غزل شمارهٔ ۱۱۳۴

هوش مصنوعی: دل را از علت سوختن نپرسید، چرا که هرچه در این دنیا مربوط به وفاداری و عشق است، به نوعی دچار زخم و رنج شده است.

هوش مصنوعی: نور و زیبایی که من می‌بینم، مربوط به چیزی است که باعث شده است خانه‌ای که پر از آینه‌ها بود، یا در حال سوختن باشد یا قبلاً سوخته باشد.

هوش مصنوعی: اشتیاق و غم دل زاهدِ بی‌خبر از عشق، به هیچ وجه با آتش سنگ قابل مقایسه نیست. جایی برای سوختن وجود ندارد، ولی دل او در عشق می‌سوزد.

هوش مصنوعی: ناله‌های کسی که از عشق و هوس ناخشنود است، تأثیرش در تصویر روشن شده‌ای باقی مانده که یا خود را سوخته یا در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: فریب نخورید و فکر نکنید که با صبر کردن می‌توانید از عشق این صورت‌های زیبا فرار کنید، زیرا هرکس که از آن‌ها جدا شود یا دلتنگ می‌شود یا در آتش عشق می‌سوزد.

هوش مصنوعی: برق آرزوی تو در ذهن ما مانند یک پرده است که کسی نمی‌داند چه چیزی را سوزانده یا در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: به دنبال بهره‌مندی از قناعت باش، زیرا حرص و طمع می‌تواند عمر تو را تباه کند یا به درد و رنج دچار نماید.

هوش مصنوعی: وجود انسان مانند سازی است که دیگران به آن نغمه می‌زنند تا به زندگی و احساساتش جان ببخشند. این ساز ممکن است از عشق و آرزوها شاداب و پرانرژی شود یا اینکه در قلبش آتش عشق بسوزد.

هوش مصنوعی: ای شعله‌ی عشق، به این خواسته‌ها چنگ بزن، زیرا تا زمانی که نفس می‌کشی، این دل بی‌قرار یا در آتش عشق سوخته یا در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: کیست که از نمکدان لب او بپرسد، ای بیدل، که چرا دل ما سوخته یا هنوز می‌سوزد؟