غزل شمارهٔ ۶۸۹

هوش مصنوعی: هرچه در زندگی ما خوب یا بد اتفاق می‌افتد، به ناتوانی ما وابسته است. سرنوشت ما به دست سرنوشتی که از قبل تعیین شده، رقم خورده است.

هوش مصنوعی: به اندازه‌ی ناله و افسوس ما باید از این قفس خارج شویم، وگرنه بال‌هایمان در خون غرق شده و پاهایمان بسته خواهند ماند.

هوش مصنوعی: به مانند سنگ، من راه چاره‌ای نمی‌دانم، زیرا ناتوانی و ضعف من همچون زنجیری است که ما را به زمین بسته است.

هوش مصنوعی: بهار با عشق و محبت به تو نزدیک شد و نگاه تو، که رنگ حنایی دارد، باعث شد دل‌ها پر از حس و شور و شوق شود.

هوش مصنوعی: کدام تصویری وجود دارد که به خاطر آن دل شکسته‌ای وجود نداشته باشد، اگر چه صدای آن تصویر خاموش باشد؟

هوش مصنوعی: در این دو هفته که مجبور به زندگی در این بدن هستی، می‌توانی زندگی را بیشتر در دست بگیری یا اینکه در محدودیت باقی بمانی.

هوش مصنوعی: من به سوی کعبه می‌روم، در حالی که بار سنگینی از خیال‌ها و خواسته‌های نفسانی بر دوش دارم که این بار برای من طاقت‌فرساست.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر گناه نکرده‌ام، دچار تیرگی و غباری شده است. مانند آینه‌ای که زنگ زده و نمی‌تواند روشنایی را نشان دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر خوشی و راحتی، بهتر است که هیچ چیزی را نشان ندهی؛ چرا که در حقیقت، آینه‌ای که در هوا قرار دارد، غباری روی خود دارد و نمی‌تواند تصویری واضح ارائه دهد.

هوش مصنوعی: تو توانایی مقابله با ضعف‌ها و مشکلات را نداری، وگرنه هزار نشانه از درد و رنج بر روی گام‌های سرنوشت موجود است.

هوش مصنوعی: ما همچون موج‌های بی‌هدف در جستجوی آسایش و راحتی هستیم و دل‌های ما به خاطر شکست‌ها و مصیبت‌ها در هزار نقطه آسیب‌دیده و بسته شده است.

هوش مصنوعی: صبح که می‌شود، آنقدر خوشحالی و شادابی را در زندگی‌ات بیفزا که وقتی به دور و برت نگاه می‌کنی، ببینی همه جا مملو از دعا و آرزوهای نیکوست.