غزل شمارهٔ ۱۷۸

هوش مصنوعی: اگر مردی در برابر زن تسلیم شده است، نباید از او چیزی بخواهد. حتی اگر به چیزی نیاز داشته باشد، نباید هیچ صدایی از خود درآورد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر دست به شمشیر برادری بزنید، خود را در معرض تواضع و نرمش قرار داده‌اید. بنابراین، بهتر است که در هنگام خشم و عصبانیت، خود را کنترل کنید و از قهر و خشم دوری کنید. در واقع، باید از ایجاد مشکلات ناشی از غضب پرهیز کرد.

مردم معمولاً در برابر سخنان ظریف و دقیق، همچون سنگ بی‌درک‌اند. پس اگر نمی‌خواهی زبانت را خسته و بی‌ثمر کنی، این سخنان نازک را برای کسانی که قدرشان را نمی‌دانند (مثل اهل بازار حلب) نگو.

هوش مصنوعی: از دانش و آگاهی درباره‌ی عزت و ذلت خودداری کن و به ناشناخته‌ها قناعت کن، زیرا جواب دادن به معماها و علل زندگی، به تو آرامشی نخواهد داد.

هوش مصنوعی: دنیا به خاطر انفعالت و تنبلی‌ات ارزش ندارد و از بندهایی که بر خود داری، دست برندار.

هوش مصنوعی: عدم صحبت کردن کافی است تا آدم و حوا دیگر، ای بی‌حیا، درس ندهند و روابط نامناسبی را ایجاد نکنند.

هوش مصنوعی: اگر به خودسر بودن و نافرمانی ادامه دهی، مانند اشکی که در هر سو سرریز شده، به مشکلات و چالش‌های زیادی دچار خواهی شد. برای جلوگیری از این سیل مشکلات، نباید سرود بی‌ادبی را بخوانی و باید در رفتارهای خود احتیاط کنی.

هوش مصنوعی: سختی و ستم، مانند آغوش گل که پر از خار است، باعث می‌شود که انسان‌ها کم کم زبان خود را از کار بیندازند و نتوانند خوب بیان کنند. بنابراین، هرگز در برابر مشکلات تسلیم نشوید و از خود دفاع کنید.

هوش مصنوعی: نور تو آن‌قدر درخشان است که حتی نگاه اندک من نمی‌تواند آن را تحمل کند و رنگ چشم خفاشی که در ناشیانه‌گی خود می‌ترسد، در پیش‌رو تنها در شب ظاهر می‌شود.

هوش مصنوعی: روح سبک و آزاد نمی‌تواند با خیال‌های جسمی و دنیای مادی ارتباط برقرار کند. تا زمانی که قفل وجودی‌ات شکسته نشود، نباید به سراغ شادی و خوشی بروی.