غزل شمارهٔ ۱۸۶۵

هوش مصنوعی: هر جا که رفتم، به یاد سجده‌ات و خضوعی که در برابر تو دارم، مانند هلال ماه به آسمان پرواز کرده‌ام.

هوش مصنوعی: قبل از اینکه از خاک من زندگی نو به وجود بیاید، ناله‌ای از دل در گوشم می‌پیچد که نشان از خضوع و عبادت دارد.

هوش مصنوعی: حرکت و نوسان موج‌ها به نوعی به بازگشت به وضعیت اولیه و آرامش اشاره دارد. در این جمله، سجده به عنوان پایان و رکوع به عنوان شروع معرفی شده است، به نوعی این مفهوم را به ما القا می‌کند که هر کجا حرکات و تغییرات شدید وجود دارد، در نهایت به یک وضعیت ساکن و آرامش می‌رسد.

هوش مصنوعی: شخصی که تسلیم خواسته‌های خود نیست، به خاطر این که نمی‌خواهد در دام آرزوها بیفتد، از پرواز و بلند پروازی خودداری می‌کند و تنها در حالت تسلیم و احترام به زمین و واقعیات زندگی قرار دارد.

هوش مصنوعی: ما انسان‌های ضعیف برای رسیدن به سامان و نظم، به سجده و عبادت کافی هستیم، زیرا برکت و عظمت آن در خلق نگینی که به انگشتان سلیمان بود، به ما خواهد رسید.

هوش مصنوعی: اگر فردی نفاق را کنار بگذارد و به تواضع و فروتنی دست یازد، در این صورت می‌تواند در مقام یک مومن واقعی قرار بگیرد و در عبادت و بندگی هم به اوج برسد.

هوش مصنوعی: من با صداقت و شفافیت پیش می‌روم، مانند اشکی که از چشم می‌ریزد. تا زمانی که پیشانی‌ام بر خاک نرسد، در حالت سجده نخواهم بود، زیرا به رکوع کردن خود افتخار می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که سرکشی و نافرمانی به زبان بیاید، همواره در آغوش رحمت و محبت قرار می‌گیرد. ای غافل، به چه چیزی در قدرت رکوع و خضوع خود می‌خواهی دست یابی؟

هوش مصنوعی: بدن تو به خاطر پیری که به سراغت آمده، خم شده است. از فنا و زوال غافل نباش، زیرا لحظه‌ای که باید سجده کنی و به عبادت بپردازی، نزدیک است.