غزل شمارهٔ ۱۸۸۱

هوش مصنوعی: رهایی از قید و بندهای دنیای فریب و ادعاها چقدر ممکن است؟ ما همچون حرف «الف» در میان فریب‌ها و دروغ‌ها گیر کرده‌ایم.

هوش مصنوعی: از آنچه که سبب ضعف و ناتوانی ما شده نپرسید. ما همچون پرنده‌ای که در آشیانش پرواز می‌کند، تلاش می‌کنیم و نمی‌توانیم از تلاش خود دست بر داریم.

هوش مصنوعی: ما همچون صبح زود به آسمان رسیده‌ایم و به گواهی تیر هوایی که از کمان پرتاب شده، در دل کارهای بزرگ و بلندپروازانه ‌ایم.

هوش مصنوعی: در نهایت، پس از اینکه خود را به فروش گذاشتیم و از ارزش‌های انسانی‌مان کاستیم، دیگر جایی برای فخر و لاف زدن باقی نمی‌ماند و باید مغازه‌ی این خودفروشی را بسته و از آن دست بکشیم.

هوش مصنوعی: در دنیایی که ادعای حقیقت‌جوئی بی‌اساس است، گفتار ما با صداقت همانند داستانی تو خالی است.

هوش مصنوعی: ما از خودمان شرمنده‌ایم و به خاطر همین صدای جرس کاروان که در حال حرکت است، احساس می‌کنیم که باید برگردیم.

هوش مصنوعی: در زندگی، نباید در آرزوی طولانی شدن عمر خود سختی بکشید، چون آنچه نیاز است، خود زندگی و فرصت‌های آن کافی است و نیازی به ادعاهای بزرگ در مورد زمان نیست.

هوش مصنوعی: این دنیا مانند کتابی است که هیچ پایانی ندارد و داستان‌هایش همیشه ادامه دارند. در واقع، دانسته‌ها و ناگفته‌های زندگی به‌طور نامحدود وجود دارند و افراد می‌توانند هر بار چیزهای جدیدی از آن کشف کنند.

هوش مصنوعی: ما به خاطر شرم و حیا، نمی‌توانیم در شرایط سخت و امتحان‌ها به راحتی نفس بکشیم و تمایلی به نشان دادن قدرت و توانایی خود نداریم. تا کی باید این وضعیت ادامه داشته باشد و کسی جرأت کند در چنین شرایطی خود را نشان دهد؟

هوش مصنوعی: کسی که سکوت را برمی‌گزیند، از خطرات محفوظ است. زبان تیز و حرف‌های بی‌مورد می‌توانند آسیب‌زننده باشند.

هوش مصنوعی: شور و شوق ما حتی با نابودی هم کم نشده است، حالا دیگر کسی نیست که در سخن خود به ما افتخار کند.

هوش مصنوعی: ما در این جمع دعوی وجود و حقیقتی داریم، اما به جز سوگند، چه چیزی می‌تواند این مهمان را به خود بقبولاند؟