غزل شمارهٔ ۱۷۳۲

هوش مصنوعی: ای کسی که در عالم بی‌خودی به سر می‌بری، بر آینه ذهن و تصور خود رنگ و لعاب می‌پاشی، یعنی که غبار ما را بر نام و ننگ خود بریز.

هوش مصنوعی: در این میخانه، غوغای شکسته شدن شیشه‌ها به وضوح حس می‌شود. لحظاتی در جام پر از خیال و شراب، نغمه‌ای به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: بهار و زیبایی زندگی به خاطر غم‌ و اندوه نیازی به گریه ندارد. اگر خون و احساسات عمیق تو بر چهره‌ات دیده شود، از نشان‌های رنج و عجز تو خواهد بود.

هوش مصنوعی: ای جستجو، اگر خواهان آرامش و راحتی هستی، ما را به جای زخمی که بر پای ماست، به سمت چیزی بیاور که مانند آبله نیست.

هوش مصنوعی: یک روز در جایی که افراد برای وفا و صداقت جمع شده‌اند، باید بر درد و رنج خود صبر کنی، زیرا گاهی اوقات در زندگی با خواسته‌ها و آرزوهای بی‌پایه‌ای روبرو می‌شوی که همچون شیشه‌ شکننده هستند و با کوچک‌ترین ضربه‌ای آسیب می‌بینند.

هوش مصنوعی: تو به خاطر شرم و حیا ادب و آداب خود را حفظ کردی، پس مانند دانه‌ای باارزش که در آب نمی‌افتد، به سرعت در معرض درخشش و زیبایی قرار نگیر.

هوش مصنوعی: این زمین وسیع، مکانی پر از ترس و وحشت است. دشت سبز جهان، همانند آینه‌ای است که آثار ناشی از زخم و رنج را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: ای بهار تازه، بی‌دلیل نقاشی ترسناکی از یک برگ گل از عالم به تصویر کشیده است.

هوش مصنوعی: دل‌های مردم تحت تأثیر ضعف و ناتوانی قرار نمی‌گیرد، بلکه ناله‌ها و احساسات عمیق به پر و بالی همچون تیر زودپرواز می‌دهد.

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که در آزمون عشق و رنج به سر می‌بریم. ای خدا، دلِ سوخته‌ی ما مانند سنگی ریز و دشوار شده است.

هوش مصنوعی: آرامگاه ترس، جایی است که غنچه‌ها با رنگ‌های تیره خود را نشان می‌دهند. خون من بر دروازه دل‌های تنگ و بسته می‌ریزد.

هوش مصنوعی: اگر به خیال و گمان بیهوده متهم شوی، این اتهام چیزی نیست، زیرا مانند ساز، می‌توانی نت‌هایی را که نداری از دست بدهی.

هوش مصنوعی: من برای دیدن تو و منتظر شدن در وعده‌گاه تو، دلی پر از اندوه و رنگ‌های کمرنگ دارم که نمی‌دانم چطور آن را توصیف کنم.

هوش مصنوعی: من از نگاه تو آسیب دیده‌ام، ای بی‌دین. از یاد نکردن فراموشی خود و همچنین نقشه‌های پیچیده‌ات بپرهیز.

هوش مصنوعی: موجودیت ما در حقیقت بی‌معناست و خود را تنها به عنوان یک قطره در نظر بگیریم که در دریای بزرگ هستی گم می‌شود. بهتر است این قطره را به دهان نهنگ بدهیم تا از بین نرود. درواقع، اشاره به عدم اهمیت و ارزش فردی ما در برابر عظمت کل هستی دارد.