غزل شمارهٔ ۱۵۸۰

هوش مصنوعی: امشب احساساتی قوی و رهایی‌بخش در من جاری است، حتی اگر چیزی برای گفتن نداشته باشم.

هوش مصنوعی: هیچ حالتی در مسیر جستجو بی‌فایده نیست، حتی اگر کسی با پای خواب‌آلود و ناتوان حرکت کند، باز هم نشانی از پیشرفت خواهد بود.

هوش مصنوعی: تسلیم شدن و پذیرش وضعیت موجود، می‌تواند آدمی را به حالتی برساند که حتی از ذرات بی‌ارزشی مثل خاک هم بزرگ‌تر و با معناتر شود. به این معنا که اگر انسان به آرامش و خیال راحت دست یابد، می‌تواند به جایگاهی رفیع‌تر از آنچه که به نظر می‌رسد برسد.

هوش مصنوعی: موج این دریا نیازی به تلاش ناخدا ندارد، زیرا نیروی باد کشتی ما را خراب می‌کند.

هوش مصنوعی: وقتی لطافت و زیبایی تحت تأثیر جبهه‌ای منفی قرار بگیرد، موجب ایجاد مشکلاتی می‌شود. دمیدن در بال‌های پرواز کردن شبیه به پرواز در کنار کوه‌های دشوار و سنگین می‌شود.

هوش مصنوعی: صورتت را از من پنهان نکن، زیرا نگاه من با حسرت به سوی توست و هر بار که پلک‌هایت را می‌زنم، جانم پر از فریاد می‌شود.

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای ناتوانم که اگر بخواهم درباره ضعف‌هایم شکایت کنم، خودم را از نظر قدرت و توانایی ضعیف‌تر می‌بینم.

هوش مصنوعی: اگر چنین باشد که حسرت و آرزو روی دوش ما سنگینی کند، در نهایت مغزهای ما هم از شدت فشار و کم‌آبی به مانند استخوان‌هایی خشک و بی‌جان خواهد شد.

هوش مصنوعی: به علت گرما و شوق گفت‌وگو، وحشت و اضطراب به وجود می‌آید. آتش این کاروان به قدری زیاد می‌شود که خود به یک کاروان تبدیل می‌گردد.

هوش مصنوعی: آرامش جاودانه در کنترل تمایلات و آرزوهاست؛ وقتی که پرواز زندگی متوقف شود، به یک سرپناه تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: سیر به سوی حقیقت بستگی به رها کردن وسایل و اسباب دنیوی دارد و هر زمان که از هر چیز دیگری رو برگردانی، به همان میزان به او نزدیک‌تر می‌شوی.