غزل شمارهٔ ۸۰۴

هوش مصنوعی: در این باغ هر جا که نگاه کنی، گل‌هایی به چشم می‌خورند که خاستگاه آنها خون شهیدان است و از این خون، بویی مانند رنگ حنا برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: می‌شود غافل بود از تلاش و جستجو، زیرا امید به آینده و وسعت جهان به اندازه‌ای است که مثل گیسوی فردی به هم پیچیده و نامشخص است.

هوش مصنوعی: ای گردش روزگار، بر سر ما ستم نکن، زیرا این صفحه‌ای که ما تسلیم آن هستیم، از خاک کوی محبوبمان است.

هوش مصنوعی: توفیق واقعی در عشق به دست می‌آید، و ما چه توانایی داریم که بتوانیم خود را از قدرت آن عشق جدا کنیم.

هوش مصنوعی: بدون تلاش و کوشش، ماهcrescent نمی‌تواند در اینجا نقش ببندد؛ شکل و حالت پیشانی ما نشان‌دهنده‌ی خمیدگی زانوی ماست.

هوش مصنوعی: شام و سحر، جهان تا صبح زود به حالت آشفته‌ای است که ما در خواب هستیم و انگار تنها در حال چرخش و حرکت هستیم.

هوش مصنوعی: ما به اطراف نگاه کردیم، در حالی که دل‌مان بی‌دلیل تلاش می‌کرد. تمام جهان در واقعیت به فریاد دیوانگی شبیه است.

هوش مصنوعی: جدایی حق و باطل تنها نتیجه تصورات ماست؛ اگر کسی با کنجکاوی به هر طرف برگه نگاه کند، متوجه می‌شود که همه چیز ممکن است.

هوش مصنوعی: ما بی‌خردان فرصتی برای شناخت نمی‌گذاریم؛ در حالی که هر کسی که در پیش ماست، در واقع همان فردی است که ما به او نیاز داریم و او را نادیده می‌گیریم.

هوش مصنوعی: هیچ چیز بین ما و محبوب نیست، اما نمی‌توانیم از حیرتی که در دل داریم و بر چشمان ما سایه انداخته، رهایی یابیم. این حیرت تنها به اندازه یک موی نازک است.

هوش مصنوعی: جایی که غرور او دیده می‌شود، از ماست که در دشت لیلی پیدا می‌شود. مجنون همچون آهویی است.

هوش مصنوعی: با نهایت فروتنی، تو دل ما را تسخیر کردی و ما تحت تأثیر این حالت زیبایی که داره، تسلیم تو هستیم.