غزل شمارهٔ ۲۱۹۰

هوش مصنوعی: به خاطر اشتیاق تو در جستجو، زندگی‌ام را در اختیار می‌گذارم و هر چیزی که مانع باشد را کنار می‌زنم تا راهی روشن و بدون موانع بسازم.

هوش مصنوعی: در دل خود از تجربیات مختلف فاصله می‌گیرم و با آه و ناله‌ام داستان‌ها را مطرح می‌کنم، زیرا این طوری می‌توانم این تیغ را به بی‌باکی برسانم.

هوش مصنوعی: در دنیای دیگری که به اوج می‌روم، سرنوشتی را برای خود رقم می‌زنم و در گردش ستاره‌ها و کائنات نقشی می‌سازم.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چگونه می‌توانم به آرزوهایم از زندگی راحت و آسوده دست پیدا کنم، چون حتی در حالاتی که از خود بی‌خود هستم هم به چیزهایی پی می‌برم و آنها را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: به هر حال، خورشیدی هست که به زندگی و وضعیت من نور می‌بخشد. اگر نتوانم به آن دسترسی پیدا کنم، با خاک و زمین زندگی‌ام را می‌سازم.

هوش مصنوعی: برای عشق تو، می‌خواهم از ننگ بی‌دردی خارج شوم. حتی اگر لازم باشد، پیشانی‌ام را به خاطر خجالت، با اشک‌های چشمم مرطوب می‌کنم.

هوش مصنوعی: به این اندازه نمی‌توان درختی را به خوبی پرورش داد که دلی مثل پای آبله‌ای به زحمت بیفتد. من تلاش می‌کنم تا پیشرفت کنم و زحمت می‌کشم.

هوش مصنوعی: اگر از فقر ناامیدی به دور باشم، دست‌های خالی‌ام قادرند که اگر بخواهم، تصوری از دو جهان را به زیبایی بسازند.

هوش مصنوعی: اگر به من ظلم کنند و بر عریانی من بی‌توجهی کنند، در صورتی که گریبانم باشد، می‌توانم در دل خود چاکی ایجاد کنم.

هوش مصنوعی: در برابر طمع و خواسته‌های بی‌جا، انسان باید به خود سختی بدهد و با فداکاری و تلاش، هوشیار باشد. به این معنا که باید عزم راسخ داشته باشد و برای دستیابی به اهداف واقعی خود، از زحمت و جدیت دریغ نکند.