غزل شمارهٔ ۱۹۸۲

هوش مصنوعی: بسیار عجیب است که نیرنگ تو تا این حد در ذهن من نفوذ کرده که حتی تصویر طاووس، به خاطر شکستن شیشه‌ام، ناله و فریاد سر می‌دهد.

هوش مصنوعی: در دل ناامیدی، نشانه‌های ضعف و ناتوانی را پراکنده کرده‌اند و حالا گُلویم از درد و غم به صدا درآمده، مانند سازی که از ریشه‌اش صدا می‌دهد.

هوش مصنوعی: یک لحظه هم بدون شور و اشتیاق تو در قلبم نیست. این اشتیاق به گونه‌ای است که مانند دردی شدید در دلم حس می‌شود و مانند خار و خسی در باغی وحشی تأثیرگذار است.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به خواسته‌ها و آرزوها، باید دردی را تحمل کرد؛ بنابراین، نمی‌توان انتظار داشت بدون تلاش و کوشش، مشکل بیکاری حل شود، حتی اگر به چندین حرفه مشغول باشم.

داستان منِ فرهاد   (با همه شور وزیبایی داستانش) باید انرا داستان ناشنیده شمرد چرا که  صدای تیشه ام  سرمه جوهر  در دل نهان دارد  (جوهر در آهن  و  صدا نشان خوبی و پرتوانی ان است  و سرمه در گلو زیانگر صدا  است اکنون سرمه جوهر بر صدای تیشه چه میکند که داستان فرهاد او ناشنیده باید شمرد) بیدل در این شعر با برابر نهادن اینها یک پارادوکس  شگفت انگیز  پیچیده

هوش مصنوعی: من در مزرعه‌ام و آفتی در کمین است؛ شوخی نکن و خود را نشان نده. چون نفس کشیدن به من سختی می‌دهد و در نهایت از دویدن خسته و ریشه‌ام در حال آسیب است.

هوش مصنوعی: به خاطر این‌که علایق و وابستگی‌های من بسیار زیاد است، از شدت فراق و درد، ناله‌هایی که می‌زنم، همچون صدای نی در جنگل به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: لفظ من به اندازه‌ای که بتواند معنی عمیق را نشان دهد، قوی نیست. زیبایی و لطافت کلامم آنقدر محو شده که دیگر نمی‌توان تفاوتی بین پری و شیشه قائل شد.

هوش مصنوعی: عقل من مانند مروارید در میان آشفتگی‌های موج دریا به شمار می‌آید و من از دل‌نگرانی‌ها و هزاران فکر آزاد هستم.