غزل شمارهٔ ۲۲۸۴

هوش مصنوعی: امشب می‌خواهم مانند شعله‌ای از کاغذ، لذت ببرم و با ایجاد آتش در وجود خود، زندگی را با شادی و زیبایی تزئین کنم.

هوش مصنوعی: من در این زمان که گرفتار دردم هستم، کسی را دارم که به من کمک می‌کند و بی‌کار نیست. تا زمانی که این چراغ امید روشن است، من تلاش می‌کنم و برای آن پشتکار دارم.

هوش مصنوعی: من مانند یک قطره‌ام که سال‌هاست در آغوش دریا قرار گرفته‌ام و منتظر هستم تا به یاد تو، گل ناز و زیبایی را بشکفم.

هوش مصنوعی: ناخن من چون چاقو به آیینه‌ای می‌زند تا دل را صیقل دهد و از هر زخمی که به وجود می‌آورد، یک شمع روشن می‌کند. این یعنی هر درد و رنجی که به دل می‌رسد، می‌تواند به روشنی و آگاهی تبدیل شود.

هوش مصنوعی: اگر جیبم خالی باشد و هیچ ندارم، اما از دل برهنه‌ام به خاک سینه‌ام عشق و ارادت دارم که به مانند زیارتگاه، آن را با اشتیاق تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ی بیشتری در تلاش نیستم، چون توانایی من همین قدر است. بار سنگین زحمت را به نحوی با یک رشته به گردن می‌آویزم.

هوش مصنوعی: زندگی همچون کاروانی است که در آن ناامیدی به عنوان وسیله‌ای در دست ما قرار دارد و مانند صدای جرس که وقتی کاروان در حال حرکت است به گوش می‌رسد، این دلتنگی و غم نیز با دل ما همراه است و من در این حال به شیون و ناله می‌پردازم.

هوش مصنوعی: من هم‌سفر لاله هستم، اما از بی‌خیالی‌هایشان نپرسید. دلم پر از آتش است و در حالی که پا در آتش دارم، باغ گل را می‌چرخانم.

هوش مصنوعی: ناله من تنها به خاطر ناتوانی در پرواز است و دیگر هیچ. بی‌پر و بال، یاد آن خانه را در دل دارم.

هوش مصنوعی: اگر در زندگی این فرصت را داشته باشم که روشنی و روشنایی ایجاد کنم، حتی اگر به اندازه همه خورشیدها هم نور داشته باشم، خانه‌ام را روشن می‌کنم.

هوش مصنوعی: قفل مینای من باز نیست و بیدل، صدای لذت و شادی را به خاطر سلامتی‌ام می‌خواند، اما من در عوض، غم و اندوه شکستن را می‌سرایم.