غزل شمارهٔ ۲۱۸۲

هوش مصنوعی: از عشق و زیبایی چشمان تو، حتی اگر مجبور شوم همه‌چیزم را بفروشم، تنها برای به دست آوردن یک بادام کافی است.

هوش مصنوعی: من با جانم وفاداری را آزمایش کرده‌ام و از آرامش دور هستم. نه آنقدر در حالتی هستم که بخواهم بگویم مردم، بلکه در جستجوی آرامش هستم.

هوش مصنوعی: دوری از شهرت و نام و نشان من را به حالتی مانند مستی تبدیل کرده است، وگرنه من نیز می‌توانستم همچون نگین صبح که در شب درخشان است، درخشان و شناخته شده باشم.

هوش مصنوعی: به خاطر این که من عزم و اراده‌ای خالص و بدون فریب دارم، غیرممکن است که در دام فریب گرفتار شوم.

هوش مصنوعی: طبیعت من به قدری بی‌نیاز از آرزوهاست که حتی اگر مانند یک گدا گرفتار شوم، باز هم از دشمنی و جدل دوری می‌جویم.

هوش مصنوعی: در این عبارت، شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در زندگی، هیچ چیز نمی‌تواند به خودی خود مداوم و پایدار باشد. او از عرق صورت به عنوان نمادی از تلاش و زحمت یاد می‌کند که برای رسیدن به موفقیت و ساماندهی زندگی لازم است. در واقع، او به این نکته اشاره می‌کند که تنها با اتکا به زحمت‌ها و تلاش‌های شخصی است که می‌توان به سامان و دستاوردی دست یافت.

هوش مصنوعی: در این جمع، من گلی دارم و با شکستن شیشه بر روی سنگ، می‌خواهم جامی پر کنم.

هوش مصنوعی: روزهایی خواهد آمد که بتوانم به آرامش و لذت بپردازم، وقتی که سایه‌ای از لحظات خوش در زندگی‌ام باقی بماند و یادگاری از آن‌ها بر قلبم نقش ببندد.

هوش مصنوعی: نفس آدمی به اندازه‌ای طماع و حریص است که به‌دست آوردن چیزهای غیرممكن و نایاب را به‌دنبال می‌کشد، و من نمی‌توانم خود را از این نارسایی رها کنم مگر اینکه نامی از آن چیز ببرم.

هوش مصنوعی: جهان تنها ساختهٔ تصور و باورهای من و توست. تو اگر به حقیقت پی ببری، متوجه می‌شوی که اگر من در دام خیالات باشم، نمی‌توانم واقعیت را درک کنم.

هوش مصنوعی: نادیده گرفتن ظاهر و زیبایی‌های دنیا، در واقع اصل وجود و هستی را تشکیل می‌دهد. اگر به حقیقت پیوندی دست یابم، می‌خواهم این پیام را دریافت کنم.