غزل شمارهٔ ۲۱۹۴

هوش مصنوعی: به رغم زیبای گلی که در پیراهن تو به وجود آمده، تو همچون بیداری روز قیامت، دلنشین و شگفت‌انگیز هستی. خنده‌ی ملایم و دلنشین تو، مانند سپیده‌دمی در روز رستاخیز، بر زندگی‌ام روشنایی می‌بخشد.

هوش مصنوعی: من در آغوش تو هستم و دور سر بی‌تابی‌ات می‌چرخم، چون نفس تازه‌ای که شبیه بوی گل، زیبایی تو را به من می‌نمایاند، به تو افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: عذاب و فشار ناشی از رحمت دریا یک نوع دیگر است و در اینجا بی‌گناهی وجود دارد که چندین بار بابت گناهانش مورد بخشش قرار نگرفته و من به این وضعیت افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: بی‌توجهی به ظاهر و نمایش خود، هنری است که می‌تواند دنیا را متحول کند. به این معنا که هرچند ممکن است دیگران صدای تو را نشنوند، اما این نادیده گرفتن می‌تواند جذابیت خاصی به زندگی ببخشد.

هوش مصنوعی: درنگ و حیرت از این است که چشمی که با این سرگرمی‌ها و حواس‌پرتی‌ها به دوری و عشق ورزیدن به تو مشغول است، بهانه‌ای برای عذرخواهی دارد.

هوش مصنوعی: ای اشک، در این دشت تو دیگر قابل مقایسه نیستی، پس از اولین قدمی که برداشتید، از سر تا پا به خاطر لغزیدی که داشتید، تو را ستایش می‌کنم.

هوش مصنوعی: در آینه، نفس فقط برای لحظه‌ای تصویرش را منعکس می‌کند و در این فضای ترسناک، حسرت آرامشی که برای تو دارم، مرا به وجد می‌آورد.

هوش مصنوعی: کالا و سفر ما تنها همین پنبهٔ گوش است که به ما می‌آموزد. وقتی صدا و نالهٔ دلال به گوش می‌رسد، من به آن افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: جانم در حالی که در آشفتگی و ترس به سر می‌برد، به دنبال آزادی نیست. من نمی‌خواهم که به خاطر تنهایی و عریان بودن، خود را در قید و بند قرار دهم و در عوض، زیبایی و ناز را در دامن خود جمع می‌کنم.

هوش مصنوعی: من کی هستم که به خودم بنازم؟ ناز تو باعث می‌شود که من به خودم ناز کنم و به زیبایی تو افتخار کنم.

هوش مصنوعی: اینچنین است که اگر در چهره‌ات چین و چروکی وجود داشته باشد، نشانه‌ای از شکیبایی و رحمت است. در اینجا، لبخند زدن و خشم تو بر افرازیدنت را تحسین می‌کنم.

هوش مصنوعی: تا کی باید سکوت و محبت را بپذیریم؟ ای آنکه در زیر چهره‌ی گل مخفی شده‌ای، من به زیبایی و ناز تو افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز دریا نمی‌داند که قطره چه رازهایی دارد. دل تو در دستان من است و من را به خاطر پرسیدن حال دلت ستایش می‌کنی.

هوش مصنوعی: بی‌توجهی و نادیده گرفتن، صد نفر وضعیت من را می‌پرسند. اما بیدل، من هنوز به سوی خاکساران نگریسته‌ام و برای دیدنت بسیار منتظرم.