غزل شمارهٔ ۲۲۰۳

هوش مصنوعی: از دل شکسته‌ام آهی برمی‌آید، به خاطر آن احساسات، برای تو سخنانی می‌نویسم که به زیبایی ماهی است.

هوش مصنوعی: امروز احساسات و عشق مانند نامه‌ای نوشته می‌شود که همچون شعلۀ آتش در دل برگ کاهی نمایان است.

هوش مصنوعی: من دردی عمیق و گسترده دارم و از تو می‌خواهم درباره‌اش سؤالی نکنی. اگر بخواهم احساسم را بیان کنم، تنها می‌توانم با نوشتن چند آه، آن را به تصویر بکشم.

هوش مصنوعی: این روزها دیگر تمرین‌هایم به رنگ سایه نیست؛ هم‌اکنون تنها از روزهای سیاه و تاریک می‌نویسم.

هوش مصنوعی: غبار ناامیدی کیست که اشک من است، هنگامی که هر نوشته‌ای را به امیدی می‌نویسم.

هوش مصنوعی: من در حال نوشتن چیزی هستم که ممکن است نادرست باشد، حتی اگر به وضوح به نظر برسد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم با کلمات خود را به خوبی بیان کنم و به همین خاطر هر چه می‌گویم، به اندازه کافی تأثیرگذار نیست. احساس می‌کنم از درون گلی می‌روید که ناشی از خاکی است که در آن رشد کرده است.

هوش مصنوعی: من بابت حیرت و سردرگمی‌ام عذرخواهی می‌کنم و به نوعی می‌گویم که این رفتار من گناهی است.

هوش مصنوعی: من به زیبایی‌های پنهان و دل‌نشین نیاز دارم و این نیاز را به شکل ظاهری نادرستی بیان می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات ذهن انسان دچار لغزش و اشتباه می‌شود و در این شرایط، نوشتن مسیر و هدف، بر خلاف جاده‌ای که دیگران می‌روند، ممکن است.

هوش مصنوعی: در دو جهان، تحیر و شگفتی به نوعی مدرکی وجود دارد که من به هر شکل و صورت، نگاهی به آن می‌اندازم و آن را ثبت می‌کنم.

هوش مصنوعی: در دل دیگر امیدی ندارم که در این آینه نمایان شود، به همین دلیل با آهی آنچه را که احساس می‌کنم می‌نویسم.

هوش مصنوعی: هنگامی که صبح می‌رسد، مانند صفحۀ خالی است و در این لحظات بیدل به رنگ و طرحی اشاره می‌کند که شاید گاهی در دلش به وجود می‌آید و آن را می‌نویسد.