غزل شمارهٔ ۷۹۰

هوش مصنوعی: هیچ‌کس جز ناامیدی در کنار من نیست و هیچ چیز جز سوختن پروانه در اثر چراغ داغ وجود ندارد.

هوش مصنوعی: من از دل آتش و حرارت به وجود آمده‌ام و مثل خورشید که فقط آتش و گرما را منتشر می‌کند، در درونم چیزی جز آتش وجود ندارد.

هوش مصنوعی: کی می‌تواند نگاهی برق‌آسا داشته باشد که بتواند محدودیت‌های اشک را بشکند؟ ترک این محدودیت‌ها و رهایی از خود، در واقع جدی‌تر از یک بازی کودکانه است.

هوش مصنوعی: شیوه مجنون نشان‌دهنده وضعیت و حال کسانی است که مقام و نام دارند. اگر دیوانه نباشد، سنگ بر سرش نمی‌زند، حتی اگر انگشتری با ارزش هم داشته باشد.

هوش مصنوعی: سال‌ها در آرزوی بی‌معنایی زندگی کردیم و در خوشی و شادی به سر می‌بریم، اما در حقیقت چیزی که داریم تنها تکه‌ای از شیشه و یک پیمانه برای نوشیدنی است.

هوش مصنوعی: هر دم که فرصت پیش می‌آید، خبر از دیدار او را به همراه دارد، پس باید با دقت و آمادگی در خواب، بیدار بود و به شوق دیدار او به پا خیزیم؛ این یک خیال و داستان نیست.

هوش مصنوعی: دل به اندازهٔ یک ذره غبار از خود بی‌خبر شده است. هر چقدر هم که ریشهٔ ما در زمین استحکام داشته باشد، اما هیچ ثمری به بار نمی‌آورد.

هوش مصنوعی: زخمی که از نیرنگ و بی‌توجهی به دل می‌زنند، باعث می‌شود که دلم وارد دنیایی ناشناخته و غریبه شود.

هوش مصنوعی: ای خروش بی‌خود، آیا رحم و مدارا وجود ندارد؟ ما که در درک و فهم خود ناتوانیم، آیا این حال ما به اندازه کافی مست و سرمست نیست؟

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در این بیت شاعر به کسی اشاره می‌کند که به شدت در حال تماشا و تفکر در مورد چیزی است. او از حیرت و شگفتی آن فرد صحبت می‌کند و نمی‌خواهد که چشمش از این تحیر رها شود. همچنین به نوعی به بی‌نوری و عدم وجود روشنی اشاره می‌کند که به نوعی نشان‌دهنده خلأی در خانه یا زندگی آن فرد است.