غزل شمارهٔ ۷۸۲

هوش مصنوعی: آرامش کجاست وقتی که دل تو از خودت آزاد نیست؟ در واقع، مانند نعل سوخته‌ای است که در آتش افتاده و دیگر آن را پیدا نکرده‌ای.

هوش مصنوعی: ما از ترس و وحشتِ دنیای مادی هیچ چیزی نگرفتیم، بنابراین به ما اتهام نزنید، زیرا ما ارتباطی با چیزهایی که به ما نسبت داده می‌شود نداریم.

هوش مصنوعی: در دشت عشق و محبت، هیچ خاری نیافتم که به پا شکسته‌ای آزارم دهد.

هوش مصنوعی: در دل گل‌ها و غنچه‌ها، رنگ‌های متنوع و زیبایی وجود دارد، اما این زیبایی‌ها نمی‌توانند دل‌های خسته و نزار ما را خوشحال کنند.

هوش مصنوعی: سحر و جادوئی که از تو به دلم افتاده، هرگز فراموش نمی‌شود؛ زیرا پیوند و ارتباطی که با تو دارم، هرگز قطع نخواهد شد.

هوش مصنوعی: افسردگی نمی‌تواند بر اراده و تلاش فراموش‌نشده تاثیر بگذارد. حتی خورشید که بر زمین می‌تابد، از ضعف و ناتوانی جا نمی‌زند.

هوش مصنوعی: دل را جمع کن و به نتیجه و اثر کارها توجه کن، چرا که وجود گل به سبب جمع شدن غنچه در آغوشش نیست و این می‌تواند به ما یادآوری کند که گاهی چیزها در ظاهر و به دلیل شرایطی خاص ایجاد می‌شوند.

هوش مصنوعی: در اینجا گفته شده که در کارخانه‌ای که رنگ و رویش خراب شده است، دیگر نمی‌توان کار جدیدی انجام داد و باید دل را از دست دادن رها کرد. به عبارتی دیگر، وقتی اوضاع و شرایط خوب نیست، نمی‌شود کارهای جدید آغاز کرد و باید با واقعیت کنار آمد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که بی‌خود بودن طبع تو، بوی آرامش و راحتی را به همراه دارد. مثل رنگی که اگرچه شکسته و نامنظم به نظر می‌رسد، اما در واقع به رنگ شکسته نمی‌ماند و زیبایی خاصی دارد.