غزل شمارهٔ ۳۴۸

هوش مصنوعی: هوا به قدری خوب و دلپذیر است که ما را از حال و هوش خارج کرده و شوق نوشیدن از جام حباب را در دلمان می‌افزاید.

هوش مصنوعی: هر کسی به رازی که در مورد جوجهٔ افسانه‌ای وجود دارد دست پیدا نمی‌کند. چیزهای پنهانی در زیر لایه‌ای از ظواهر وجود دارند.

هوش مصنوعی: در دل خود، با ادب رفتار کن و بی‌جا صحبت نکن، زیرا کار هنرمند شیشه‌گر به غایت ظریف و حساس است.

هوش مصنوعی: ظاهر زندگی کاملاً روشن و مشخص است، اما حقیقت آن مثل آینه‌ای که در بام و در حبابی محصور شده، به خوبی نمایان نیست و از دید پنهان مانده است.

هوش مصنوعی: دنیا و آنچه در آن است، به خودی خود اهمیت چندانی ندارد، چرا که ارزش تلاش و کوشش انسان به آن وابسته است. مانند دریا که نمی‌تواند از سرکشی حباب‌ها ناشی شود، بلکه این سرکشی نمادی از شرایط باطل و ناپایدار است.

هوش مصنوعی: هر گوشه از این میدان به شدت شلوغ و پر از هیاهو است؛ به گونه‌ای که آب‌هائی که به اینجا می‌رسند، جلوه‌ای شبیه به لشکری از حباب‌ها دارند.

هوش مصنوعی: هر قطره از این محیط اگر به موجی برسد، ما هنوز لباس می‌پوشیم و از روی حباب‌ها عبور می‌کنیم.

هوش مصنوعی: با هر درد و رنجی که هست، به وسیله‌ی چیزی برای آرامش نمی‌توانیم برسیم؛ مانند حبابی که در چشم‌های اشک‌بار ما به تصویر دریا درآمده است.

هوش مصنوعی: من همیشه در هر جا که می‌روم، به ادب و احترام نیازمندم و این ادب مانند راهنمایی است که مرا در مسیر درست هدایت می‌کند، مانند حبابی که همراه من است.

هوش مصنوعی: کسی در جستجوی فرصتی است که به فکر امنیت خود باشد، در حالی که مانند حبابی بی‌لنگر در دریا، به ناامیدی خود ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: دوری و سختی‌ها باعث شده‌اند که تو مانند حبابی باشی که در زیر فشار و ضربه‌ها قرار دارد، اما در این بیداری و تلاش بی‌وقفه به زندگی ادامه می‌دهی.