غزل شمارهٔ ۳۵۶

هوش مصنوعی: ای سایهٔ تو، نقش پای تو در دکان آفتاب، نظم و ترتیب زندگی را تحت تأثیر خود قرار داده است.

هوش مصنوعی: چهره زیبای تو مانند طلوع بهار می‌درخشد و آینه‌ها به خاطر تابش تو مانند آفتاب روشن و جلا یافته‌اند.

هوش مصنوعی: قد زیبا و استوارت مانند موزون‌ترین شعر است و زلف‌های کج و آشفته‌ات همچون خطی پریشان در نور خورشید می‌تابد.

هوش مصنوعی: در مدرسی که زیبایی‌های تو را ثبت می‌کند، یکی از نشانه‌ها آغازگر کتاب نور خورشید است.

هوش مصنوعی: هر چشمی نمی‌تواند جلوه‌ی درخشان شمشیرآسا و بدون حجاب آفتاب را ببیند.

هوش مصنوعی: آدم‌های بزرگوار و خوب، نمایانگر قدرت و عظمت خداوند هستند. نور و روشنی که از آنها می‌تابد، نشان‌دهنده‌ی بی‌کرانگی و دلسوزی خداوندی است که همچون آفتاب گسترده و فراگیر است.

هوش مصنوعی: اگر به زیبایی و ظرافت شبنم توجه کنی، بی‌تردید وضعیت جهان را با چشمانی حیرت‌زده همچون آفتاب خواهی دید.

هوش مصنوعی: هر روز صبح، پیراهنی نو و تازه به تن می‌کند. ای کاش کسی باشد که بتواند گریبان خورشید را بگیرد.

هوش مصنوعی: غفلت برای افرادی که دل‌های پاک و روشن دارند، مانند نوری است که به آنها آگاهی می‌دهد. این غفلت مانند نوری است که از مژگان آنها به سمت خورشید می‌تابد و نظر آنها را جلب می‌کند.

هوش مصنوعی: من هر ذره‌ای از درد را از خاک پژمرده‌ام حس می‌کنم و این احساس، برایم مانند درس‌هایی است که از آفتاب می‌آموزم.

هوش مصنوعی: بیدل از زیبایی خط نو انسان حیران است و نمی‌داند که سایه کجا رفته است، در حالی که آفتاب در دامنش است.