌ گو صد خرمن انبارد

غزل شمارهٔ ۹۶۹ : بر این ستمکده یارب چه سنگ می‌بارد

غزل شمارهٔ ۹۷۰ : نه فخر می‌دمد اینجا نه ننگ می‌بارد

غزل شمارهٔ ۹۷۱ : ادب‌سنج بیان حرفی از آن لب هرکجا دارد

غزل شمارهٔ ۹۷۲ : اگر معشوق‌ بی‌مهر است‌ وگر عاشق‌ وفا دارد

غزل شمارهٔ ۹۷۳ : تصور جوهر اکاهی قدرت‌کجا دارد

غزل شمارهٔ ۹۷۴ : حرصت آن نیست‌ که مرگش‌ ز هوس وادارد

غزل شمارهٔ ۹۷۵ : رگ گل آستین شوخی کمین صید ما دارد

غزل شمارهٔ ۹۷۶ : زمینگیری ز جولانم چه امکانست وادارد

غزل شمارهٔ ۹۷۷ : گهی بر سر،‌ گهی در دل‌،‌ گهی در دیده جا دارد

غزل شمارهٔ ۹۷۸ : نوبهار است و جهان سیر چمنها دارد

غزل شمارهٔ ۹۷۹ : دماغ بلبل ما کی هوای بال و پر دارد

غزل شمارهٔ ۹۸۰ : بت هندی‌ کی از دردسر ترکان خبر دارد

غزل شمارهٔ ۹۸۱ : بر طمع‌، طبع خسیسی‌ که تفاخر دارد

غزل شمارهٔ ۹۸۲ : بیا ای شعله تا دل فال وصلی از تو بردارد

غزل شمارهٔ ۹۸۳ : در این وادی‌ کف یایی ز آسایش خبر دارد

غزل شمارهٔ ۹۸۴ : ز جرگهٔ سخنم خامشی به در دارد

غزل شمارهٔ ۹۸۵ : شمع بزمت چه قدم بردارد

غزل شمارهٔ ۹۸۶ : مگو دل از غم و صبر از جفا خبر دارد

غزل شمارهٔ ۹۸۷ : درین ره تا کسی از وصل مقصد کام بردارد

غزل شمارهٔ ۹۸۸ : کسی از التفات چشم خوبان‌ کام بردارد

غزل شمارهٔ ۹۸۹ : دل از دم محبت، چندین فتور دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۰ : هوس‌پیمای فرصت گرد کلفت در قفس دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۱ : جهان‌، جنون بهار غفلت‌، ز نرگس سرمه‌ساش دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۲ : حیا عمری‌ست با صد گردش رنگم طرف دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۳ : هر سو نظرگشودیم زان جلوه رنگ دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۴ : بی‌نمک از نمک غیر توهم دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۵ : جنون از بس شکست آبله در هر قدم دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۶ : شکوه مفلسی ما را به خاموشی علم دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۷ : گرفتار رسوم اندیشهٔ آرام‌ کم دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۸ : مگو این نسخه طور معنیی یک دست‌کم دارد

غزل شمارهٔ ۹۹۹ : هوس‌پیمایی جاهت خمارآلود غم دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۰ : جایی‌ که جام در دست آن مه خرام دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۱ : ادب چون ماه نو امشب پی تکلیف من دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۲ : ز شرم سرنوشتی‌کز ازل بنیاد من دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۳ : سحر آه و گلستان نکهت و بلبل فغان دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۴ : اگر خضر خطت از چشمهٔ حیوان نشان دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۵ : به پستی وانماند هر که از دردی نشان دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۶ : به خیال زنده بودن هوس بقا ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۷ : فنا کی شغل سودای محبت را زیان دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۸ : کام دل از لب خاموش گرفتن دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۰۹ : اسیر آن پنجهٔ نگارین رهایی ازهیچ در ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۰ : چه بلاست اینکه پیری ز فنا خبر ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۱ : دل با غبار هستی ربط آنقدر ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۲ : رنگ حنا در کفم بهار ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۳ : کس طاقت آن لمعهٔ رخسار ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۴ : نشئهٔ یأسم غم خمار ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۵ : اسرار در طبایع ضبط نفس ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۶ : گلهای آن تبسم باغ فلک ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۷ : سعی نفس جز شمار گام ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۸ : نامم هوس نگین ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۱۹ : چرا کسی چو حباب از ادب نگاه ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۰ : خامش‌نفسی خفت گوینده ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۱ : بهار صبح نفس زین دو دم بقا که ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۲ : نفس به غیر تک و پوی باطلی‌ که ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۳ : غبار ما به جز این پر شکستنی‌که ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۴ : به هرجا نعمتی هست انفعالی درکمین دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۵ : قدح، می بر ‌کف است‌ و شمع‌، گل در آستین دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۶ : نهال زندگی بالیدنی وحشت‌کمین دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۷ : دل از وسعت اگر شانی ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۸ : عدم زین بیش برهانی ندارد

غزل شمارهٔ ۱۰۲۹ : حرص اگر بر عطش غلو دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۰ : پر افشانده‌ام با اوج عنقا گفتگو دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۱ : مگو رند از می و زاهد زتقوا گفتگو دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۲ : این دور، دور حیز است‌، وضع متین که دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۳ : آنجاکه خیالت ز تمناگله دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۴ : بی‌یأس دل از هرچه ندارد گله دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۵ : هرجا نفسی هست ز هستی‌ گله دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۶ : از پنبه اگر آتش سوزان گله دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۷ : از چرخ نه هر ابله و نادان‌گله دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۸ : بهار عیش امکان رنگ وحشت دیده‌ای دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۳۹ : نفس را شور دل از عافیت بیگانه‌ای دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۰ : نفس زینسان که بر عزم پرافشانی کدی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۱ : خیال خوش‌نگاهان باز با شوخی سری دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۲ : عالم گرفتاری‌، خوش تسلسلی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۳ : نه مفصل نه مجملی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۴ : غرور قدرت اگر بازوی خمی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۵ : ضعیفی‌ها بیان عجز طاقت برنمی‌دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۶ : تک و پوی نفس از عالم عبرت فنی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۷ : مگر با نقش پایت مژدهٔ جوشیدنی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۸ : اینقدر ریش چه معنی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۴۹ : خیالت در غبار دل صفاپردازیی دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۰ : نقشم‌کسی از سعی چه فرهنگ برآرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۱ : گرشوق به راهت قدمی پیش برآرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۲ : گر آن خروش جهان یکتا سری به این انجمن برآرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۳ : حاشاکه مرا طعن‌کسان بر سقط آرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۴ : فسردن از مزاج شعله خاکستر برون آرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۵ : من و حسنی‌که هرجا یادش از دل سر برون آرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۶ : نگاهت جوش صد میخانه از ساغر برون آرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۷ : احتیاجی که سر مرد به خم می‌آرد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۸ : در احتیاج نتوان بر سفله التجا برد

غزل شمارهٔ ۱۰۵۹ : خاکستری نماند ز ما تا هوا برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۰ : ناموس عالم عین اندیشهٔ سوا برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۱ : هیهات دم بازپسین عرض ادب برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۲ : احتیاجم خجلت از احباب برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۳ : حسرت‌، پیام بیکسی آخر به یار برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۴ : شرم‌قصورم از سخن‌، شکوه‌اعتبار برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۵ : رنگ در دل داشتم روشنگر ادراک برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۶ : پیری‌ام آخر می و پیمانه برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۷ : ما را به در دل ادب هیچکسی برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۸ : مکتوب من به هرکه برد باد می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۰۶۹ : فکر خویشم آخر از صحرای امکان می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۰ : آه به دوستان دگر عرض دعا که می‌برد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۱ : یک سر مو گر هوس از فکر جاهی بگذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۲ : عرق‌آلوده جمالی ز نظر می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۳ : زین گلستان که گلش رنگ ندامت دارد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۴ : بهار می‌رود و گل ز باغ می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۵ : ز سخت‌جانی من عمر تنگ می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۶ : ز ساز جسم هزار انفعال می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۷ : باکه‌گویم چه قیامت به سرم می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۸ : تا لبش در نظرم می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۱۰۷۹ : دل مباد افسرده تا برکس نگرددکار سرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۰ : داغ بودم‌که چه خواهم به غمت انشا کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۱ : دل‌گداخته بر شش جهت بغل واکرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۲ : امروز بعد عمری دلدار یاد ما کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۳ : دل به زلف یار هم آرام نتوانست‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۴ : وحشتِ ما را تعلق رام نتوانست کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۵ : خودسر به مرک گردن دعوی فرود کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۶ : اول دل ستمزده قطع امید کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۷ : از تغافل‌زدنی ترک سبب باید کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۸ : پیش ارباب حسب ترک نسب باید کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۸۹ : دل سحرگاهی به‌گلشن یاد آن رخسار کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۰ : عشق مطرب‌زاده‌ای بر ساز و تقوا زور کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۱ : آگاهی از خیال خودم بی‌نیاز کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۲ : گرد مرا تحیّر، صبح جنون سبق ‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۳ : بیستون یادی ز فرهاد ندامت فال ‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۴ : روزی‌که نقش‌گردش چشمت خیال‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۵ : اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۶ : شب‌ که دل از یأس مطلب باده‌ای در جام‌ کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۷ : عجز طاقت به‌ گرفتاری غم شادم‌ کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۸ : وداع عمر چمن‌ساز اعتبارم کرد

غزل شمارهٔ ۱۰۹۹ : گر کمال اختیار خواهم کرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۰ : طبع سرکش خاک‌گشت و چشم شرمی وانکرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۱ : اگر نظّاره‌ گل می‌توان کرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۲ : ناتوانی در تلاش حرص بهتانم نکرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۳ : دورگردون تا دماغ جام عیشم تازه‌کرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۴ : حرف پیری داشتم لغزیدنم دیوانه کرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۵ : بی فقر آشکار نگردد عیار مرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۶ : عمر ارذل ای خدا مگمار بر نیروی مرد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۷ : پیکرم چون تیشه تا از جان‌ کنی یاد آورد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۸ : پای طلب دمی‌که سر از دل برآورد

غزل شمارهٔ ۱۱۰۹ : زین شیشهٔ ساعت ‌که مه و سال برآورد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۰ : عملی که سر به هوا خم از همه پیکرت به‌در آورد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۱ : ز دنیا چه‌گیرد اگر مردگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۲ : اگر به افواج عزم شاهان سواد روم و فرنگ گیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۳ : دمی ‌که تیغ تو خون مرا بحل ‌گیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۴ : تا ساز نفسها کم مضراب نگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۵ : گر شوق پی مطلب نایاب نگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۶ : به محفلی‌که فضولی قدح به دست نگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۷ : من آن غبارم که حکم نقشم به هیچ آیینه درنگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۸ : تدبیر عنان من پر شور نگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۱۹ : اگر دماغم درین خمستان خمار شرم عدم نگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۰ : فسردگیهای ساز امکان ترانه‌ام را عنان نگیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۱ : دل به خرسندی اگر ترک هوس می‌گیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۲ : غنا مفت هوس‌گر نام آسودن نمی‌گیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۳ : نه هستی از نفس‌هایم شمار ناله می‌گیرد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۴ : راه فضولی ما هم در ازل حیا زد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۵ : چنین‌گر طیع‌بیدر‌ت‌به‌خورد و خواب‌می‌سازد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۶ : نفس ‌با یک‌ جهان وحشت به‌ خاک‌ و آب می‌سازد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۷ : چو دندان ریخت نعمت حرص را مأیوس می‌سازد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۸ : تا جلوهٔ بیرنگ تو بر قلب صور زد

غزل شمارهٔ ۱۱۲۹ : حدیث عشق شودناله ترجمانش و لرزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۰ : زبان به‌کام خموشی‌ کشد بیانش و لرزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۱ : روزی ‌که قضا سر خط آفاق رقم زد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۲ : جام غرور کدام رنگ توان زد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۳ : آنکه ما را به جفا سوخته یا می‌سوزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۴ : دل مپرسید چرا سوخته یا می‌سوزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۵ : تو شمشیر حقی هر کس ز غفلت با تو بستیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۶ : به این عجزم چه ز خاک حیاپرورد برخیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۷ : چو شمع از ساز من دیگرکدام آهنگ برخیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۸ : چوگوهر قطره‌ام تاکی به آب افتدکه برخیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۳۹ : چه غفلت یارب از تقریر یأس انجام می‌خیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۰ : بهار حیرت‌ست اینجا نه‌گل نی جام می‌خیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۱ : به این ضعفی ‌که جسم زارم از بستر نمی‌خیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۲ : نشئه دودی است‌ که از آتش می می‌خیزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۳ : تبسم هرکجا رنگ سخن زان لعل تر ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۴ : وداع‌ کلفتم تا گل‌ کند چاک جگر ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۵ : خرد به عشق‌ کند حیله‌ساز جنگ و گریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۶ : مباش غره به سامان این بنا که نریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۷ : به ‌گرمی نگه از شعله تاب می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۸ : به هرکجا مژه‌ام رنگ خواب می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۴۹ : خطی‌ که بر گل روی تو آب می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۰ : باز اشکم به خیالت چه فسون می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۱ : چاک کسوت فقرم رنگ خنده می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۲ : به طراز دامن ناز و چه ز خاکساری ما رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۳ : بر رمز کارگاه ازل کیست وارسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۴ : همّت از گردنکشی مشکل به استغنا رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۵ : دگر تظلم ما عاجزان‌کجا برسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۶ : سراغت از چمن‌‌ کبریا که می‌پرسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۷ : کیست‌ کز جهد به آن انجمن ناز رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۸ : جایی‌ که شکوه‌ها به صف زیر و بم رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۵۹ : سَحَرِ طلو‌عِ گلِ دعا که مرادِ اهلِ هِمَم رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۰ : تا ز عبرت سر مژگان به خمیدن نرسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۱ : همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۲ : تا ز چمن دماغ را بوی بهار می‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۳ : زبرگردون آنچه ازکشت تو و من می‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۴ : آه به درد عجز هم‌ کوشش ما نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۵ : تا گرد ما به اوج ثریا نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۶ : کار دلها باز از آن مژگان به سامان می‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۷ : هرگز به دستگاه نظر پا نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۸ : نشئهٔ‌گوشهٔ دل از دیر و حرم نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۶۹ : صبح شو ای‌شب‌که خورشید من‌اکنون می‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۰ : هوس تعین خواجگی‌، به نیاز بنده نمی‌رسد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۱ : به امیدِ فنا تاب و تبِ هستی گوارا شد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۲ : ز تنگی منفعل‌ گردید دل آفاق پیدا شد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۳ : صفا داغ‌ کدورت‌ گشت سامان من و ما شد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۴ : کسی معنی بحر فهمیده باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۵ : پی اشک من ندانم به‌کجا رسیده باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۶ : آن فتنه ‌که آفاقش شور من و ما باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۷ : به که چندی دل ما خامشی انشا باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۸ : تا در آیینهٔ دل راه نفس واباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۷۹ : چراکس منکر بی‌طاقتیهای درا باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۰ : زشوخی چشم من‌تاکی به روی غیرواباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۱ : تسلی کو اگر منظورت اسباب هوس باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۲ : مرا این آبرو در عالم پرواز بس باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۳ : صبحی‌ که‌ گلت به باغ باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۴ : تا مشرب محبت ننگ وفا نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۵ : محبت ستمگر نباشد نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۶ : عشق هرجا ادب‌آموز تپیدن باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۷ : رمز آشنای معنی هر خیره‌سر نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۸ : مکتوب شوق هرگز بی‌نامه‌بر نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۸۹ : هرچند به حق قرب تو مقدور نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۰ : راحت نصیب ایجاد زنگ و حبش نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۱ : هرچند دل از وصل قدح‌نوش نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۲ : وضع فلک آنجا که به یک حال نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۳ : هرچند خودنمایی تخت و حشم نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۴ : اگر تعین عنقا هوس پیام نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۵ : گر بوی وفا را نفس آیینه نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۶ : دل انجمن محرم و بیگانه نباشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۷ : خیال نامد!ری تا کیت خاطرنشین باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۸ : بپرهیز از حسد تا فضل یزدانت قرین باشد

غزل شمارهٔ ۱۱۹۹ : وداع سرکشی‌کن‌گر دلت راحت‌کمین باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۰ : جمعیت از آن دل‌که پریشان تو باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۱ : ما راکه نفس آینه پرداخته باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۲ : چشمی‌ که بر آن جلوه نظر داشته باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۳ : محو طلبت گردی اگر داشته باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۴ : مشتاق تو گر نامه‌بری داشته باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۵ : هر کس به رهت چشم تری داشته باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۶ : از نامه‌ام آن شوخ مکدر شده باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۷ : آنجاکه طلب محوتوکل شده باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۸ : تغافل‌چه‌خجلت‌به‌خود چیده‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۰۹ : خلوتسرای تحقیق کاشانهٔ که باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۰ : نیام تیغ عالمگیر مستی موج می باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۱ : در این خرابه نه دشمن نه دوست می‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۲ : نگه در شبههٔ تحقیق من معذور می‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۳ : لب بی‌صرفه نوا جهل سبق می‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۴ : نقش نیرنگ جهان جوهر رم می‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۵ : پیر خمیازه‌کش وضع جوان می‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۶ : راحت دل ز نفس بال‌فشان می‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۷ : دماغ وحشت‌آهنگان خیال‌آور نمی‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۸ : بنای رنگ فطرت بر مزاج دون نمی‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۱۹ : بی زنگ درین محفل آیینه نمی‌باشد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۰ : دل خاک سر کوی وفا شد چه بجا شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۱ : دلدار مقیم دل ما شد چه بجا شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۲ : جگری آبله زد تخم غمی پیدا شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۳ : صیاد بی‌نشانی پرواز رنگ ما شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۴ : بازم از شرم سجود امشب عرق بیتاب شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۵ : ای شمع تک وتاز نفس ‌گرد سفر شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۶ : اینقدر نمی‌دانم صیدم از چه لاغر شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۷ : مژده ای ذوق وصال آیینه بی‌زنگار شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۸ : نقطهٔ دل‌گرد خودگشت و خط پرگار شد

غزل شمارهٔ ۱۲۲۹ : شب که از شور شکست دل اثر پرزور شد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۰ : هرکجا عشاق را درد طلب منظور شد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۱ : فکر نازک عالمی را سرمهٔ تقریر شد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۲ : تا دل دیوانه واماند از تپیدن داغ شد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۳ : آگاهی دل انجمن اختلاف شد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۴ : به‌ کدام فرصت ازین چمن هوس از فضولی اثر کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۵ : جبههٔ‌حرص اگر چنین‌گرد ره هوس‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۶ : از غبارم هرچه بالا می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۷ : هرکه حرفی از لبت وامی‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۸ : شوق دیداری ‌که از دل بال حسرت می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۳۹ : عریانی آنقدر به برم تنگ می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۰ : مد بقا کجا به مه و سال می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۱ : حرص پیری شیأالله از خروشم می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۲ : باز دامان دل آهنگ چه گلشن می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۳ : بار ما عمری‌ست دوش چشم حیران می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۴ : چو شمع هیچکس به زیانم نمی‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۵ : رفته‌رفته این بزرگی‌ها به بازی می‌کشد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۶ : همچو مینا غنچهٔ رازم بهار آهنگ شد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۷ : کم و بیش وهم تعینت سر و برگ نقص و کمال شد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۸ : دل شهرهٔ تسلیم ز ضبط‌ نفسم شد

غزل شمارهٔ ۱۲۴۹ : روز سیهم سایه صفت جزو بدن شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۰ : تا پری به ‌عرض آمد موج شیشه عریان شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۱ : ترکِ آرزو کردم رنجِ هستی آسان‌ شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۲ : رم وحشی نگاه من غبارانگیز جولان شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۳ : قیامت خنده‌ریزی بر مزار من‌ گل ‌افشان شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۴ : مخمل و دیبا حجاب هستی رسوا نشد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۵ : مکتوب مقصد ما از بیکسی فغان شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۶ : عید است غبار سر راه تو توان شد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۷ : پیر گردیدم و هستی سبب ننگ نشد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۸ : گل نکرد آهی‌که بر ما خنجر قاتل نشد

غزل شمارهٔ ۱۲۵۹ : از حوادث خاطر آزاد ما غمگین نشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۰ : چون شفق از رنگ خونم هیچکس‌گلچین نشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۱ : پر هما چه‌ کند بخت اگر دگرگون شد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۲ : حیرت‌کفیل پر زدن‌گفتگو نشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۳ : آهی به هوا چتر زد و چرخ برین‌ شد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۴ : شب حسرت دیدار توام دام ‌کمین شد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۵ : زین ساز بم و زیر توقع چه خروشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۶ : کسی ‌که نیک و بد هوشیار و مست بپوشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۷ : رضاعت از برم چندانکه گردم پیر می‌جوشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۸ : نه تنها از قدح مستی و از گل رنگ می‌جوشد

غزل شمارهٔ ۱۲۶۹ : حال دل از دوری دلبر نمی‌دانم چه شد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۰ : حاصلم زین مزرعِ بی‌بر نمی‌دانم چه شد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۱ : ز وهم متهم ظرف کم نخواهی شد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۲ : باغ نیرنگ جنونم نیست آسان بشکفد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۳ : وحشتم گر یک تپش در دشت امکان بشکفد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۴ : به یاد آستانت هرکه سر بر خاک می‌مالد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۵ : سپند بزم تو تا بیقرار گردد و نالد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۶ : اگر سور است وگر ماتم دل‌مایوس می‌نالد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۷ : دل باز به جوش یارب آمد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۸ : ز هستی قطع‌کن‌ گر میل راحت در نمود آمد

غزل شمارهٔ ۱۲۷۹ : نتوان به تلاش از غم اسباب برآمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۰ : عالم همه زین میکده بیهوش برآمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۱ : تمام شوقیم لیک غافل که دل به راهِ که می‌خرامد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۲ : ز ابرام طلب نومیدی‌ام آخر به چنگ آمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۳ : شبم آهی ز دل در حسرت قاتل برون آمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۴ : فالی از داغ زدم دل چمن‌آیین آمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۵ : گل به سر، جام به کف‌، آن چمن‌ آیین آمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۶ : ز تخمت چه نشو و نما می‌دمد

غزل شمارهٔ ۱۲۸۷ : پر مفلسم به من چه نوا می‌توان رساند

غزل شمارهٔ ۱۲۸۸ : به هرجا باغبان در یاد مستان تاک بنشاند

غزل شمارهٔ ۱۲۸۹ : اگر درد طلب این گردم از رفتار جوشاند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۰ : دل به قید جسم از علم یقین بیگانه ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۱ : طالعم زلف یار را ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۲ : موج‌گل بی‌تو خار را ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۳ : دلدار رفت و دیده به حیرت دچار ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۴ : رفتیم و داغ ما به دل روزگار ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۵ : از دلم‌بگذشت و خون‌در چشم حیرت‌ساز ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۶ : در گلستانی‌ که چشمم محو آن طناز ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۷ : شوق تا محمل به دوش طبع وحشت‌ساز ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۸ : از هجوم کلفت دل ناله بی‌آهنگ ماند

غزل شمارهٔ ۱۲۹۹ : رشته بگسیخت نفس زیر و بم ساز نماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۰ : گر آیینه‌ات در مقابل نماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۱ : دل بال یاس زد نفس مغتنم نماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۲ : کم نیست صحبت دل‌گر مرد، زن نماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۳ : دلدار گذشت و نگه بازپسین ماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۴ : بسکه بیمارتو بر بستر غم یکرو ماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۵ : بهار عمر به صبح دمیده می‌ماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۶ : ز بعد ما نه غزل نی قصیده می‌ماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۷ : نه غنچه سر به گریبان‌ کشیده می‌ماند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۸ : زان نشئه‌ که قلقل به لب شیشه دواند

غزل شمارهٔ ۱۳۰۹ : گر نالهٔ من پرتو اندیشه دواند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۰ : پی تحقیق کسانی که گرو تاخته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۱ : در بساطی که دم تیغ ادب آخته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۲ : صفا فریب فقیهان نفس گداخته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۳ : چون برگ گل ز بس پر و بالم شکسته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۴ : نقش دویی بر آینه‌ من نبسته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۵ : عمری‌ست رخت حسرتم از سینه بسته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۶ : دونان که در تلاش گهر دست شسته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۷ : جمعی‌که پر به فکر هنر درشکسته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۸ : این حرصها که دامن صد فن شکسته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۱۹ : شمعها زین انجمن بی‌صرفه‌تازان رفته‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۰ : آن سبکروحان که تن در خاکساری داده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۱ : ذره تا خورشید امکان جمله حیرت زاده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۲ : هرجا صلای محرمی راز داده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۳ : از شکست رنگم آب روی شاهی داده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۴ : روزگاری شد که از اهل وفا دل برده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۵ : غفلت آهنگان که دل را ساز غوغا کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۶ : اینکه در دیر غمت دم سرد پیدا کرد‌ه‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۷ : آن سخا کیشان ‌که بر احسان نظر واکرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۸ : فرصت انشایان هستی‌ گر تکلف ‌کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۲۹ : تا ز گرد انتظارت مستفیدم‌ کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۰ : آب و رنگ عبرتی صرف بهارم‌ کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۱ : با خزان آرزو حشر بهارم‌ کرد‌ه‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۲ : وعده افسونان طلسم انتظارم کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۳ : گرد عجزم‌، خوشخرامان سرفرازم کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۴ : همچو گوهر قطرهٔ خشکی عیانم‌ کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۵ : موج گوهرطینتان‌، گر شوخی افزون کرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۶ : یاران تمیز هستی بدخو نکرده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۷ : بر من فسون عجز در ایجاد خوانده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۸ : اهل معنی ‌گر به گفت‌وگو نفس فرسوده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۳۹ : آنها که رنگ خودسری شمع دیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۰ : امروز ناقصان به کمالی رسید‌ه‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۱ : لاله و گل چشمک رمز خوان فهمیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۲ : حاضران از دور چون محشر خروشم دیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۳ : محرمان‌ کاثار صنع از عشق پر فن دیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۴ : در عشق آنکه قابل دردش ندیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۵ : در غبار هستی اسرار فنا پوشیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۶ : یاران فسانه‌های تو و من شنیده‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۷ : این ستم‌کیشان ‌که وهم زندگی ‌را هاله‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۸ : بیقراران تو کز شوق فنا دیوانه‌اند

غزل شمارهٔ ۱۳۴۹ : معنی‌سبقان‌گر همه صد بحر کتابند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۰ : چشم چون آیینه برنیرنگ عرض نازبند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۱ : محرم آهنگ دل شو سرمه بر آواز بند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۲ : ای ساز قدس دل به جهان نوا مبند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۳ : ای بهار پرفشان دل برگل و سنبل مبند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۴ : مدعا دل بود اگر نیرنگ امکان ریختند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۵ : تا به عالم‌، رنگ بنیاد تمنا ریختند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۶ : کار دنیا بس که مهمل‌ گشت عقبا ریختند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۷ : آنکه از بوی بهارش رنگ امکان ریختند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۸ : رنگ اطوار ادب‌سنجان به قانون ریختند

غزل شمارهٔ ۱۳۵۹ : سبکروان‌که به وحشت میان جان بستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۰ : گذشتگان‌که ز تشویش ما و من رستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۱ : مصوران به هزار انفعال پیوستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۲ : بی‌نیازان برق‌ربز بحر و بر برخاستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۳ : زد نفس فال تن‌آسانی دلی آراستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۴ : محفل هستی به تحریک دلی آراستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۵ : آرزو سوخت نفس آینهٔ دل بستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۶ : غافلی چند که نقش حق وباطل بستند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۷ : هرجا تپش شمع درین خانه نهفتند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۸ : دنیا وتلاش هوس بی‌خبری چند

غزل شمارهٔ ۱۳۶۹ : خلقی‌ست پراکندهٔ سعی هوسی چند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۰ : گر آگهی به سیر فنا و بقا بخند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۱ : ای بی‌نصیب عشق به ‌کار هوس بخند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۲ : حسرت زلف توام بود شکستم دادند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۳ : یاران مزهٔ عبرت از این مائده بردند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۴ : تا شدم ‌گرم طلب عجز درایم‌ کردند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۵ : حاصل عافیت آنها که به دامن‌کردند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۶ : خوش‌خرامان اگر اندیشهٔ جولان کردند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۷ : ذره تا مسهر هزار آینه عریان‌ کردند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۸ : ز شرم عشق فلکها به خاک روکردند

غزل شمارهٔ ۱۳۷۹ : رازداران کز ادب راه لب گویا زدند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۰ : روزگاری‌ که به عشق از هوسم افکندند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۱ : روزی که هوسها در اقبال گشودند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۲ : برای خاطرم غم آفریدند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۳ : به شوخی زد طرب غم آفریدند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۴ : ز بسکه منتظران چشم در ره یارند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۵ : محرمانی‌ که به آهنگ فنا مسرورند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۶ : مصور نگهت ساغر چه رنگ زند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۷ : عاقبت شرم امل بر غفلت ما می‌زند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۸ : فطرت آخر بر معاد از سعی اکمل می‌زند

غزل شمارهٔ ۱۳۸۹ : محوگریبان ادب‌کی سر به هر سو می‌زند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۰ : برق خطی بر سیاهی می‌زند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۱ : عشاق‌ گر از سبحه و زنار نویسند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۲ : تن‌پرستان‌که به این آب و نمک عیاشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۳ : گر خاک ‌نشینان علم افراخته باشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۴ : حکم عشق است‌ که‌ تشریف تمنا بخشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۵ : صد ابد عیش طربخانهٔ دنیا بخشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۶ : زان زر و سیم ‌که این مردم باذل بخشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۷ : از چه دعوی شمعها گردن به بالا می‌کشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۸ : جماعتی‌که نظرباز آن بر و دوشند

غزل شمارهٔ ۱۳۹۹ : مبصّران حقیقت‌ که سر به سر هوشند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۰ : به‌ گفتگوی کسان مردمی که می‌لافند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۱ : چه بوربا و چه مخمل حجاب می‌بافند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۲ : قماش رنگ ز بس بی‌حجاب می‌بافند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۳ : دلها تامل آینهٔ حسن مطلقند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۴ : شور اشکم‌ گر چنین راه تپش سر می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۵ : نشد آنکه شعلهٔ وحشتی به دل فسرده فسون‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۶ : باز مخمور است دل تا بیخودی انشا کند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۷ : دل پا شکسته حق طلب‌، به رهت چگونه ادا کند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۸ : شور لیلی کو که باز آزایش سودا کند

غزل شمارهٔ ۱۴۰۹ : کو جنون تا عقدهٔ هوش از سر ما واکند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۰ : هر سخن ‌سنجی‌ که خواهد صید معنیها کند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۱ : از قضا بر خوان ممسک‌ گر کسی نان بشکند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۲ : هر کجا سعی جنون بر عزم جولان بشکند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۳ : حسن‌کلاه هوسی‌گر به تجمل شکند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۴ : لاغری آن همه زین مرحله دورم افکند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۵ : کلاه هرکه فلک بر سماک می‌فکند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۶ : اگر از گدازم نمی گل کند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۷ : اگر معنی خامشی ‌گل کند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۸ : تقلید از چه علم به لافم علم‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۱۹ : از بسکه به تحصیل غنا حرص توجان ‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۰ : لمعهٔ مهرش دمی کاینه تابان کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۱ : هرجا خرام ناز تو تمکین عیان‌ کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۲ : اشک ‌گهر طینت ما راه تپش سر نکند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۳ : طبع دانا الم دهر مکدر نکند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۴ : هوس جنون‌زدهٔ نفس به کدام جلوه کمین کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۵ : وهم بلند وپست جاه چند دلت سیه‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۶ : بادهٔ تحقیق را ظرف هوس تنگی کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۷ : مشرب عشاق بر وضع هوس تنگی‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۸ : بسکه بی‌روپت بهارم ‌کلفت انشا می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۲۹ : عاقبت‌در حلقهٔ‌آن زلف‌، دل جا می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۰ : ساز امکان از شکست آواز پیدا می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۱ : هر نفس دل صدهزار اندیشه پیدا می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۲ : گر طمع دست طلب وامی‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۳ : میل هوس ز عافیتم فرد می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۴ : درگلستانی‌که حسنش جلوه‌ای سر می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۵ : اول ،‌در عدم‌، دهنت باز می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۶ : گر جنونم ناله واری نذر بلبل می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۷ : هرکجا آیینهٔ حسن جنون‌ گل می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۸ : بس که زخم‌ کشتهٔ نازش تلاطم می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۳۹ : داغ عشقم چاره‌جوییها کبابم می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۰ : حسرت امشب آه بی‌تأثیر روشن می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۱ : عقل اگر صد انجمن تدبیر روشن می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۲ : بولهوس از سبک سری حفظ سخن نمی‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۳ : ناتوانی باز چون شمعم چه افسون می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۴ : قامت خم‌کز حیا سوی زمین رو می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۵ : ذوق فقر افسانهٔ اقبال‌کوته می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۶ : با هستی‌ام وداع تو و من چه می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۷ : بر اهل فضل دانش و فن‌گریه می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۸ : کارجهان خواه عجز، خواه سری می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۴۹ : هر که اینجا می‌رسد بی‌اعتدالی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۰ : هرکه در اظهار مطلب هرزه‌نالی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۱ : اینکه طاقت‌ها جوانی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۲ : نظم امکانی کجا ضبط روانی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۳ : رفته رفته عافیت هم‌کینه‌خواهی می‌کند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۴ : مفلسی دست تهی بر سودن ارزانی کند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۵ : بلا‌کشان محبت‌ گل چه نیرنگند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۶ : گردی دگر نشد ز من نارسا بلند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۷ : یارب چه‌سان‌کنم به هوای دعا بلند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۸ : پیری آمد ماند عشرتها ز انداز بلند

غزل شمارهٔ ۱۴۵۹ : غافل شدیم وگشت خروش هوس بلند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۰ : حسرت دل‌کرد بر ما پنجهٔ قاتل بلند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۱ : عجز نپسندید از ما شکوهٔ قاتل بلند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۲ : آنها که لاف افسر و اورنگ می‌زنند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۳ : عشاق چون فسانهٔ تحقیق سر کنند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۴ : جمعی‌ که با قناعت جاوید خو کنند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۵ : حق‌مشربان دمی که به تحقیق رو کنند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۶ : روشندلان چو آینه بر هرچه رو کنند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۷ : این غافلان که آینه‌پرداز می‌دهند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۸ : علویانی ‌که به این عالم دون می‌آیند

غزل شمارهٔ ۱۴۶۹ : هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند

غزل شمارهٔ ۱۴۷۰ : هرکه زین انجمن آثار صفا می‌بیند

غزل شمارهٔ ۱۴۷۱ : بهار رنگ عبرت جز دل روشن نمی‌بیند

غزل شمارهٔ ۱۴۷۲ : آفاق جا ندارد همت کجا نشیند

غزل شمارهٔ ۱۴۷۳ : به روی من ز کجا رنگ اعتبار نشیند

غزل شمارهٔ ۱۴۷۴ : سپند بزم‌ تو گویند هیچ جا ننشیند

غزل شمارهٔ ۱۴۷۵ : اتفاق است آنکه هردشوار را آسان نمود

غزل شمارهٔ ۱۴۷۶ : بر در دل حلقه زد غفلت‌، ‌کنون آهش چه سود

غزل شمارهٔ ۱۴۷۷ : ریشه‌واری عافیت در مزرع امکان نبود

غزل شمارهٔ ۱۴۷۸ : تاآینه‌روبروی ما بود

غزل شمارهٔ ۱۴۷۹ : نیرنگ امل‌ گل بقا بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۰ : یاد شوقی‌ کز جفاهایت دل ما شاد بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۱ : آنجاکه عجزممتحن چون و چند بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۲ : عیش ما کم نیست گر اشکی به چشم تر بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۳ : هرکه را اجزای موهوم نفس دفتر بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۴ : همچو آتش‌ هرکه را دود طلب در سر بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۵ : برگ و ساز عندلیبان زین چمن‌ گفتار بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۶ : دیده را مژگان بهم آوردنی درکار بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۷ : زین باغ بسکه بی‌ثمری آشکار بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۸ : مطلبی‌ گر بود از هستی همین آزار بود

غزل شمارهٔ ۱۴۸۹ : شب که در بزم ادب قانون حیرت‌ساز بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۰ : سجدهٔ خاک درت هرکه تمنایش بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۱ : آدمی‌کاثار تنزیهش رجوع خاک بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۲ : در ادبگاهی ‌که لب نامحرم تحریک بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۳ : امشب غبار نالهٔ دل سرمه رنگ بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۴ : روزی که بی تو دامن ضعفم به چنگ بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۵ : شب‌ که از جوش خیالت بزم‌ گلشن تنگ بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۶ : شب‌که از شوق توپروازم بهار آهنگ بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۷ : ماضی ومستقبل این بزم حیرت حال بود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۸ : درشت‌خو سخنش عافیت ثمر نبود

غزل شمارهٔ ۱۴۹۹ : نهال وحشت ما خالی از ثمر نبود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۰ : تا نفس ما ومن غبارنبود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۱ : تا دل از انجمن وصل تو مأیوس نبود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۲ : شب که جز یأس به کام دل مأیوس نبود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۳ : ناله می‌افشاند پر در باغ ما بلبل نبود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۴ : نقش هستی جز غبار وهم نیرنگی نبود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۵ : یک‌دو دم هنگامهٔ تشویش مهر و کینه بود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۶ : چون شرر اقبال هستی بسکه فرصت‌کاه بود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۷ : روزی‌ که عشق رنگ جهان نقش بسته بود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۸ : هرکه را دیدم ز لاف ما و من شرمنده بود

غزل شمارهٔ ۱۵۰۹ : بسکه در ساز صفاکیشان حیا خوابیده بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۰ : شب که در یادت سراپایم زبان ناله بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۱ : شب‌که وصل آغوش‌پرداز دل دیوانه بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۲ : محوتسلیمیم اما سجده لغزش مایه بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۳ : آنروز که پیدایی ما را اثری بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۴ : با ما نه نم اشکی ونی چشم تری بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۵ : این انجمن افسانهٔ راز دهنی بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۶ : به‌کوی‌دوست‌که تکلیف بی‌نشانی بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۷ : به نظم عمرکه سر تا سرش روانی بود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۸ : چون آب روان پر مگذر بی‌خبر از خود

غزل شمارهٔ ۱۵۱۹ : جایی‌که سعی حرص جنون‌آفرین دود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۰ : تا مه نوبر فلک بال‌گشا می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۱ : هر که آمد در جان بیکس‌تر از ما می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۲ : با این خرام ناز اگر آن مست می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۳ : شبنم صبح از چمن آبله دل می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۴ : دل ز پی‌اش عمرهاست سجده‌ کمین می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۵ : بعد ازینت سبزه خط در سیاهی می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۶ : گر چنین اشکم ز شرم پرگناهی می‌رود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۷ : شوق موسی نگهم رام تسلی نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۸ : چو دولت درش بر خسان واشود

غزل شمارهٔ ۱۵۲۹ : آه نومیدم‌ کجا تأثیر من پیدا شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۰ : گر چنین بخت نگون عبرت ‌کمین پیدا شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۱ : حسن بی‌شرم ازهجوم بوالهوس محشر شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۲ : در بیابانی‌ که سعی بیخودی رهبر شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۳ : دل جهان دیگر از مرآت یکدیگر شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۴ : طبع قناعت اختیار مصدر زیب و فر شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۵ : گر خیال‌گردش چشم توام رهبر شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۶ : گرنه مشت خاکم از اشک ندامت تر شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۷ : خواهش از ضبط نفس‌ گر قدمی پیش شود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۸ : بر آستان تو تا جبهه نقش پا نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۳۹ : دلیل شکوهٔ من سعی نارسا نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۰ : غرور ناز تو تهمت‌کش ادا نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۱ : فسون عیش‌، کدورت‌زدای ما نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۲ : می و نغمه مسلم حوصله‌ای که قدح‌کش گردش سر نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۳ : جهدکن‌که دل ز هوس پایمال شک نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۴ : خودسر هوازده را شرم رهنمون نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۵ : هوش تا عافیت آیینهٔ مستی نشود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۶ : کجاست سایه که هستیش دستگاه شود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۷ : اشک ز بیداد عشق پرده‌گشا می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۸ : حسرت مخمورم آخر مستی انشا می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۴۹ : بیقراری در دل آگاه طاقت می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۰ : دل جهان دیگر از رفع‌ کدورت می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۱ : شوخی‌، بهار طبع چمن‌زاد می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۲ : تا مقابل بر رخ آن شعله پیکر می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۳ : دل چو آزاد از تعلق شد منور می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۴ : کی به آسانی دم آبم میسر می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۵ : هرکجا عبرت به درس وعظ رهبر می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۶ : زندگی در ملک عبرت مرگ مفلس می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۷ : ازکجا آیینه با مردم موافق می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۸ : آخر از جمع هوسها عقده حاصل می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۵۹ : جزو موزون اعتدال جوهر کل می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۰ : دل ز هر اندیشه با رجی مقابل می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۱ : عرض هستی زنگ بر آیینهٔ دل می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۲ : جوهر تمکین مرد از لاف برهم می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۳ : آتش شوق طلب آنجا که روشن می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۴ : طبع خاموشان به نور شرم روشن می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۵ : هر کجا شمع تماشای تو روشن می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۶ : باد صحرای جنون هرگه‌ گل‌افشان می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۷ : تا دم تیغت به عرض جلوه عریان می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۸ : اشکم از پیری به چشم تر پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۶۹ : طرهٔ او در خیالم ‌گر پریشان می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۰ : فرصت ناز کر و فر ضامن ‌کس نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۱ : یاد تو آتشی است که خامش نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۲ : علم و عیان خلق به جز شک نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۳ : موی دماغ جاه و حشم حل نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۴ : دون طبع قدرش از هوس افزون نمی‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۵ : خارج ابنای جنس است آنکه موزون می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۶ : دل چو شد روشن جهان هم مشرب او می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۷ : چون رشته‌ای که ازگهر آگاه می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۸ : آفات از هوس به سرت هاله می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۷۹ : در هوای او دل هر ذره جانی می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۸۰ : بیخودی امشب پر و بال فغانی می‌شود

غزل شمارهٔ ۱۵۸۱ : پیری وداع عمر سبکبال وانمود

غزل شمارهٔ ۱۵۸۲ : گذشت عمر به لرزیدنم ز بیم و امید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۳ : شدم خاک و نگفتم عاشقم کار اینچنین باید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۴ : ز هر مو دام بر دوشم گرفتار اینچنین باید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۵ : نشاط این بهارم بی‌گل رویت چه کار آید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۶ : از حقهٔ دهانش هر گه سخن برآید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۷ : ظالم چه خیال است مؤدب به‌در آید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۸ : دل صبرآزما کمتر ز دار و گیر فرساید

غزل شمارهٔ ۱۵۸۹ : دل در جسد شبهه عبارت چه نماید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۰ : مگو صبح طرب در ملک هستی دیر می‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۱ : چه شمع امشب در این محفل چمن‌پرداز می‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۲ : خیال چشم‌که ساغر به چنگ می‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۳ : نفس تا پرفشان است از تو و من برنمی‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۴ : نفس هم از دل من بی‌شکستن برنمی‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۵ : حریفی‌ها‌ی عشق از هر کس و ناکس نمی‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۶ : جنونی با دل گمگشته از کو‌ی تو می‌آید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۷ : دندان به خنده چون کند آن لعل تر سپید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۸ : پیری آمد، گشت چشم‌ از گریه‌ام‌ کم‌کم سپید

غزل شمارهٔ ۱۵۹۹ : دل تا نظر گشود به خویش آفتاب دید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۰ : چمن دلی ‌که به یاد تو آشنا گردید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۱ : چه شدکه قاصد امید لنگ برگردید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۲ : رسید عید و طربها دلیل دل‌ گردید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۳ : به سعی یأس نفس خامشی بیان‌ گردید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۴ : توان اگر همه دور آن آسمان گردید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۵ : سران ز نسخهٔ تسلیم باب بردارید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۶ : دوستان از منش دعا مبرید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۷ : تاکی از این باغ و راغ رنج دویدن برید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۸ : چو شمع بر سرت اقبال و جاه می‌گرید

غزل شمارهٔ ۱۶۰۹ : چو سبحه بر سر هم تا به‌ کی قدم شمرید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۰ : سخن ز مشق ادب موج‌ گوهرش ‌گیربد

غزل شمارهٔ ۱۶۱۱ : تا دل به ساز زمزمه‌درد وا رسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۲ : صبحی به‌گوش عبرتم از دل صدا رسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۳ : سرکشی می‌خواستیم از پا نشستن در رسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۴ : تا حنا‌ ازکفت به‌کام رسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۵ : در غمت آخر به جایی‌کار بیدادم رسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۶ : منتظران بهار فصل شکفتن رسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۷ : بنای حرص به معراج مدعا نرسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۸ : نقشم از ضعف به اندیشهٔ دیدن نرسید

غزل شمارهٔ ۱۶۱۹ : آخر ز سجده‌ ام عرق جبهه سر کشید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۰ : از کشمکش‌ کف تو می لاله‌گون ‌کشید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۱ : پهلو به چرخ می‌زند امروز جاه عید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۲ : صبح شد در عرصهٔ‌گردون مگو خندان سفید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۳ : ز زلف و روی توتا دیده‌ام سیاه و سفید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۴ : خاک شد رنگ تنزه گل آثار دمید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۵ : زندگی افسرد فال شوخی سودا زنید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۶ : کامجویان اندکی بر مطلب استغنا زنید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۷ : همتی‌ گر هست پایی بر سر دنیا زنید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۸ : دل شکستی دارد از معموره بر هامون زنید

غزل شمارهٔ ۱۶۲۹ : شورحاجت تاکی ازحرص دو دل باید شنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۰ : دوستان در گوشهٔ چشم تغافل جا کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۱ : بیدلان چند خیال گل و شمشاد کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۲ : غافلان چند قبادوزی ادراک کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۳ : شوق تا گردد دو بالا خویش را احول کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۴ : یاران به رنگ رفته دو روزم مثل‌ کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۵ : یاران‌، چو صبح‌‌‍‌‍، قیمت وحشت‌گران کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۶ : دوستان افسرد دل چندی به آهش خون‌ کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۷ : ای هوس آوارگان چند تک و پو کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۸ : گر آرزوی رستن از این دامگه‌کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۳۹ : چو فقر دست دهد ترک عز و جاه‌کنید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۰ : ای بیخردان طور تعین نگزینید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۱ : دل خلوت اندیشهٔ یار است ببینید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۲ : کو رنگ‌، چه بو؟ جلوهٔ یارست ببینید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۳ : چینی هوسان عبرت مستور ببینید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۴ : چه ممکن است که عاشق گل و سمن گوید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۵ : خوش‌خرامان داد طبع سست‌بنیادم دهید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۶ : امروز نوبهارست ساغرکشان بیایید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۷ : یاران در این بیابان از ما اثر مجویید

غزل شمارهٔ ۱۶۴۸ : ستمکش تو به قاصد اگر دهد کاغذ

غزل شمارهٔ ۱۶۴۹ : ای ساز بر و دوش تو پیراهن‌کاغذ

غزل شمارهٔ ۱۶۵۰ : ای شعله نهال از قلمت‌ گلشن ‌کاغذ

غزل شمارهٔ ۱۶۵۱ : از غبار جلوه غیر تو تا بستم نظر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۲ : بر تماشای فنایم دوخت پیریها نظر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۳ : چه رسد ز نشئهٔ معنوی به دماغ بی‌حس بی‌خبر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۴ : در طلسم درد از ما می‌توان بردن اثر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۵ : در گلستانی که سرو او نباشد جلوه‌گر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۶ : دست داری برفشان چون کل در این‌کلزار زر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۷ : زاهد ز دعوت خلق دارد عجب‌ کر و فر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۸ : سعی نفس‌ کفیل ‌توست زحمت جستجو مبر

غزل شمارهٔ ۱۶۵۹ : شبی‌که شعلهٔ یاد تو داشت سیر جگر

غزل شمارهٔ ۱۶۶۰ : نه جام باده‌ شناسم نه کاسهٔ طنبور

غزل شمارهٔ ۱۶۶۱ : هوای تیغ تو افتاد تا مرا در سر

غزل شمارهٔ ۱۶۶۲ : با همه بی‌دست و پایی اندکی همت‌گمار

غزل شمارهٔ ۱۶۶۳ : تا کنم از هر بن مو رنگ هستی آشکار

غزل شمارهٔ ۱۶۶۴ : جسم غافل را به اندوه رم فرصت چه‌کار

غزل شمارهٔ ۱۶۶۵ : چشم تعظیم از گران‌جانان این محفل مدار

غزل شمارهٔ ۱۶۶۶ : چیست هستی به آن‌همه آزار؟

غزل شمارهٔ ۱۶۶۷ : خاک ما نامه‌ها به جانب یار

غزل شمارهٔ ۱۶۶۸ : در هوس‌گاه عالم بیکار

غزل شمارهٔ ۱۶۶۹ : ای ابر! نی به باغ و نه در لاله‌زار بار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۰ : ترک دنیا کن غم این سحر باطل برمدار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۱ : مردی چو شمع در همه‌جا، جا نگاه دار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۲ : ای هوس قطع نفس ‌کن، ساعتی دنگم‌ گذار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۳ : در این ادبکده جز سر به هیچ جا مگذار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۴ : تا کی خیال هستی موهوم‌؟ سر برآر

غزل شمارهٔ ۱۶۷۵ : چشم واکردم به خویش، اما ز آغوش شرار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۶ : شد نظر واکردنی خواب فراموش شرار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۷ : بر خیالی چیده‌ایم از دیده تا دل انتظار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۸ : چشم واکن رنگ اسرار دگر دارد بهار

غزل شمارهٔ ۱۶۷۹ : سیر گلزار که یارب در نظر دارد بهار

غزل شمارهٔ ۱۶۸۰ : تا چند حسرت چمن و سایه‌های ابر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۱ : شب زندگی سر آمد به نفس‌شماری آخر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۲ : به ارشاد ادب در دستگاه خودسران مگذر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۳ : ناتمام همتی تا عجز سامان نیست سر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۴ : در چمن تا قامتش انداز شوخی‌کرد سر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۵ : تیغ در دست است یار از جیب بیرون آر سر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۶ : از بس که زد خیالِ توام آب در نظر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۷ : دام ز سیر گلشن اسباب در نظر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۸ : ز صبح طلعتش آیینهٔ دل را صفا بنگر

غزل شمارهٔ ۱۶۸۹ : گل عجزی تصور کن بهارکبریا بنگر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۰ : نمی‌گویم به گردون سیر کن یا بر هوا بنگر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۱ : به خود آنقدر کر و فر مچین که ببنددت پی کین کمر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۲ : قد خمیده ندارد به غیر ناله حضور

غزل شمارهٔ ۱۶۹۳ : نکرد ضبط نفس راز وحشتم مستور

غزل شمارهٔ ۱۶۹۴ : حکم دل دارد ز همواری سر و روی‌ گهر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۵ : به صفحه‌ای‌ که حدیث جنون‌ کنم تحریر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۶ : زهی ز روی تو آیینه آفتاب میر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۷ : غبار فرصت از این خاکدان وهم مگیر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۸ : نه غنچه عافیت افسون‌، نه‌ گل بقا تأثیر

غزل شمارهٔ ۱۶۹۹ : خیال زلف‌ که واکرد راه در زنجیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۰ : دل از فسون تعلق نگاه در زنجیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۱ : این بحر را یک آینه دشت سراب‌ گیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۲ : ای قاصد تحقیق ز تسلیم مددگیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۳ : در عشق زپرواز نفس آینه برگیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۴ : دل بیضهٔ طاووس خیال است به برگیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۵ : زین بحر بیکران کم هر اعتبار گیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۶ : هستی چو صبح قابل ضبط نفس مگیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۷ : همنشین با من ز تشویش هوسها کین مگیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۸ : به عجز کوش و تک و تاز دیگر آسان‌ گیر

غزل شمارهٔ ۱۷۰۹ : مژگان‌ گشا جهان ته بال نگاه ‌گیر

غزل شمارهٔ ۱۷۱۰ : درس هستی فکر تکراری ندارد خوانده‌ گیر

غزل شمارهٔ ۱۷۱۱ : به‌ کنج زانوی تسلیم طرح امن انداز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۲ : جراءت پیریم این بس‌ که به چندین تک وتاز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۳ : از جیب هزار آینه سر بر زده‌ای باز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۴ : جامی مگر از بزم حیا در زده‌ای باز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۵ : چو شمع غره مشو چشم بر حیا انداز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۶ : سودای تک و تاز هوسها ز سر انداز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۷ : کی رود از خاطر آشفته‌ام سودای ناز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۸ : نرگسش وامی‌کند طومار استغنای ناز

غزل شمارهٔ ۱۷۱۹ : بس که از شادابی خطت شد این گلزار سبز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۰ : هر کجا آیینهٔ ما گردد از زنگار سبز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۱ : پوچ است سر به سر فلک بی‌مدار مغز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۲ : عمری خیال پخت سر گیر و دار مغز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۳ : خودسری‌گرد دل تنگ نگردد هرگز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۴ : فتیله‌ای به دل بیخبر ز داغ افروز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۵ : خون شد دل و ز اشک اثر می‌کشد هنوز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۶ : رنگ طاقت سوخت اما وحشت آغازم هنوز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۷ : بی‌پرده است و نیست عیان راز من هنوز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۸ : خارخارت ‌کشت و پیش حرص بیکاری هنوز

غزل شمارهٔ ۱۷۲۹ : دارم دلی از داغ تمنای تو لبریز

غزل شمارهٔ ۱۷۳۰ : غبار ره شو و سرکوب صد حشم برخیز

غزل شمارهٔ ۱۷۳۱ : دل مصفاکن شرر در خرمن اسباب ریز

غزل شمارهٔ ۱۷۳۲ : ای بیخودی بر آینهٔ وهم رنگ ریز

غزل شمارهٔ ۱۷۳۳ : به دل ز مقصد موهوم خار خار مریز

غزل شمارهٔ ۱۷۳۴ : صاحب دل را نزیبد گفت‌وگو با هیچکس

غزل شمارهٔ ۱۷۳۵ : کاروان ما نداردگردی از صوت جرس

غزل شمارهٔ ۱۷۳۶ : نیست بی‌شور حوادث آمد و رفت نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۳۷ : از لب خامش زبان واماندهٔ کام است و بس

غزل شمارهٔ ۱۷۳۸ : ذوق شهرتها دلیل فطرت خام است و بس

غزل شمارهٔ ۱۷۳۹ : چشم ‌وا کن شش جهت یار است و بس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۰ : زندگی محروم تکرارست و بس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۱ : خودسر ز عافیت به تکلف برید و بس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۲ : غم نه‌تنها بر دلم نالید و بس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۳ : بی‌پردگی ‌کسوت هستی ز حیا پرس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۴ : پر تیره‌روزم از من بی ‌پا و سر مپرس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۵ : دل قیامت می کند از طبع ناشادم مپرس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۶ : غفلت آهنگم ز ساز حیرت ایجادم مپرس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۷ : جز ستم بر دل ناکام نکرده‌ست نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۸ : در این بساط هوس پیش از اعتبار نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۴۹ : گره چو غنچه نباید زدن به تار نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۰ : تب و تاب بیهُده تا کجا به ‌گشاد بال و پر از نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۱ : ای دلت صیاد راز، از لب مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۲ : بی‌تأمل در دم پیری مده بیرون نفس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۳ : صبح است و دارد آن‌گل در سر هوای نرگس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۴ : چند نشینی به‌ کلفت دل مأیوس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۵ : گر شود از خواب من خیال تو محبوس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۶ : نفس ثبات ندارد به شست ‌کار نویس

غزل شمارهٔ ۱۷۵۷ : شخص معدومی‌، به پیش وهم خود موجود باش

غزل شمارهٔ ۱۷۵۸ : من نمی‌گویم زیان کن یا به فکر سود باش

غزل شمارهٔ ۱۷۵۹ : دل به‌کام تست چندی خرمی اظهار باش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۰ : گر نه‌ای عین تماشا حیرت سرشار باش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۱ : چو ابر و بحر ز لاف سخا پشیمان باش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۲ : هوس وداع بهار خیال امکان باش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۳ : تاکی افسردن دمی از فکر خود وارسته باش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۴ : خواه در معمورهٔ جان خواه در ویرانه باش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۵ : جوانی سوخت پیری چند بنشاند به مهتابش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۶ : آیین خود آرایی از روز الست ‌استش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۷ : من وآن فتنه بالایی‌که عالم زیر دست استش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۸ : ز ساز قافله ما که ما و من جرس استش

غزل شمارهٔ ۱۷۶۹ : به لوح جسم‌که یکسر نفس خطوط حک استش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۰ : این صبح که جولانها بر چرخ برین هستش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۱ : چو تمثالی ‌که بی‌آیینه معدوم است بنیادش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۲ : فریاد جهان سوخت نفس سعی ‌کمندش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۳ : دلی دارم که غیر از غنچه بودن نیست بهبودش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۴ : متاع هستیی دارم مپرس از بود و نابودش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۵ : در آن کشور که پیشانی گشاید حسن جاویدش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۶ : بزم امکان بسکه عام افتاده دور ساغرش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۷ : بسکه افتاده است بی‌نم خون صید لاغرش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۸ : خط مشکین شد وبال غنچهٔ جان پرورش

غزل شمارهٔ ۱۷۷۹ : به ساز نیستی بسته‌ست شور ما و من تارش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۰ : بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۱ : چه لازم است‌ کشد تیغ چشم خونخوارش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۲ : صبح از چه خرابات جنون‌کرد بهارش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۳ : مکش دردسر شهرت میفکن بر نگین زورش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۴ : چنین تا کی تپد در انتظار زخم نخجیرش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۵ : دل دیوانه‌ای دارم به گیسوی گرهگیرش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۶ : شکست خاطری دارم مپرس از فکر تدبیرش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۷ : گزند زندگانی در کفن جسم است تدبیرش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۸ : نمی‌دانم چه گل در پرده دارد زخم شمشیرش

غزل شمارهٔ ۱۷۸۹ : دلی که گردش چشم تو بشکند سازش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۰ : سخن‌سنجی‌که مدح خلق نفریبد به وسواسش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۱ : که دارد جوهر تحقیق حسرتگاه ناموسش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۲ : دل بی‌مدعا رنگی ندارد تا کنم فاشش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۳ : آن را که ز خود برد تمنای سراغش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۴ : به رنگی‌کج‌کلاه افتاده خم در پیکر تیغش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۵ : به هر بزمی که باشد جلوه فرما جوهرتیغش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۶ : چه لازم جوهر دیگر نماید پیکر تیغش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۷ : کشت عاشق‌ که دهد داد گیاه خشکش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۸ : شوق آزادی سر از سامان استغنا مکش

غزل شمارهٔ ۱۷۹۹ : به پیری از هوس زندگی خمار مکش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۰ : به بر کشید ز بس جوش نازکی تنگش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۱ : به تاراج جنون دادم چه هستی و چه فرهنگش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۲ : نداشت پروای عرض جوهر، صفای آیینهٔ فرنگش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۳ : من و پرفشانی حسرتی ‌که ‌گم است مقصد بسملش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۴ : جوانی دامن افشان رفت و پیری هم به دنبالش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۵ : دل گمگشته‌ای دارم چه می‌پرسی ز احوالش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۶ : مرغی که پر افشاند به گلزار خیالش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۷ : هرگه روم از خویش به سودای وصالش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۸ : چو دریابد کسی رنگ ادای چشم خود کامش

غزل شمارهٔ ۱۸۰۹ : عبارت مختصر تا کی سوال وصل پیغامش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۰ : کلاه نیست تعین ‌که ما ز سر فکنیمش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۱ : بی‌نشان حسنی که جز در پرده نتوان دیدنش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۲ : دل به هجران صبر کرد اما فزون شد شیونش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۳ : تماشایی که من دارم مقیم چشم حیرانش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۴ : جفا جویی که من دارم هوای تیر مژگانش‌

غزل شمارهٔ ۱۸۱۵ : ز برق بی‌نیازی خنده‌ها دارد گلستانش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۶ : ز بس دامان ناز افشاند زلف عنبر افشانش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۷ : آب از یاقوت می‌ریزد تکلم کردنش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۸ : ای خیال آوارهٔ نیرنگ هوش

غزل شمارهٔ ۱۸۱۹ : عالم از چشم ترم شد میفروش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۰ : عیب همه عالم ز تغافل به هنر پوش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۱ : آه از این جلوهٔ نقاب فروش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۲ : ای ز لعلت سخن ‌گلاب فروش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۳ : مپرسید از نگین شاه و اقبال نفس‌ کاهش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۴ : اگر زین رنگ‌، تمکین می‌زند موج از سراپایش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۵ : حیا بی‌پرده نپسندید راز حسن یکتایش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۶ : رنگ گل تعبیر دمید از کف پایش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۷ : زبان فرسوده نقدی را که شد پا بسته سودایش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۸ : سر تاراج گلشن داشت سرو فتنه بالایش

غزل شمارهٔ ۱۸۲۹ : اشکم قدم آبله فرسا ننهد پیش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۰ : چه سازم تا توانم ریخت رنگ سجده در کویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۱ : دلی را که بخشد گداز آرزویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۲ : صبا ای پیک مشتاقان قدم فهمیده نه سویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۳ : تپد آینه بسکه در آرزویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۴ : طرب خواهی درین محفل برون آ گامی آن سویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۵ : بی تو مشکل ‌کنم از خلق نهان جوهر خویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۶ : چند پاشی ز جنون خاک هوس برسرخویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۷ : آخر چو شمع سوختم از برگ و ساز خویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۸ : عمرها شد بی‌نصیب راحتم از چشم خویش

غزل شمارهٔ ۱۸۳۹ : اگر چو غنچه میسر شود شکستن خویش

غزل شمارهٔ ۱۸۴۰ : بی‌خلل نگذاشت گل را صنعت اجزای خویش

غزل شمارهٔ ۱۸۴۱ : پرکوته است دست به هر سو دراز حرص

غزل شمارهٔ ۱۸۴۲ : از قناعت خاک باید کرد در انبان حرص

غزل شمارهٔ ۱۸۴۳ : گرفته اشک مرا دیده تا به دامان رقص

غزل شمارهٔ ۱۸۴۴ : مگشا جریدهٔ حاجتت بر دوستان ز کف غرض

غزل شمارهٔ ۱۸۴۵ : مباد دامن‌ کس‌ گیرم از فسون غرض

غزل شمارهٔ ۱۸۴۶ : ای بی خبر مسوز نفس در هوای فیض

غزل شمارهٔ ۱۸۴۷ : خلقی است شمع‌وار در این قحط جای فیض

غزل شمارهٔ ۱۸۴۸ : نبود نقطه‌ای از علم این‌ کتاب غلط

غزل شمارهٔ ۱۸۴۹ : شده فهم مقصد عالمی زتلاش هرزه قدم غلط

غزل شمارهٔ ۱۸۵۰ : بر جنون نتوان شد از عقل ادب‌پرور محیط

غزل شمارهٔ ۱۸۵۱ : گشتم از بی‌دست و پاییها به خشک و تر محیط

غزل شمارهٔ ۱۸۵۲ : نشکسته ساغر عاریت ز حصول آب بقا چه حظ

غزل شمارهٔ ۱۸۵۳ : دارد از ضبط نفس طبع هوس پرور چه حظ

غزل شمارهٔ ۱۸۵۴ : نمی‌شود کس ازین عبرت انجمن محظوظ

غزل شمارهٔ ۱۸۵۵ : غبار تفرقه هر جا بود مقابل جمع

غزل شمارهٔ ۱۸۵۶ : ای هستی تو وضع درنگ و شتاب شمع

غزل شمارهٔ ۱۸۵۷ : باز امشب نفس شعله فشان دارد شمع

غزل شمارهٔ ۱۸۵۸ : هر چه در دل ‌گذرد وقف زبان دارد شمع

غزل شمارهٔ ۱۸۵۹ : از عدم مشکل نه آسان سیر امکان کرد شمع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۰ : نی در پرواز زد، نی‌ سعی جولان کرد شمع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۱ : سوختن یک نغمه است از ساز شمع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۲ : بی ‌نم خجلت نمی‌باشد سر و کار طمع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۳ : هوس جنون زده ناکجا همه سو قدم زند از طمع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۴ : اثر خجالت مدعا اگر این الم دمد از طمع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۵ : هرکجاکردم به یاد سجده‌ات ساز رکوع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۶ : نشسته‌ای ز دل تنگ بر در تصدیع

غزل شمارهٔ ۱۸۶۷ : به ذوق‌ گرد رهت می‌دوم سراسر باغ

غزل شمارهٔ ۱۸۶۸ : کنون که می‌گذرد عیش چون نسیم ز باغ

غزل شمارهٔ ۱۸۶۹ : نازد به عشق غازهٔ حسن جنون دماغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۰ : نشئهٔ عجزم چو شبنم داد بر طیب دماغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۱ : یارب از سرمنزل مقصد چه سان یابم سراغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۲ : نه صورت بویی و نه رنگی‌ست درین باغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۳ : عالم همه داغست و ندارد اثر داغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۴ : کو شعلهٔ دردی‌که به ذوق اثر داغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۵ : شمع من‌ گرم حیا کرد مگر سوی چراغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۶ : نیست پروانهٔ من قابل پهلوی چراغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۷ : ما شهیدان را وضویی داده‌اند از آب تیغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۸ : فقر ما را مشمارید کم از عالم تیغ

غزل شمارهٔ ۱۸۷۹ : ساز تبختر است اگر مایهٔ شرف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۰ : تحقیق را به ما و من افتاده اختلاف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۱ : رستن چه ممکنست ز قید جهان لاف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۲ : جای آن است‌که بالد گهر شان صدف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۳ : نسبت لعل‌ که داد این همه سامان صدف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۴ : بحث و جدل به افت جان می‌کند طرف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۵ : تا نمی‌گردد تب و تاب نفس ها برطرف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۶ : عقل را مپسند با عشق جنون‌پرور طرف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۷ : چه دهد تردد هرزه‌ات ز حضور سیر و سفر به‌کف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۸ : ای ز عکس نرگست آیینه جام مل به‌ کف

غزل شمارهٔ ۱۸۸۹ : گاه به رنگ مایلی‌ گاه به بوی بی ‌نسق

غزل شمارهٔ ۱۸۹۰ : رخ شرمگین توهیچگه به خیال ما نکند عرق

غزل شمارهٔ ۱۸۹۱ : غیر از حیا چه پیش توان برد در عرق

غزل شمارهٔ ۱۸۹۲ : ما سجدهٔ حضوریم محو جناب مطلق

غزل شمارهٔ ۱۸۹۳ : بر خود از ساز شکفتن‌کی‌گمان دارد عقیق

غزل شمارهٔ ۱۸۹۴ : گهر محیط تقدسی مکن آبروی حیا سبک

غزل شمارهٔ ۱۸۹۵ : ای مژدهٔ دیدار تو چون عید مبارک

غزل شمارهٔ ۱۸۹۶ : این دم از شرم طلب نیست زبان ما خشک

غزل شمارهٔ ۱۸۹۷ : مغز شد در سر پر شور من از سودا خشک

غزل شمارهٔ ۱۸۹۸ : نشد از حسرت داغت جگرم تنها خشک

غزل شمارهٔ ۱۸۹۹ : بسکه بی‌لعل تو رفت از بزم عیش ما نمک

غزل شمارهٔ ۱۹۰۰ : غیر خاموشی نداردگفتگوی ما نمک

غزل شمارهٔ ۱۹۰۱ : شرع هر دین بهرهٔ او نیست جز رفع شکوک

غزل شمارهٔ ۱۹۰۲ : چو غنچه بسکه تپیدم ز وحشت دل تنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۳ : در نظرها معنی‌ام‌ گل می‌کند غیرت به چنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۴ : رسانده‌ایم درین عرصهٔ خیال آهنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۵ : رفت مرآت دل از کلفت آفاق به زنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۶ : ز خودفروشی پرواز بسکه دارم ننگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۷ : نام شاهان کز نگین گل کرده کر و فر به چنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۸ : تاکجا با طبع سرکش سرکند تدبیر جنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۰۹ : گرم نوید کیست سروش شکست رنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۱۰ : مگو پیام وفا جسته‌جسته دارد رنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۱۱ : در یاد جلوهٔ توکه دارد هزار رنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۱۲ : یک برک‌ گل نکرده ز روبت بهار رنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۱۳ : گر جنون جوشد به این تأثیر احسانش ز سنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۱۴ : کعبهٔ دل‌ گرچه دارد تنگ ارکانش ز سنگ

غزل شمارهٔ ۱۹۱۵ : ای خانهٔ آیینه ز دیدار تو پرگل

غزل شمارهٔ ۱۹۱۶ : بلبل الم غنچه کشد بیشتر از گل

غزل شمارهٔ ۱۹۱۷ : سنگی چو گوهر، بستیم بر دل

غزل شمارهٔ ۱۹۱۸ : سعی روزی‌کاهش است ای بیخبر چشمی بمال

غزل شمارهٔ ۱۹۱۹ : عشرت سالگره تا کی‌ات ای غفلت فال

غزل شمارهٔ ۱۹۲۰ : زخم تیغی ز تو برداشته‌ام همچو هلال

غزل شمارهٔ ۱۹۲۱ : به رنگی یأس جوشیده‌ست با دل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۲ : ز من عمریست می‌گردد جدا دل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۳ : گاه موج اشک و گاهی گرد افغانست دل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۴ : بازآکه بی‌جمالت توفان شکسته بر دل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۵ : گر چنین جوشاند آثار دویی ننگش ز دل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۶ : به پیری ‌گشته حاصل از برای من فراغ دل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۷ : از شوخی فضولی ما داشت عار وصل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۸ : چیست درین فتنه‌زار غیر ستم در بغل

غزل شمارهٔ ۱۹۲۹ : ای از خرامت نقش پا خورشید تابان در بغل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۰ : عمریست چون‌ گل می‌روم زین باغ حرمان در بغل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۱ : محو جنون ساکنم شور بیابان در بغل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۲ : می‌آید از دشت جنون گردم بیابان در بغل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۳ : تا چشم تو شد ساغر دوران تغافل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۴ : زین باغ‌ گذشتیم به احسان تغافل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۵ : ای جوش بهارت چمن‌آرای تغافل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۶ : خواندم خط هر نسخه به ایمای تغافل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۷ : ای فرش خرامت همه‌جا چون سر ما گل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۸ : بسکه افتاده‌ست باغ آبرو نایاب گل

غزل شمارهٔ ۱۹۳۹ : گر کند طاووس حیرتخانهٔ اسباب گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۰ : ای بهار جلوه‌ات را شش جهت دربار گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۱ : با چنین شوخی نشیند تا به‌کی بیکار گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۲ : در چمن‌ گر جلوه‌ات آرد به روی‌ کار گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۳ : می‌توان در باغ دید از سینهٔ افگار گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۴ : می‌کند درس رمی از رنگ و بو تکرار گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۵ : نوبهار آرد به امداد من بیمارگل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۶ : اگر آن نازنین رود به تماشای رنگ‌گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۷ : دل آرمیده به خون مکش ز فسون رنگ وهوای‌ گل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۸ : تا بست ادب نامهٔ من در پر بسمل

غزل شمارهٔ ۱۹۴۹ : وفور مال به تأکید خسّت است دلیل

غزل شمارهٔ ۱۹۵۰ : بس که چون سایه‌ام از روز ازل تیره رقم

غزل شمارهٔ ۱۹۵۱ : به هر زمین که خبر گیری از سواد عدم

غزل شمارهٔ ۱۹۵۲ : داغم از کیفت آگاهی و اوهام هم

غزل شمارهٔ ۱۹۵۳ : رفت فرصت ز کف اما من حیرت‌زده هم

غزل شمارهٔ ۱۹۵۴ : موج ما را شرم دریای‌ کرم

غزل شمارهٔ ۱۹۵۵ : بسکه دارد سوختن چون مجمرم در دل مقام

غزل شمارهٔ ۱۹۵۶ : سنگ راهم می‌خورد حرصی که دارد احتشام

غزل شمارهٔ ۱۹۵۷ : عمرها شد نقد دل بر چشم حیران است وام

غزل شمارهٔ ۱۹۵۸ : گهی حجاب وگه آیینهٔ جمال توام

غزل شمارهٔ ۱۹۵۹ : دست و پا گم کردهٔ شوق تماشای توام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۰ : صورت خود ز تو نشناخته‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۱ : بیدست و پا به خاک ادب نقش بسته‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۲ : نیرنگ جلوه‌ای‌که به دل نقش بسته‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۳ : باز بر خود تهمت عیشی چو بلبل بسته‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۴ : با هیچکس حدیث نگفتن نگفته‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۵ : در راه عشق توشهٔ امنی نبرده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۶ : هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۷ : شمعی از وحشت نگاهی انجمن گم کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۸ : نورِ جان در ظلمت‌آبادِ بدن گم کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۶۹ : زان بهار ناز حیرانم چه سامان کرده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۰ : دیدهٔ مشتاقی از هر مو به بار آورده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۱ : به صد غبار درین دشت مبتلا شده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۲ : پاکم از رنگ هوس تا به سجود آمده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۳ : ازکتاب آرزو بابی دگر نگشوده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۴ : بسکه بی روی تو لبریز ندامت بوده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۵ : بی ‌تو در هر جا جنون جوش ندامت بوده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۶ : برق حسنی در نظر دارم به خود پیچیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۷ : چون تپش در دل نفس دزدیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۸ : حرف داغی لاله‌سان زبر زبان دزدیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۷۹ : عافیتها در مزاج پرفشان دزدیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۰ : سینه چاک یک جهان گرد هوس بالیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۱ : سر اگر بر آسمان یا بر زمین مالیده‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۲ : بسکه نیرنگت قدح چیده‌ست در اندیشه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۳ : بیخودی ننهفت اسرار دل غم پیشه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۴ : از جراحت‌زار دل چیده‌ست دامان ناله‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۵ : در جنون گر نگسلد پیمان فرمان ناله‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۶ : دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۷ : قصهٔ دیوانگان دارد سراسر نامه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۸ : از خیالت وحشت‌اندوز دل بی‌کینه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۸۹ : اشک شمعی بود یک عمر آبیار دانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۰ : برگ خودداری مجویید از دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۱ : تا دچار نازکرد آن نرگس مستانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۲ : شور آفاق است جوشی از دل دیوانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۳ : عمری‌ست چون نفس به تپیدن فسانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۴ : فهم حقیقت من و ما را بهانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۵ : می‌دهد زیب عمارت از خرابی خانه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۶ : سر خط نازیست امشب زخمهای سینه‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۷ : مرده‌ام اما همان خجلت طراز هستی‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۸ : یاد من کردی به سامان‌گشت ناز هستی‌ام

غزل شمارهٔ ۱۹۹۹ : با همه سرسبزی از سامان قدرت عاری‌ام

غزل شمارهٔ ۲۰۰۰ : رفتم ز خویش و یاد نگاهیست حالی‌ام

غزل شمارهٔ ۲۰۰۱ : تا کجا بوس کف پایت شود ارزانی‌ام

غزل شمارهٔ ۲۰۰۲ : تو کریم مطلق و من گدا چه کنی جز این‌که بخوانی‌ام

غزل شمارهٔ ۲۰۰۳ : آنی که بی تو من همه جا بی ‌سخن نی‌ام

غزل شمارهٔ ۲۰۰۴ : نبری گمان فسردگی به غبار بی‌سروپایی‌ام

غزل شمارهٔ ۲۰۰۵ : بی حوصلگی‌کرد درین بزم ‌کبابم

غزل شمارهٔ ۲۰۰۶ : شب ‌گردش چشمت قدحی داد به خوابم

غزل شمارهٔ ۲۰۰۷ : ندارد آنقدر قطع از جهان غفلت اسبابم

غزل شمارهٔ ۲۰۰۸ : از بسکه چون نگه زتحیر لبالبم

غزل شمارهٔ ۲۰۰۹ : یک چشم حیرت است زسرتا به پا لبم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۰ : تأخیر ندارد خط فرمان نجاتم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۱ : مشت عرق ز جبهه به هر باب ریختم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۲ : خاکم به سر که بی تو به ‌گلشن نسوختم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۳ : به سعی ضعف ‌گرفتم ز دام خویش نجستم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۴ : چو گوهر آخر از تجرید نقش مدعا بستم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۵ : جولان جنون آخر بر عجز رسا بستم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۶ : حضور معنی‌ام‌ گم گشت تا دل بر صور بستم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۷ : به عشقت‌ گر همه یک داغ سامان بود در دستم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۸ : شب از یاد خطت سر رشتهٔ جان بود در دستم

غزل شمارهٔ ۲۰۱۹ : بر یار اگر پیام دل تنگ می‌فرستم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۰ : شب جوش بهاری به دل تنگ شکستم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۱ : هرگه به برگ و ساز معیشت‌ گریستم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۲ : از هوس چون شمع‌گر سر بر هوا برداشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۳ : کاش یک نم‌ گردش چشم تری می‌داشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۴ : ز خود تهی شدم از عالم خراب‌گذشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۵ : به جستجوی خود از سعی بی ‌دماغ ‌گذشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۶ : شبی مشتاق رنگ ‌آمیزی تصویر دل ‌گشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۷ : به تحریک نقابش گر شود مایل سر انگشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۸ : به فقر آخر سر و برگ فنای خویشتن‌ گشتم

غزل شمارهٔ ۲۰۲۹ : کو جهد که چون بوی‌ گل از هوش خود افتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۰ : کی در قفس و دام هوا و هوس افتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۱ : کو شور دماغی ‌که به سودای تو افتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۲ : شب‌که عبرت را دلیل این شبستان یافتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۳ : آرزو بیتاب شد ساز بیانی یافتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۴ : چون آینه چندان به برش تنگ گرفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۵ : به دل‌ گردی ز هستی یافتم از خویشتن رفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۶ : تحیر مطلعی سرزد چو صبح‌ از خویشتن رفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۷ : دوش ‌گستاخ به نظارهٔ جانان رفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۸ : تا به در یوزهٔ راحت طلبیدن رفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۳۹ : گر به پرواز و گر از سعی تپیدن رفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۰ : شب از رویت سخنهایی بهار اندوده می‌گفتم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۱ : چون شمع می‌روم ز خود و شعله قامتم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۲ : چنین‌کز گردش چشم تو می‌آید به جان انجم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۳ : ز خورشید جمالش تا عرق سازد عیان انجم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۴ : کند هر جا عرق ز آن ماه تابان‌ گلفشان انجم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۵ : شب بزم خیالی به دل سوخته چیدم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۶ : نیست در میدان عبرت باکی از نیک و بدم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۷ : ازین حسرت قفس روزی دو مپسندید آزادم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۸ : چشمش افکنده طرح بیدادم

غزل شمارهٔ ۲۰۴۹ : قیامت می‌کند حسرت مپرس از طبع نا شادم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۰ : ای دلت حسرت‌ کمین انتخاب صبحدم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۱ : می‌رسد گویند باز آن آفتاب صبحدم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۲ : دلبر شد و من پا به دلِ سخت فشردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۳ : ز دست عافیت داغم سپند یأس پروردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۴ : نگه واری بس است از جیب عبرت سر برآوردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۵ : زین باغْ هم‌چو شبنم رنجِ خیال بُردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۶ : شبی سیر خیال نقش پای دلربا کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۷ : نه دنیا دیدم و نی سوی عقبا چشم وا کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۸ : عبث خود را چو آتش تهمت آلود غضب کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۵۹ : نه عبادت‌، نه ریاضت کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۰ : هنرها عرضه دادم با صفای دل حسد کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۱ : من خاکسار گردن ز کجا بلند کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۲ : چون شمع روزگاری با شعله سازکردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۳ : شب چشم امتیازی بر خویش باز کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۴ : ز علم و عمل نکته‌ها گوش‌ کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۵ : چو شبنم تا نقاب اعتبار خویش شق‌ کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۶ : ز تحقیق نقوش لوح امکان رفع شک کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۷ : مژه خواباندم و دل را به جمعیت علم کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۸ : وداع دورگرد عرضهٔ آرام رم کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۶۹ : گذشت عمر و شکست دل آشکار نکردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۰ : خود را به عیش امکان پر متهم نکردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۱ : گهی بر صبح پیچیدم‌ گهی با گل جنون‌ کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۲ : از هر طلبی پیش ندامت‌گله‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۳ : گر چراغ ازنفس سوخته بر می‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۴ : تو می‌رفتی و من شور قیامت ساز می‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۵ : خوشا ذوقی‌ که از دل عقده‌ای‌ گر باز می‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۶ : دمی چون شمع‌ گر جیب تغافل چاک می‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۷ : شب‌ که در حسرت دیدار کمین می‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۸ : گر لبی را به هوس ناله‌کمین می‌کردم

غزل شمارهٔ ۲۰۷۹ : کف خاکم چسان مقبول جست‌وجوی او گردم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۰ : چو شمع از انفعال آگهی بیتاب می‌گردم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۱ : نفسی چند جدا از نظرت می‌گردم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۲ : نه بر صحرا نظر دارم نه در گلزار می‌گردم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۳ : کف خاکستری می‌جوشم ازخود پاک می‌گردم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۴ : بیخودی‌ کردم ز حسن بی حجارش سر زدم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۵ : چشم وا کردم به چندین رنگ و بو ساغر زدم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۶ : دوش کز سیر بهار سوختن سر بر زدم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۷ : رفتم از خویش و به بزم جلوه‌اش لنگر زدم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۸ : پر نفس می‌سوخت ما و من ز غیرت تن زدم

غزل شمارهٔ ۲۰۸۹ : امشب ان مست ناز می‌رسدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۰ : نه تعین نه ناز می‌رسدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۱ : آرزویی در گره بستم دُری یکتا شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۲ : بالی از آزادی افشاندم قفس پیما شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۳ : چون حباب آن دم که سیر آهنگ این دریا شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۴ : زبن باغ تا ستمکش نشو و نما شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۵ : حیف سازت‌ که منش پردهٔ آهنگ شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۶ : خاک بودم آب گشتم‌ گِل شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۷ : کام از جهان گرفتم و ناکام هم شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۸ : در گلستانی که محو آن‌ گل خودرو شدم

غزل شمارهٔ ۲۰۹۹ : باغ هستی نیست جز رنگی‌ که‌ گرداند عدم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۰ : با صد حضور باز طلبکارت آمدم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۱ : دور از آن در چند در هر دشت و در گرداندم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۲ : سحر ز شرم رخت مطلعی به تاب رساندم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۳ : شباب رفت و من از یأس مبتلا ماندم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۴ : ندارم رشتهٔ دیگر که آیین طلب بندم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۵ : به یاد نرگس او هر طرف احرام می‌بندم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۶ : چو بوی‌گل به نظرها نقاب نگشودم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۷ : زا‌ن ناله‌ که شب بی ‌رخت افراخته بودم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۸ : به باغی که چون صبح خندیده بودم

غزل شمارهٔ ۲۱۰۹ : شبی کز خیال تو گل چیده بودم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۰ : صد بیابان جنون آن طرف هوش خودم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۱ : نالهٔ عجز نوای لب خاموش خودم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۲ : تحیر آینهٔ عالم مثال خودم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۳ : گاه خرد جوهرم‌، گاه جنون خودم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۴ : گرنه شرابم چرا ساقی خون خودم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۵ : از قاصد دلبر خبر دل طلبیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۶ : درین‌ گلشن نه بویی دیدم و نی‌ رنگ فهمیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۷ : سر تمنای پایبوسی به هر در و دشت می‌کشیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۸ : سحر کیفیت دیدار از ایینه پرسیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۱۹ : به سودای هوس عمری درین بازارگردیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۰ : به صد وحشت رفیق آه بی تاثیر گردیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۱ : ز خودداری چو موج گوهر آخر سنگ گردیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۲ : تا درتن باغ‌گل افشان نموگردیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۳ : شب که آیینهٔ آن آینه‌رو گردیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۴ : هزار آینه با خود دچار کردم و دیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۵ : خون خوردم و زین باغ به رنگی نرسیدم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۶ : بسکه چون طاوو‌س‌، پیچیده‌ست مستی در سرم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۷ : بس که در هجر تو فرسود از ضعیفی پیکرم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۸ : سرمه شد آخر به خواب بی‌خودیها پیکرم

غزل شمارهٔ ۲۱۲۹ : شعلهٔ بی‌طاقتی افسرده در خاکسترم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۰ : گر از سایه یک نقش پا برترم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۱ : محو دلم مپرس ز تحقیق عنصرم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۲ : همچو آیینه تحیر سفرم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۳ : همچو شمع از خویش بر اندازِ وحشت برترم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۴ : هیهات تا که از نظرم رفت دلبرم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۵ : بر خموشی زده‌ام فکر خروشی دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۶ : به زور شعلهٔ آواز حسرت‌ گرم رفتارم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۷ : به هوس چون پر طاووس چمنها دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۸ : بیکس شهیدم خون هم ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۳۹ : جز سوختن به یادت مشقی دگر ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۰ : حباب‌وارکه کرد اینقدرگرفتارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۱ : دل با تو سفرکرد و تهی ماند کنارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۲ : ز بس لبریز حسرت دارد امشب شوق دیدارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۳ : زخمی به دل از دست نگارین تو دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۴ : فسرده در غبار دهر چون آیینه زنگارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۵ : ازین صحرای بی‌حاصل دگر با خود چه بردارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۶ : خیال آن مژه عمریست در نظر دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۷ : ز سور و ماتم این انجمنهاکی خبر دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۸ : فغان‌ گل می‌کند هرگه به ‌وحشت‌ گام بردارم

غزل شمارهٔ ۲۱۴۹ : عروج همتی در کار دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۰ : سرشک بیخودم عیش می ناب دگر دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۱ : چو اشک امشب به ساغر بادهٔ نابی دگر دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۲ : به دشت بیخودی آوازهٔ شوق جرس دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۳ : پر افشانم چو صبح اما گرفتاری هوس دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۴ : درین حیرتسرا عمریست افسون جرس دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۵ : می‌پرست ایجادم نشئهٔ ازل دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۶ : به حسرت غنچه‌ام یعنی به دلتنگی وطن دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۷ : مقیم وحدتم هر چند در کثرت وطن دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۸ : به رنگ شمع ممکن نیست سوز دل نهان دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۵۹ : در آن محفل‌ که‌ام من تا بگویم این و آن دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۰ : عمری‌ست ز اسباب غنا هیچ ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۱ : می‌ام به‌ ساغر اگر خشک شد خمار ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۲ : عبرت انجمن جایی‌ست مأمنی که من دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۳ : مپرسید از معاش خنده عنوانی‌ که من دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۴ : ببین به ساز و مپرس از ترانه‌ای‌ که ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۵ : چو سایه خاک به سر داغم از غمی‌ که ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۶ : به هستی از اثر اعتبار مایه ندارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۷ : خاموشم و بیتابی فریاد تو دارم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۸ : شبی‌که بی‌توجهان را به یاس تنگ برآرم

غزل شمارهٔ ۲۱۶۹ : غبار یأسم به هر تپیدن هزار بیداد می‌نگارم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۰ : مسلمان‌ گشتم و هیچ از میان نگسست زنارم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۱ : من درین بحر، نه‌ کشتی نه‌ کدو می‌آرم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۲ : بر آسمان رسانم و گر بر هوا برم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۳ : بر ندارد شوخی از طبع ادب تخمیر شرم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۴ : ز دشت بیخودی می‌آیم از وضع ادب دورم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۵ : شعورت خواه مستم وانماید خواه مخمورم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۶ : نی سر تعمیر دل دارم نه تن می‌پرورم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۷ : چه حاجتست به بند گران تدبیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۸ : چه نیرنگست یارب در تماشاگاه تسخیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۷۹ : ز بس ضعیف مزاج جهان تدبیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۰ : نمی‌باشد تهی یک پرده از آهنگ تسخیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۱ : چه دولت است که من نامت از ادب گیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۲ : ز سودای چشم تو تا کام ‌گیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۳ : چو ماه نو به چندین حسرت از خود کام می‌گیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۴ : سراغ عیش ز عمر نمانده می‌گیرم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۵ : اگر ساقی ز موجِ باده بندد رشتهٔ سازم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۶ : حیرت دمد از شوخی گل کردن رازم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۷ : ز بال نارسا بر خویش پیچیده است پروازم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۸ : ز فیض‌ ناتوانی مصرعی در خلق ممتازم

غزل شمارهٔ ۲۱۸۹ : به حیرت خویش را بیگانهٔ ادراک می‌سازم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۰ : به ذوق جستجویت جیب هستی چاک می‌سازم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۱ : نفس را بعد ازین در سوختن افسانه می‌سازم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۲ : چو سرو از ناز بر جوی حیا بالیدنت نازم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۳ : زرنگ ناز چون گل بزم عشرت چیدنت نازم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۴ : قیامت‌ کرد گل در پیرهن بالیدنت نازم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۵ : به لب حرف طلب دزدم به دل شور هوس سوزم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۶ : شرار سنگم و در فکر کار خویش می‌سوزم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۷ : آمد ز گلشن ناز آن جوهر تبسم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۸ : واکرد صبح آهی بر دل در تبسم

غزل شمارهٔ ۲۱۹۹ : باز از جهان حسرت دیدار می‌رسم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۰ : از ضعف بسکه در همه جا دیر می‌رسم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۱ : تا نفس آب زندگیست هیچ به بو نمی‌رسم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۲ : چه‌سان با دوست درد و داغ چندین ساله بنویسم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۳ : ز چاک سینه آهی می‌نو‌بسم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۴ : جنون ذره‌ام در ساز وحشت سخت قلاشم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۵ : بی روی تو گر گریه به اندازه‌ کند چشم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۶ : تا دفتر حیرت ز رخش تازه کند چشم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۷ : تا جلوه‌ات پر افشاند از آشیانهٔ چشم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۸ : تا می ز جام همت بد مست می‌کشم

غزل شمارهٔ ۲۲۰۹ : چون شمع زحمتی که به شبگیر می‌کشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۰ : تیغ آهی بر صف اندوه امکان می‌کشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۱ : به عرض جوهر طاقت درین محیط خموشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۲ : جنون از بس قیامت ریخت بر آیینهٔ هوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۳ : چو دریا یک قلم موجست شوق بیخودی جوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۴ : ز بسکه حیرت دیدار برده است ز هوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۵ : ز بسکه شور جنون‌گشت برق‌کلبهٔ هوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۶ : ز فیض‌ گریهٔ سرشار افسردن فراموشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۷ : زبن سجدهٔ خود دار تفاخر چه فروشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۸ : گهی در شعله می‌غلتم گهی با آب می‌جوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۱۹ : ندانم مژدهٔ وصل‌ که شد برق افکن هوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۰ : نه مضمون نقش می‌بندم نه لفظ از پرده می‌جوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۱ : در عالم حق شهرت باطل چه فروشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۲ : ز حرف راحت اسباب دنیا پنبه درگوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۳ : ندانم مژده آواز پای کیست در گوشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۴ : قفای زانوی پیری مقیم خلوت خویشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۵ : چراغ خامشم حسرت نگاه محفل خویشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۶ : چنین آفت نصیب از طبع راحت دشمن خویشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۷ : غبار عجز پروازی مقیم دامن خویشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۸ : نه گر‌دون بلندی نی زمین پستی خویشم

غزل شمارهٔ ۲۲۲۹ : در مکتب تأمل فارغ ز صوت و حرفم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۰ : به صدگردون تسلسل بست دور ساغر عشقم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۱ : از شوق تو ای شمع طرب بعد هلاکم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۲ : در حسرت ‌آن شمع طرب بعد هلاکم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۳ : دو روزی گو به خون گل کرده باشد چشم نمناکم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۴ : زین ‌گریه اگر باد برد حاصل خاکم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۵ : از کجا وهم دو رنگی به قدح ریخته بنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۶ : به اقبال حضورت صد گلستان عیش در چنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۷ : به رنگ‌گلشن ازفیض حضورت عشرت آهنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۸ : چکیدنهای اشکم یا شکست شیشهٔ رنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۳۹ : چمن طراز شکوه جهان نیرنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۰ : ز بس گرد وحشت گرفته است تنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۱ : نمی‌دانم هجوم آباد سودای چه نیرنگم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۲ : مزرع تسلیم ادب حاصلم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۳ : ننمود غنچه‌ات آنقدر ادب اقتضای تاملم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۴ : بی شبههٔ تحقیق نه شخصم نه مثالم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۵ : تحیر سوخت پروازم فسردن کرد پامالم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۶ : ز بس صرف ادب پیمایی عجز است احوالم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۷ : عمری‌ست قیامتکدهٔ گردش حالم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۸ : بعد کشتن نیز پنهان نیست داغ بسملم

غزل شمارهٔ ۲۲۴۹ : به این طاقت نمی‌دانم چه خواهد بود انجامم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۰ : چنین ز شرم‌ که‌ گردید سرنگون جامم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۱ : دوری بزمت در غم‌ و شادی، ‌گر کند این می قسمت جامم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۲ : نشد از سعی تمکین وحشتی آسودگی رامم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۳ : چندین مژه بنشست رگ خواب به چشمم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۴ : از عزت و خواری نه امید است نه بیمم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۵ : شکوه فقر ملک بی‌نیازی‌ کرد تسلیمم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۶ : تا کی ستم‌ کند سر بی‌مغز بر تنم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۷ : در تجرد تهمتی دیگر ندوزی بر تنم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۸ : دیده‌ای داری چه می‌پرسی ز جیب و دامنم

غزل شمارهٔ ۲۲۵۹ : شرار کاغذ فرصت کمینم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۰ : برون دل نتوان یافت‌ گرد جولانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۱ : به سودای بهار جلوه‌ات عمریست‌گریانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۲ : به نقش سخت رویی‌های مردم بس‌که حیرانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۳ : ز صد ابرام بیش است انفعال چشم حیرانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۴ : نی قابل سودم نه سزاوار زیانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۵ : هر چند درین مرحله بی تاب و توانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۶ : باز دل مست نوایی‌ست که من می‌دانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۷ : دلیل کاروان اشکم آه سرد رامانم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۸ : نه فکر غنچه نی اندیشهٔ ‌گل می‌کند شبنم

غزل شمارهٔ ۲۲۶۹ : اگردریا نگیرد خرده بر بیش و کم شبنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۰ : دل را به یاد روی کسی یاد می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۱ : آمدم طرح بهار تازه‌ای انشا کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۲ : وحشتی‌ کو تا وداع اینهمه غوغا کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۳ : چون سپند اظهار مطلب ازکجا پیداکنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۴ : کو فضایی که نفس را ز دل آزاد کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۵ : باده ندارم که به ساغرکنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۶ : به‌کمین دعوی هستی‌ام‌ که چو شمعش از نظر افکنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۷ : بعد ازین از صحبت این دیو مردم رم کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۸ : زان پری چون شیشه تا کی شکوه‌ای خالی‌ کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۷۹ : ای طرب وجدی که باز آغوش گل وامی‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۰ : بعد ازین در گوشهٔ دل چون نفس جا می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۱ : گاهی به ناله‌ گه به تپش ‌گرد می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۲ : شمع‌سان چشمی ‌کز اشکِ آتشین تر می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۳ : چیزی از خود هر قدم زیر قدم‌ گم می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۴ : چون شرار کاغذ امشب عیش خرمن می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۵ : بس که در شغل ندامت روز و شب جان می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۶ : زندگی را از قد خم عبرت آگه می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۷ : دل را به مستی از من و ما ساده می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۸ : دعوت تنزیه حسن بی‌مثالی می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۸۹ : صفحهٔ هستی شرر تاراج آهی می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۰ : باز بیتابانه ایجاد نوایی می‌کنم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۱ : عمرها شد از ادب موج گهر در دامنم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۲ : ادب سرشتهٔ عجزم مپرس از آیینم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۳ : بی دستگاهیی بود چون شمع در کمینم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۴ : ز نور عالم امکان گر انتخاب گزینم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۵ : تا چند ز غفلت طرب اندیش نشینم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۶ : کر شدم تا چند شور حق و باطل بشنوم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۷ : از انفعال عشرت موهوم آگهم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۸ : پرواز بی نشانی دارد دماغ جاهم

غزل شمارهٔ ۲۲۹۹ : به هر طرف‌ که هوای سفر شکست‌ کلاهم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۰ : چون خامه از ضعیفی افلاک دستگاهم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۱ : صید کمند شوقی‌ست از مهر تا به ما هم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۲ : کباب عافیتم بیدماغ افسر جاهم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۳ : وقت است‌کنیم‌گریه با هم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۴ : ز دل چون غنچه یک چاک‌ گریبانگیر می‌خواهم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۵ : شب وصل است از بخت اندکی توقیر می‌خواهم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۶ : آه دود آخته‌ای می‌خواهم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۷ : ای نرگست حیاکدهٔ صلح و جنگ هم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۸ : در جیب غنچه بوی بهار است و رنگ هم

غزل شمارهٔ ۲۳۰۹ : خوشا عهدی‌ که غم‌ کوس تسلی می‌زد و دل هم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۰ : نه تنها ناامید وصل یارم دورم از دل هم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۱ : سر خوش آن نرگس مستانه‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۲ : منم آن نشئهٔ فطرت‌ که خمستان قدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۳ : نه خط شناس امیدم نه درس محرم بیم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۴ : به رنگ خامه ز بس ناتوانی اجزایم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۵ : پروانه شوم یا پر طاووس گشایم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۶ : تا حسرت سر منزل او برد ز جایم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۷ : نه وحدت سرایم نه‌کثرت نوایم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۸ : با عشق نه نامیست نه ننگم‌ که برآیم

غزل شمارهٔ ۲۳۱۹ : رنگ پر ریختهٔ الفت گلزار توایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۰ : چون سبحه یک دو روز که با هم نشسته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۱ : بر سینه داغ‌های تمنا نوشته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۲ : سطری اگر ز وضع جهان وانوشته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۳ : چون قلم راه تجرد بس‌که تنها رفته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۴ : گر در هوای او قدمی پیش رفته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۵ : چون غنچه در خیال تو هرگاه رفته‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۶ : یکدم آسایش به صد ابرام پیدا کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۷ : دیدهٔ انتظار را دام امید کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۸ : با کف خاکستری سودای اخگر کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۲۹ : دور هستی پیش از گامی تمامش کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۰ : نشنیده حرف چند که ما گوش‌ کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۱ : در جگر صد رنگ توفان ‌کرده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۲ : نسخهٔ هیچیم‌، وهمی از عدم آورده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۳ : صبح است و ما دماغ تمنا رسانده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۴ : از زندگی به جز غم فردا نمانده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۵ : زین صفر کز عدم در هستی گشوده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۶ : یاران نه در چمن نه به‌باغی رسیده‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۷ : پایمالیم و فارغ ازگله‌ایم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۸ : به ذوق سجدهٔ باز از عدم گلباز می‌آیم

غزل شمارهٔ ۲۳۳۹ : عمری‌ست در نظرها اشک عرق نقابیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۰ : سایه‌وار از نارسایان جهان غربتیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۱ : هیچ می‌دانی مآل خود چرا نشناختیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۲ : حسرتی در دل نماند از بسکه ما واسوختیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۳ : یاد آن فرصت‌ که ما هم عذر لنگی داشتیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۴ : یاد آن فرصت‌ که عیش رایگانی داشتیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۵ : جبههٔ فکر ز خجلت عرق افشان ‌کردیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۶ : دیده را باز به دیدار که حیران کردیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۷ : دوش‌کز دود جگر طرح شببشان‌کردیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۸ : از چاک گریبان به دلی راه نکردیم

غزل شمارهٔ ۲۳۴۹ : چشم پوشیدیم و برما و من استغنا زدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۰ : بی‌تکلف گرگدا گشتیم و گر سلطان شدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۱ : قابل بار امانتها مگو آسان شدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۲ : عشق هویی زد به صد مستی جنون باز آمدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۳ : فرصت‌کمین پرواز چون نالهٔ سپندیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۴ : تا سایه صفت آینه از زنگ زدودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۵ : جز حیرت ازین مزرعه خرمن ننمودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۶ : خاک نمیم امروز دی محو یاد بودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۷ : درکارگاه تحقیق غیر از عدم نبودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۸ : جغد ویرانهٔ خیال خودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۵۹ : چون نگه عمریست داغ چشم حیران خودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۰ : خلوت‌پرست گوشهٔ حیرانی خودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۱ : عزت‌ کلاه بی سر و سامانی خودیم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۲ : سودیم سراپا و به پایی نرسیدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۳ : صد شکرکه جز عجز گیاهی ندمیدیم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۴ : برکاغذ آتش زده هر چند سواریم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۵ : عمرها شد عرق از هستی مبهم داریم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۶ : تا خامه‌وار خود را از سعی وا نداریم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۷ : تا چند به هر مرده و بیمار بگریم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۸ : وقت‌ست کنم شور جنون عام و بگریم

غزل شمارهٔ ۲۳۶۹ : فریاد کز توهم نامحرم حضوریم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۰ : خیز کز درس دویی سر خط عاری گیریم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۱ : پیمانهٔ غناکدهٔ بی‌مثالیم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۲ : از کمال سرکشی عاجزترین عالمیم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۳ : بی شبهه نیست هستی از بسکه ناتوانیم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۴ : در رهت نا رفته از خود هر طرف سر می‌زنیم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۵ : صبح تمنا دمید، دل چمنستان ‌کنیم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۶ : به هرجا رفته‌ام از خویشتن راه تو می‌پویم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۷ : فسردن نیست ممکن دست بردارد ز پهلویم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۸ : نه لفظ از پرده می‌جوشد نه معنی می‌دهد رویم

غزل شمارهٔ ۲۳۷۹ : به‌کنج نیستی عمریست جای خویش می‌جویم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۰ : شررواری ز فرصت رو نمای خویش می‌جویم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۱ : حرفم همه از مغز است از پوست نمی‌گویم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۲ : شکوهٔ اسباب چند، دل به رمیدن دهیم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۳ : اسمیم بی‌مسمی دیگر چه وانماییم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۴ : بیگانه وضعیم یا آشناییم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۵ : چون ‌کاغذ آتش‌زده مهمان بقاییم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۶ : دل حیرت آفرین است هر سو نظرگشاییم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۷ : عمری‌ست به‌صحرای طلب عجز دراییم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۸ : گر ما گوییم‌، ماکجاییم

غزل شمارهٔ ۲۳۸۹ : شکست رنگ که بود آبیار این‌ گلشن

غزل شمارهٔ ۲۳۹۰ : صفای دل به چراغ بقا دهد روغن

غزل شمارهٔ ۲۳۹۱ : عمرها در پرده بود اسرار وهم ما و من

غزل شمارهٔ ۲۳۹۲ : آخر از بار تعلق‌های اسباب جهان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۳ : بر آن سرم‌ کز جنون نمایم بلند و پست خیال یکسان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۴ : بسته‌ام چشم امید از الفت اهل جهان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۵ : بعد مردن از غبارم‌ کیست تا یابد نشان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۶ : تا بگذرم به صد سر و گردن ز آسمان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۷ : در شکوه صافدل ندهد رخصت زبان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۸ : زهی به شوخی بهار نازت شکسته رنگ غرور امکان

غزل شمارهٔ ۲۳۹۹ : سخت جانی هرکجا آید به عرض امتحان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۰ : صورت اظهار معنی نیست محتاج بیان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۱ : گشاد چشمی نشد نصیبم به سیر نیرنگ این دبستان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۲ : وارستگی ز حسن دگر می‌دهد نشان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۳ : گرچه جز ذکرت نمی‌گنجد حدیثی در زبان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۴ : کرد حرف بی‌نشانم عالمی را تر زبان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۵ : ای التفات نام تو گیرایی زبان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۶ : تا کی غرور انجمن آرایی زبان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۷ : از سعی ما نیامد جز زور درگریبان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۸ : خداست حاصل خدمت‌ گزین درویشان

غزل شمارهٔ ۲۴۰۹ : ازتب شوق‌ که دارد اینقدر تاب استخوان

غزل شمارهٔ ۲۴۱۰ : عرقها دارد آن شمع حیا لیک از نظر پنهان

غزل شمارهٔ ۲۴۱۱ : غرور خودنمایی تا کنیم از یکدگر پنهان

غزل شمارهٔ ۲۴۱۲ : ای حاجتت دلیل به ادبار زیستن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۳ : سجدهٔ خواریست آب رو پی نان ریختن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۴ : سر به زیر تیغ و پا بر خار باید تاختن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۵ : می‌روم هر جا به ذوق عافیت اندوختن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۶ : ما و نگاه شرمگین از تک و تاز دوختن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۷ : تا تب عشق آتشم را داد سر در سوختن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۸ : کس چو شمع من نبوده‌ست آشنای سوختن

غزل شمارهٔ ۲۴۱۹ : زان تغافل‌گر چرا ناشاد باید زیستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۰ : گر به این ساز است دور از وصل جانان زیستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۱ : آینهٔ وصل چیست‌، حیرتی آراستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۲ : به وادیی که فروشد غبار ما ننشستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۳ : صفا گل‌ کرده‌ای تا کی غبار رنگ نشکستن‌

غزل شمارهٔ ۲۴۲۴ : خوش عشرت است دمبدم از غم‌گریستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۵ : داغم ز ابر دیده به ‌شبنم گریستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۶ : هر چند نیست بی‌سبب از غم‌گریستن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۷ : آگهی تا کی ‌کند روشن چراغ خویشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۸ : آفت است اینجا مباش ایمن ز سر برداشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۲۹ : تا به کی چون‌ شمع‌ باید تاج زر برداشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۰ : کار آسانی مدان تاج کمر برداشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۱ : پیرگشتم چند رنج آب وگل برداشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۲ : منفعل خلق را ناز صنم داشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۳ : پُر ملاف از جوهر باریک بینی داشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۴ : به خود داری فسردن گرم کردی جای بگذشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۵ : چو موج‌گوهر ازین بحر بی‌تعب نگذشتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۶ : از جوا‌ن حسن سلوک پیر نتوان یافتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۷ : عجز ما جولانگر تدبیر نتوان یافتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۸ : بر خط ترک طلب گر راه خواهی یافتن

غزل شمارهٔ ۲۴۳۹ : از نالهٔ دل ما تا کی رمیده رفتن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۰ : یاد ابروی کجی زد به دل ما ناخن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۱ : اشکم ز بی‌قراری زد بر دَرِ چکیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۲ : روانی نیست محو جلوه را بی‌آب‌گردیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۳ : آه ناکام چه مقدار توان خون خوردن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۴ : به خود پیچیده‌ام نالیدنم نتوان‌ گمان بردن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۵ : جایی ‌که بود پیش بری پیش نبردن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۶ : در این محفل ندارد یمن راحت چشم واکردن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۷ : ندارد موج جز طومار رمز بحر وا کردن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۸ : خوشا ذوق فنا و وحشت ساز شرر کردن

غزل شمارهٔ ۲۴۴۹ : دل روشن چه لازم تیره از عرض هنر کردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۰ : بی سیر عبرتی نیست ترک حیا نکردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۱ : اگر مشت غبار خود پر‌یشان می‌توان‌کردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۲ : به دل‌ گر یک شرر شوق تو پنهان می‌توان ‌کردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۳ : چقدر بهار دارد سوی دل نگاه کردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۴ : دمی ز عبرت اگر خم‌ کند حیا گردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۵ : گر به خون مشتاقان تیغ او کشد گردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۶ : از خود سری مچینید ادبار تا به‌گردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۷ : با ما نساخت آخر ذوق شراب خوردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۸ : چه دارد این گیر و دار هستی‌ گداز صد نام و ننگ خوردن

غزل شمارهٔ ۲۴۵۹ : چه بود سر و کار غلط سبقان در علم و عمل به فسانه زدن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۰ : نسزد زجوهرفطرتت به جنون شبهه وشک زدن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۱ : گر حنا بر خاک پایت جبهه ساخواهد شدن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۲ : موج خونم هر قدر توفان نما خواهد شدن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۳ : گر به این واماندگی مطلق عنان خواهم شدن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۴ : هم‌عنان آهم، آشوبِ جهان خواهم شدن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۵ : رساند عمر به جایی دل از وفا کندن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۶ : تا چند به عیب من وما چشم‌گشودن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۷ : خلقی‌ست غافل اینجا از کشتن و درودن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۸ : غنیمت ‌گیر چون آیینه محو شان خود بودن

غزل شمارهٔ ۲۴۶۹ : دل را به باد دادیم آه از نظر گشودن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۰ : ظلم است به تشویشِ دل اقبال نمودن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۱ : آن عجز شهیدم‌ که به صد رنگ تپیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۲ : به مطلب می‌رساند وحشت از آفاق ورزبدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۳ : چون ربشه در این باغ به افسون دمیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۴ : درس کمال خود گیر از ناله سر کشیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۵ : دل چیست که بی روی تو از درد تپیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۶ : ما را ز بار هستی تاکی غم خمیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۷ : مجو از ناله‌ام تاب نفس در سینه دزدیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۸ : ندارد ساز صحبتها بساط عافیت چیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۷۹ : پریشان ‌کرد چون خاموشی‌ام آواز گردیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۰ : سراغ دل نخواهی از من دیوانه پرسیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۱ : رسانده است به آن انجمن ز ما نرسیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۲ : آسان مکن تصور بار مغان کشیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۳ : از چرخ بار منت تا کی توان کشیدن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۴ : صبح است ازین مرحلهٔ یاس به در زن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۵ : بر شیشه خانهٔ دل افسرده سنگ زن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۶ : بر حیرت اوضاع جهان یک مژه خم زن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۷ : بیا ای‌گرد راهت خرمن حسن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۸ : اگر حسرت پرستی خدمت ترک تمنا کن

غزل شمارهٔ ۲۴۸۹ : به سعی بی‌نشانی آنسوی امکان رهی واکن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۰ : هوس ها می‌دمد زین باغ جوش گل تماشا کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۱ : دل‌ گر نه داغ عشق فروزد کباب ‌کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۲ : از دیده سراغ دل دیوانه طلب کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۳ : حیا را دستگاه خودپسندیهای طاقت کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۴ : قد خم‌ گشته را تا می‌توانی وقف طاعت ‌کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۵ : به تماشای این چمن در مژگان فراز کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۶ : از خاک یک دو پایه فروتر نزول ‌کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۷ : غم تلاش مخور عجز را مقدم‌کن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۸ : از خودآرایی به‌جنس جاودان لنگر مکن

غزل شمارهٔ ۲۴۹۹ : ای به عشرت متهم سامان درد سر مکن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۰ : ترشح مایه‌ای ناز دلی را محو احسان‌کن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۱ : ز پابوسش بهار عشرت جاوید سامان‌کن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۲ : دل پیش نظر گیر سر و برگ نمو ‌کن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۳ : سرمایهٔ اظهار بقا هیچکسی کن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۴ : صف حرص و هوا در هم شکستی‌ کجکلاهی‌ کن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۵ : رهت سنگی ندارد ای شرر وجد رهایی‌ کن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۶ : در جنون جوش سویدا تنگ دارد جای من

غزل شمارهٔ ۲۵۰۷ : آزادی آخر بد باخت با من

غزل شمارهٔ ۲۵۰۸ : چون صبح نخندد ز قبایم غم دامن

غزل شمارهٔ ۲۵۰۹ : نشاند عجزم بر آستانی که محوم از جیب تا به دامن

غزل شمارهٔ ۲۵۱۰ : عرق دارد عنان احتیاج بی‌نقاب من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۱ : محیط جلوهٔ او موج خیز است از سراب من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۲ : به وهم این و آن خون شد دل غفلت‌پرست من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۳ : ز شوخی تا قدح می‌گیرد آن بیدار مست من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۴ : گلفزوش از پرتو شمع من است این انجمن

غزل شمارهٔ ۲۵۱۵ : جانکنیها چیده هستی تا عدم بنیاد من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۶ : تمثال فنایم چه نشان‌؟ کو اثر من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۷ : خار خار کیست در طبع الم تخمیر من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۸ : زین شکر که تا کوی تو شد راهبر من

غزل شمارهٔ ۲۵۱۹ : درین وادی که می‌یابد سراغ اعتبار من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۰ : ز بس محو است نقش آرزوها در کنار من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۱ : سوخته لاله‌زار من رفته گل از کنار من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۲ : نیامد کوشش بیحاصل گردون به کار من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۳ : به این حیرت اگر باشد خروشی ناگزیر من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۴ : به پهلو ناوک درد که دارد گوشه‌گیر من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۵ : هویی کشید کلک قیامت صریر من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۶ : تب و تاب اشک چکیده‌ام‌که رسد به معنی راز من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۷ : چون شمع تا چکیدن اشک‌ست ساز من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۸ : حیرت آهنگم که می‌فهمد زبان راز من

غزل شمارهٔ ۲۵۲۹ : گل نشو و نما چندان شکست یأس چید از من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۰ : بی‌نشان حسنی‌که درس جلوه می‌خواند ز من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۱ : خم قامت نبرد ابرام طبع‌ سخت‌کوش من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۲ : به‌هر جا پرتو حسنت برافروزد چراغ من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۳ : ز خودداری نفس می‌زد تب و تاب چراغ من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۴ : بسکه ناموس وفا داردکمین حال من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۵ : همچو بوی‌ گل ز بس بی‌پرده است احوال من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۶ : آه‌! با مقصد تسلیم نپیوستم من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۷ : چنین کشتهٔ حسرت کیستم من؟

غزل شمارهٔ ۲۵۳۸ : بگذشت ز خاکم بت‌ گل پیرهن من

غزل شمارهٔ ۲۵۳۹ : تا فلک بر باد ناکامی دهد تسکین من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۰ : گلی‌ که‌ کس نشد آیینه‌اش مقابل او من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۱ : ز رهِ هوس، به تو کی رسم؟ نفسی ز خود نرمیده من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۲ : بعد مردن گر همین داغست وحشت‌زای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۳ : چون‌گهر هر چند بر دریا تند غوغای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۴ : در خور گل‌ کردن فقرست استغنای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۵ : دهر، توفان دارد از طبع جنون پیمای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۶ : شمع صفت دیدنی‌ست عجز جنون زای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۷ : گرد وحشت بسکه بر هم چیده است اجزای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۸ : دوری مقصد دمید از سرکشیدنهای من

غزل شمارهٔ ۲۵۴۹ : سوخت چون موج گهر بال تپیدنهای من

غزل شمارهٔ ۲۵۵۰ : فلک نبست ره صبح لاابالی من

غزل شمارهٔ ۲۵۵۱ : انفعال باطن خاموش دارد بوی خون

غزل شمارهٔ ۲۵۵۲ : ببینم تاکی‌ام آرَد جنون زین دامگه بیرون

غزل شمارهٔ ۲۵۵۳ : جنون ما بیابانهاست از آوارگی بیرون

غزل شمارهٔ ۲۵۵۴ : ز پرده آیی اگر از قبای تنگ برون

غزل شمارهٔ ۲۵۵۵ : گر ز بزم‌، آن بت ساقی لقب آید بیرون

غزل شمارهٔ ۲۵۵۶ : ای اثرهای خرامت چشم حیران درکمین

غزل شمارهٔ ۲۵۵۷ : به‌کنج ابروی دلدار خال فتنه کمین

غزل شمارهٔ ۲۵۵۸ : بی‌سراغی نیست ‌گرد هستی وحشت ‌کمین

غزل شمارهٔ ۲۵۵۹ : شکست حادثه بر ما نیافت دست‌ کمین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۰ : نیست ممکن واژگونیهای طالع بیش ازین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۱ : نفس عمارت دل دارد و شکستنش است این

غزل شمارهٔ ۲۵۶۲ : فلک چه نقش‌کشد صرف بند و بست جبین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۳ : چون هلالم بی‌خم تسلیم آن اختر جبین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۴ : ز سجده بیخبری تا کی انفعال جبین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۵ : دست جرأت دیدم آخر مغتنم در آستین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۶ : گرگدا دست طمع دزدد ز هم در آستین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۷ : سر طره‌ای به هوا فشان ختنی ز مشک‌تر آفرین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۸ : خواه غفلت‌پیشگی‌ کن خواه آگاهی ‌گزین

غزل شمارهٔ ۲۵۶۹ : تا به کی باشی قفس‌فرسودهٔ شان نگین

غزل شمارهٔ ۲۵۷۰ : گر قناعت را توانی داد سامان نگین

غزل شمارهٔ ۲۵۷۱ : پر نارساست سعی تحیرکمند او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۲ : به این موهومی‌ام یا رب‌ که‌ کرد آیینه‌دار او؟

غزل شمارهٔ ۲۵۷۳ : لباس ‌کعبه پوشید از خط مشکین عذار او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۴ : گر از موج‌ گهر نشنیده‌ای رمز خروش او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۵ : من سنگدل چه اثر برم زحضور ذکر دوام او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۶ : نقاش تاکشد اثر ناتوان او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۷ : کو عبرت آگهی‌ که به تحقیق راه او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۸ : هر چند دورم از چمن جلوه‌گاه او

غزل شمارهٔ ۲۵۷۹ : منفعلم برکه برم حاجت خویش از برتو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۰ : ای ز عنایت آشکار شخص تو و مثال تو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۱ : باز چو صبح کرده‌ام تحفهٔ بارگاه تو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۲ : نمی‌گویم به عشرتگاه مجنون جهد پیمارو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۳ : به پیری هم نی‌ام غافل ز عشق آن‌کمان ابرو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۴ : مه نو می‌نماید امشبم از آسمان ابرو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۵ : بس رشک قامت او سوخت سر تا پای سرو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۶ : بس که یادِ قامتت بر باد داد اجزای سرو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۷ : ای بسمل طلب پی خون چکیده رو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۸ : ای بیخبر به درد دل ما رسیده رو

غزل شمارهٔ ۲۵۸۹ : همچون نفس به آینهٔ دل رسیده رو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۰ : نامنفعلی گریه کن و چون مژه تر شو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۱ : ای پرفشان‌ گرد نفس چندی شرار سنگ شو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۲ : نمی‌گویم قیامت جوش زن یا شور توفان شو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۳ : کجایی ای جنون، ویرانه‌ات کو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۴ : ما غربت آشیانیم ای بلبلان وطن‌ کو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۵ : ای فکر نازکت را شبهت ‌کمینی از مو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۶ : این قلمرو اندوه کارگاه راحت نیست

غزل شمارهٔ ۲۵۹۷ : از بسکه ضعف طاقت بوسید روی زانو

غزل شمارهٔ ۲۵۹۸ : بر شعله تا چند نازیدن‌کاه

غزل شمارهٔ ۲۵۹۹ : بسکه می‌جوشد ازین دریای حسرت حب جاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۰ : در شکنج عزتند ارباب جاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۱ : عالم و این تردماغیهای جاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۲ : گر نفس چیند به این فرصت بساط دستگاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۳ : ننگ دنیا برندارد همت معنی نگاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۴ : بسکه ما را بر آن لقاست نگاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۵ : تار پیراهن حیاست نگاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۶ : تا به شوخی نکشد زمزمهٔ ساز نگاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۷ : گر دهد رنگ تماشای تو پرواز نگاه

غزل شمارهٔ ۲۶۰۸ : در محیطی‌کز فلک طرح حباب انداخته

غزل شمارهٔ ۲۶۰۹ : ای به اوج قدس فرش آستان انداخته

غزل شمارهٔ ۲۶۱۰ : چیست‌ گردون‌ کاینقدر در خلق غوغا ریخته

غزل شمارهٔ ۲۶۱۱ : به دست‌ تیغ تو تا خون من حنا بسته

غزل شمارهٔ ۲۶۱۲ : به تو نقش صحبت ما، چقدر بجا نشسته

غزل شمارهٔ ۲۶۱۳ : به غبار این بیابان نه نشان پا نشسته

غزل شمارهٔ ۲۶۱۴ : غبار خط زلعل او به ‌رنگی سر برآورده

غزل شمارهٔ ۲۶۱۵ : نپنداری همین روز و شب از هم سر برآورده

غزل شمارهٔ ۲۶۱۶ : غبارم برنمی‌خیزد ازین صحرای خوابیده

غزل شمارهٔ ۲۶۱۷ : ندیدم در غبار و دود این صحرای خوابیده

غزل شمارهٔ ۲۶۱۸ : به رشته‌ات اثر وهم مدعاست گره

غزل شمارهٔ ۲۶۱۹ : هزار نغمه به‌ساز شکست ماست‌گره

غزل شمارهٔ ۲۶۲۰ : زین چمن درکف ندارد غنچهٔ دل جز گره

غزل شمارهٔ ۲۶۲۱ : نیست خاموشی به ‌کار شمع محفل جزگره

غزل شمارهٔ ۲۶۲۲ : وهم شهرت بهانه‌ایم همه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۳ : برآرد گَرَم آتش‌ دل زبانه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۴ : پری می ‌فشان ای تعلق بهانه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۵ : پرتوت هر جا بپردازدکنار آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۶ : بوی وصلی هست در رنگ بهار آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۷ : زد عرق پیمانه حسنی ساغر اندر آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۸ : نیست محروم تماشا جوهر اندر آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۲۹ : ای تماشایت چمن‌پرور به چشم آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۳۰ : حیرت حسن‌ که زد نشتر به ‌چشم آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۳۱ : امروزکیست مست تماشای آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۳۲ : خلقی‌ست محو خود به تماشای آینه

غزل شمارهٔ ۲۶۳۳ : نه با صحرا سری دارم نه باگلزار سودایی

غزل شمارهٔ ۲۶۳۴ : ای نفس مایه درین عرصه چه پرداخته‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۳۵ : این ‌چه طاووسی نازست که اندوخته‌ای‌؟

غزل شمارهٔ ۲۶۳۶ : به غبار عالم جستجو ز چه یاس خسته نشسته‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۳۷ : چون صبح دارم از چمنی رنگ جسته‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۳۸ : یک تار موگر از سر دنیا گذشته‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۳۹ : کیسه پرداز خیال شادی و غم رفته‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۰ : گر به‌گردون می‌کشی‌ گردن و گر در سجده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۱ : گر همه رفتی چو ماه از چرخ برتر سجده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۲ : ای امل آواره فرصت را چه رسوا کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۳ : افسانهٔ وفایی اگر گوش کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۴ : خشم را آیینه پرداز ترحم کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۵ : به وحشت نگاهی چه خو کرده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۶ : دور از بساط وصل تو ماییم و دیده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۷ : شده عمرها که نشانده‌ام به کمین اشک چکیده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۸ : ماییم و گرد هستی حرمان دمیده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۴۹ : کجا خلوت و انجمن دیده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۵۰ : بر اوج بی‌نیازی اگر وارسیده‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۵۱ : داد عجز ما ندهد سعی هیچ مشغله‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۵۲ : بی‌تو دل در سینه‌ام دارد جنون افسانه‌ای

غزل شمارهٔ ۲۶۵۳ : ای لعبت تحیر! نور چه آفتابی

غزل شمارهٔ ۲۶۵۴ : عرق ربز خجالت می‌گدازد سعی بیتابی

غزل شمارهٔ ۲۶۵۵ : آه‌ که با دلم نبست عهد وفاق الفتی

غزل شمارهٔ ۲۶۵۶ : رفتی چو می از ساغر و دیگر ننشستی

غزل شمارهٔ ۲۶۵۷ : در پردهٔ هر رنگ کمین کرده شکستی

غزل شمارهٔ ۲۶۵۸ : عبث ای دشمن تحقیق دل از وسوسه خستی

غزل شمارهٔ ۲۶۵۹ : مژه‌واری ز خواب ناز جستی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۰ : مژه‌واری ز خواب ناز جستی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۱ : نه اینجا سبحه ره دارد نه زنار

غزل شمارهٔ ۲۶۶۲ : چه می‌شدگر نمی‌زد اینقدر رنج نفس هستی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۳ : یاد باد آن کز تبسم فیض عامی داشتی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۴ : به ذوق عافیت ای ناله تا کی در جگر پیچی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۵ : گر ازگوهر کمر سازی وگر دستار زر پیچی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۶ : جهدکن تا نروی بر اثر نیک و بدی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۷ : کیستم من نفس سوختهٔ منجمدی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۸ : چه دارم در نفس جز شور عمر رفته از یادی

غزل شمارهٔ ۲۶۶۹ : که‌ام من شخص نومیدی سرشتی‌ عبرت ایجادی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۰ : گر درین قحط سرایت نکند نان مددی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۱ : نه نفس تربیتم ‌کرد و نه دامان مددی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۲ : خوش آن ساعت‌ که چون تمثال از آیینهٔ فردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۳ : غبارم می‌کشد محمل به دوش نالهٔ دردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۴ : نیاز جلوه دارم حیرت آیینه پروردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۵ : عبث چون چشم قربانی وبال مرد و زن بردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۶ : اگر با پای سروی سعی آهم رهبری ‌کردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۷ : خیالت هر کجا تمهید راحت‌پروری کردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۸ : برخود مشکن تا همه تن رنگ نگردی

غزل شمارهٔ ۲۶۷۹ : که‌ کشید دامن فطرتت ‌که به سیر ما و من آمدی

غزل شمارهٔ ۲۶۸۰ : توبا این پنجهٔ نازک چه لازم رنگها بندی

غزل شمارهٔ ۲۶۸۱ : درین محفل‌که پیدا نیست رنگ حسن مقصودی

غزل شمارهٔ ۲۶۸۲ : مکش رنج تأمل‌ گر زیان خواهی و گر سودی

غزل شمارهٔ ۲۶۸۳ : نفس در طلب سوختی دل ندیدی

غزل شمارهٔ ۲۶۸۴ : به مکتب هوس از کیف و کم چه فهمیدی

غزل شمارهٔ ۲۶۸۵ : آفت ایجاد است طبع از دستگاه خود سری

غزل شمارهٔ ۲۶۸۶ : بی خبر از خود مگذر، جانب دل هم نظری

غزل شمارهٔ ۲۶۸۷ : تا کجا آن جلوه در دل‌ها کشد میدان سری

غزل شمارهٔ ۲۶۸۸ : دوستان این خاکدان چون من ندارد دیگری

غزل شمارهٔ ۲۶۸۹ : عالمی بر باد رفت از سعی بی‌پا و سری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۰ : مزد تلاشم به رهت دیده ندارد گهری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۱ : ای سعی نگون‌، زین دشت‌، در سر چه هوا داری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۲ : به جلوهٔ تو نگه را ز حیرت اظهاری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۳ : به یأس هم نپسندید ننگ بیکاری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۴ : خطاپرست مباش‌ ای ز راستی عاری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۵ : دمی‌ که عجز شود دستگاه بیکاری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۶ : به این تمکین خرامت فتنه در خوابست پنداری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۷ : قدح از شوق لعلت چشم بی‌خوابست پنداری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۸ : ای گشاد و بست مژگانت معمای پری

غزل شمارهٔ ۲۶۹۹ : آسوده است شوق ز دل پیش نگذری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۰ : دلدار قدح برکف‌، ما مرده ز مخموری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۱ : سرشکم صد سحر خندید و پیدا نیست تاثیری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۲ : فریبم می‌دهد آسودگی ای شوق تدبیری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۳ : بیحاصلی‌ام بست به‌ گردن خم پیری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۴ : مژه بهم نزنی آینه به زنگ نگیری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۵ : به یمن سبقت جهد از هزار قافله‌ گیری

غزل شمارهٔ ۲۷۰۶ : حریف مشرب قمری نه‌ا‌ی طاووسی نازی

غزل شمارهٔ ۲۷۰۷ : غبار هوش توفان دارد ای مستی جنون تازی

غزل شمارهٔ ۲۷۰۸ : نمی‌باشد دل مایوس بی‌کیفیت نازی

غزل شمارهٔ ۲۷۰۹ : به گلزاری که آن شوخ پری‌پیکر کند بازی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۰ : تبسم از لبت چون موج در گوهر کند بازی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۱ : درین مکتب‌ که باز آن طفل بازیگر کند بازی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۲ : گرفتم شوخیت با شورصد محشرکند بازی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۳ : من و دیوانه‌خو طفلی ‌که هر جا سر کند بازی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۴ : نگه از مستی چشم تو با ساغر کند بازی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۵ : الهی سخت بی‌برگم به ساز طاعت‌اندوزی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۶ : چه دولت است نشاط تجدد اندوزی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۷ : مشکل از هرزه دوی جز به تب و تاب رسی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۸ : چه غافلی ‌که ز من نام دوست می‌پرسی

غزل شمارهٔ ۲۷۱۹ : پیرو تسلیم باش آخر به جایی می‌رسی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۰ : خوشست از دور نذر محفل همصحبتان بوسی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۱ : که‌ام من از نصیب عالم اظهار مأیوسی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۲ : که دم زند ز من و مادمی‌ که ما تو نباشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۳ : چو قارون ته خاک اگر رفته باشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۴ : ز چه ناز بال دعوی به فلک گشاده باشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۵ : گریک مژه چون چشم فراهم شده باشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۶ : ز نفس اگر دو روزی به بقا رسیده باشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۷ : نبری گمان که یعنی به خدا رسیده باشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۸ : تا چند ناز غازه و رنج حنا کشی

غزل شمارهٔ ۲۷۲۹ : چه شد آستان حضور دل ‌که تو رنج دیر و حرم کشی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۰ : می جام قناعت اگر بچشی المی ز جنون هوس نکشی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۱ : ازین ‌نه منظر نیرنگ تا برتر زنم جوشی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۲ : تا چند کشد دل الم بیهده ‌کوشی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۳ : خیالش بر نمی‌تابد شعور، ای بیخودی جوشی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۴ : به گرد سرمه خفتن تا کی از بیداد خاموشی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۵ : پوچست قماش تو به اظهار تلافی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۶ : ای شیخ به تدبیر امل بیهده حرفی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۷ : جهان‌کورانه دارد سعی نخجیری به تاریکی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۸ : چند پیچد بر من بی‌دست وپا افتادگی

غزل شمارهٔ ۲۷۳۹ : بسکه ‌گردید آبیار ما ز پا افتادگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۰ : سجده بنیادی بساز ای جبهه با افتادگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۱ : کرد شبنم را به خورشید آشنا افتادگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۲ : عمر گذشت و همچنان داغ وفاست زندگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۳ : بسکه بی روی تو خجلت‌ کرد خرمن زندگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۴ : جز عافیتم نیست به سودای تو ننگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۵ : چو بوی‌گل ز چه افسردگی مقید رنگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۶ : دارد به من دلشده امشب سرجنگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۷ : ز نیرنگ خیال طفل شوخ شعله در چنگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۸ : ندارد ساز این محفل مخالف پرده آهنگی

غزل شمارهٔ ۲۷۴۹ : باز آمد در چمن یاد از صفیر بلبلی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۰ : به ما و من غلو دارد دنی تا فطرت عالی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۱ : رمی‌، بیتابیی‌، تغییر رنگی‌،‌ گردش حالی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۲ : ای هوش‌! سخت داغی‌ست‌، یادِ بهارِ طفلی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۳ : چو من به دامگه عبرت او فتاده‌ کمی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۴ : دیده‌ای داریم محو انتظار مقدمی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۵ : به وضع غربتم منظور بیتابی‌ست آرامی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۶ : خطابم می‌کند امشب چمن در بار پیغامی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۷ : گر نیست در این میکدهها دور تمامی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۸ : شب چشم نیم مستش وا شد ز خواب نیمی

غزل شمارهٔ ۲۷۵۹ : ز غرور شمع و رعونتش همه‌جاست آفت روشنی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۰ : افتاده‌ام به راهت چون اشک بی‌روانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۱ : به دل دارم چو شمع از شعله‌های آه سامانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۲ : برداشتن دل ز جهان کرد گرانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۳ : به عزم بسملم تیغ‌ که دارد میل عریانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۴ : تبسم قابل چاکی نشد ناموس عریانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۵ : تنش را پیرهن چون‌گل دمید افسون عریانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۶ : در آن محفل ‌که الفت قابل زانوست پیشانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۷ : درین حدیقه‌ نه‌ای قدردان حیرانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۸ : ز بسکه‌کرد قصور نگاه مژگانی

غزل شمارهٔ ۲۷۶۹ : ز پیراهن برون آ، بی شکوهی نیست عریانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۰ : ز دستگاه مبر زحمت گرانجانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۱ : ز عریانی جنون ما نشد مغرور سامانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۲ : شهیدان وفا را درس دیداری ست پنهانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۳ : عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۴ : قدح پیمای زخمم در هوای آب پیکانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۵ : مباش سایه صفت مردهٔ تن آسانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۶ : نشد حجاب خیالم غبار جسمانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۷ : نمی‌باشد چو من در کسوت تجرید عریانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۸ : نمی‌دانم ز گلزارش چه گل چیده‌ست حیرانی

غزل شمارهٔ ۲۷۷۹ : نمی‌گنجم به عالم بسکه از خود گشته‌ام فانی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۰ : ز استغنا نگشتی مایل فریاد قربانی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۱ : زین گلستان نیستم محتاج دامن چیدنی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۲ : شرر کاغذی‌، آرایش دکان نکنی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۳ : در دلی اما به قصد اشکم افسون می‌کنی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۴ : به خاک ناامیدی نیست چون من خفته در خونی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۵ : معراج ماست پستی‌، اقبال ما زبونی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۶ : بازم به جنون زد هوس طرح زمینی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۷ : به هستی از گداز انفعالم نیست تسکینی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۸ : صد رنگ نقش بستیم در یاد گل‌جبینی

غزل شمارهٔ ۲۷۸۹ : اگر سیر زمین داری وگر افلاک می‌بینی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۰ : عمر سبک عنان ‌کجاست از نظرم تو می‌روی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۱ : ای نم اشک هوس مایل مژگان نشوی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۲ : تا محرم طبیعت بلبل نمی‌شوی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۳ : به طبع مقبلان یارب‌کدورت را مده راهی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۴ : به شهرت زد اقبال خلق از تباهی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۵ : در دل زد خیال پرتو مهرت سحرگاهی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۶ : ما را نه غروری‌ست نه فرّی نه ‌کلاهی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۷ : اگر جانی وگر جسمی سراب مطلب مایی

غزل شمارهٔ ۲۷۹۸ : چشم من بی‌تو طلسمی است بهم بسته ز عالم

غزل شمارهٔ ۲۷۹۹ : برون تازست حسن بی‌مثال از گرد پیدایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۰ : بهار است ای ادب مگذار از شوق تماشایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۱ : به نمو سری ندارد گل باغ‌ کبریایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۲ : چو چینی شدم محو نازک ادایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۳ : چه معنی بیانی چه لفظ آشنایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۴ : حیرت قفسم‌کو اثر عجز و رسایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۵ : در زندگی نگشتیم منظور آشنایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۶ : در گرفته‌ست زمین تا به فلک بی‌سروپایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۷ : درین ویرانه بی‌سعی قناعت وانشد جایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۸ : ز خویش رفته‌ام اما نرفته‌ام جایی

غزل شمارهٔ ۲۸۰۹ : شور گمگشتگی‌ام زد به در رسوایی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۰ : عنانم گر نگیرد خاطر آیینه سیمایی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۱ : ماییم و دلی سرورق بی سر و پایی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۲ : نشد آیینه‌ کیفیت ما ظاهر آرایی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۳ : نقش ما شد وبال یکتایی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۴ : چه لازم است درین عرصه عجز کیش برآیی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۵ : دلت فسرد جنونی ‌کز آشیانه برآیی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۶ : سبکساری‌ست هرگه در نظرها بیدرنگ آیی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۷ : گه به رو می‌دوی و گاه به سر می‌آیی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۸ : حبابت ساغر و با بحر توفان پیش می‌آیی

غزل شمارهٔ ۲۸۱۹ : ای که در دیر و حرم مست‌ کرم می‌آیی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۰ : بر هرگلی دمیده‌ست افسون آرزویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۱ : به ناقوسی دل امشب از جنون خورده‌ست پهلویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۲ : به وحشت برنمی‌آیم ز فکر چشم جادویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۳ : بهار آن دل ‌که خون ‌گردد به سودای ‌گل رویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۴ : تمثال خیالیم چه زشتی چه نکویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۵ : محو بودم هر چه دیدم دوش دانستم تویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۶ : به عجز کوش ز نشو و نما چه می‌جویی

غزل شمارهٔ ۲۸۲۷ : چو محو عشق شدی رهنما چه می‌جویی