غزل شمارهٔ ۶۶۶

هوش مصنوعی: من به‌طور کامل و بدون هیچگونه پوششی، احساساتم را نشان می‌دهم. این آوازی که از دل برمی‌خیزد، مانند دردی است که از درونم بیرون می‌آید و پیراهنم را به نشانهٔ این درد، خیس می‌کند.

هوش مصنوعی: سجده کردن دانه‌ای که در زمین است، نمایانگر رشد و شکوفایی آن است، و در مسیر کسانی که به خاطر سرکشی و انحراف به خاک می‌افتند، این عمل تبدیل به هنری می‌شود.

هوش مصنوعی: تا کی می‌خواهی به دنبال آرامش گم‌شده‌ات بدوی؟ اگر هوش و حواست را داری، باید دقت کن که پیگیری‌های تو ممکن است تو را گمراه کند.

هوش مصنوعی: کسی که در راه نقص و ناتوانی قدم برمی‌دارد، نیازی به تلاش ندارد. شمع نیز وقتی خاموش می‌شود، باید خود را به دوری از خود بسپرد.

هوش مصنوعی: در دشت پر از لاله، دل پر از احساسات و عبرت‌هاست. هر گلی که می‌بینی به نوعی یادآور درد و زخم‌هایی است که در دل وجود دارد. به عبارتی، زیبایی‌ها همواره با غم و رنج در هم آمیخته‌اند.

هوش مصنوعی: انتخابی در کار نیست، طوری نیست که کسی بتواند از نگاه‌ها دور بماند. در جایی که عبرت‌ها را می‌توان دید، چشمان ما گویی به خواب رفته‌اند و نمی‌بینند.

هوش مصنوعی: برای دیوانگی نیاز به وحشتی می‌باشد و اکنون همه چیز برای آن فراهم است. صد نفر که لباس‌هایشان پاره شده، منتظرند تا دامن تو را ببینند.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی در دنیای پرخطر و چالش‌برانگیز زندگی کنی، باید همیشه هوشیار و آماده باشی، زیرا خواب آلودگی و غفلت می‌تواند به هلاکت و آسیب منجر شود.

هوش مصنوعی: ثمره‌ی تلاش و ثروت‌اندوزی ارزشش را ندارد که انسان را به نگرانی و اضطراب دچار کند. زندگی باید بر اساس محبت و رابطه با عزیزان شکل بگیرد، نه این‌که به خاطر نگران بودن از مرگ و مشکلات، از لذت زندگی غافل شویم.

هوش مصنوعی: ما به قدری از لاغری و رنج‌های پرواز در زندگی خسته شده‌ایم که حالا فقط حسرت و درد دل‌مان را می‌توانیم بیان کنیم، مثل طوق و گردن که به هم پیوند خورده‌اند.