غزل شمارهٔ ۱۹۲۹

هوش مصنوعی: ای که با راه رفتنت، رد پای خورشید تابان را به جا می‌گذاری، به خاطر لطافت و زیبایی‌ات، جهان به مانند گلستانی در آغوش گرفته‌ای.

هوش مصنوعی: ابروهای تو به مانند هلالی زیبایی است که بر پیشانی‌ات نقش بسته، و چشمانت همچون شمشیری تیز و بران در کنار شرم و حیا خود، نگاه می‌کنند.

هوش مصنوعی: بی‌وجود تو، حسرتم به شدت سردرگم و پریشان است، مثل ابری که سایه‌ام را می‌پوشاند. در کنار این حالت، چشمی دارم که مدام اشک می‌ریزد.

هوش مصنوعی: دل سرانجام از خیال نرگس، جدایی را پذیرفته و از میان دشت و در میان وحشیان، دامن آن را در آغوش می‌کشد.

هوش مصنوعی: حیرت و شگفتی، رازهای زیبایی را مانند تصویر روی آب نشان می‌دهد. آینه‌ای وجود دارد که در مکان نامشخصی تصویر ناپیدا را در آغوش گرفته است.

هوش مصنوعی: شخص دیوانه ما، قلبی ندارد که در سینه‌اش قرار بگیرد و احساسش همانند یک شعله است که یادگار بازی‌های دوران کودکی را در آغوش دارد.

هوش مصنوعی: او می‌خواست که از آغوش مادرش به زمین بیفتد و در این حال، مادر اشک‌های او را چون دایه در آغوش می‌گیرد.

هوش مصنوعی: وجود یک شعله در شب، مانند نور شادی بخش است؛ اگر آن را به آتش تبدیل کنی، می‌توانی روشنایی و زیبایی را در آغوش بگیری.

هوش مصنوعی: عشق یک کالاست که نمی‌توان آن را به راحتی از دیگران به دست آورد؛ وقتی که بازار عشق رونق می‌گیرد، تو کجایی؟ ای ترکیب ناپایدار ایمان و کفر که در کنار هم داری.

هوش مصنوعی: من در دل خود به فکر وطنم هستم، نه تنها از جمع و جماعت دور شدم بلکه مانند شمعی که تمام وجودش در آتش می‌سوزد، در این حال احساس درد و غم دارم.

هوش مصنوعی: اگر چشمی را مالیده‌ام، به خاطر این است که از این باغ گلی چیده‌ام و در حالت ترس و انتظار خوابیده‌ام، مانند غنچه‌ای که در آغوش نگهداری می‌شود.

هوش مصنوعی: در جایی که به خاطر عشق او، از خود بی‌خبر شده‌ام، هر گامم را به یاد او می‌خوابم و در آغوشم بی‌وقفه در حرکت است.