غزل شمارهٔ ۱۱

هوش مصنوعی: اگر کسی به مهمانی دعوت کند، هیچ‌کس نمی‌گوید بیا اینجا، چون صدای نان خوردن و آسیاب کردن در اینجا شنیده می‌شود.

هوش مصنوعی: اگر با این حال و روز، سفره‌ی بخشش بر سر ماست، به خاطر وضعیت و زرق و برق تاج بر کاسه‌ی صدقه، گدا در اینجا گریان است.

هوش مصنوعی: آسمان تمام ویژگی‌های انسان را در خاک پنهان کرده است و اکنون به دنبال تجلی دوباره این ویژگی‌ها از میان مردم است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که ارتباط و دوستی میان گروهی از افراد، دیگر مانند گذشته محکم و نزدیک نیست. مانند این است که سر و گردن یک شخص از یکدیگر جدا شده‌اند، مانند جام و شیشه‌ای که از هم تفکیک شده‌اند. به عبارتی، این نزدیک بودن و الفت، دیگر وجود ندارد و فاصله‌ها و جدایی‌ها شکل گرفته است.

هوش مصنوعی: جهان پر از تحرک و تغییر است و هر چیزی در زمان مناسب خود شکل می‌گیرد. در اینجا هیچ‌کس با نادانی یا بی‌اعتنایی به دیگران رفتار نمی‌کند و همه در رفتارشان حیا را رعایت می‌کنند.

هوش مصنوعی: به خاطر بی‌خود بودن و نداشتن دانایی، گرفتاری‌های سلطنت و مقام به وجود آمده است. به جای استخوان، عذابی به جا مانده که یادآور ذلت و بی‌مغزی است و اینجا به صورت درد و رنج خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: کسی که پیام دوستانی را که از این جمع رفته‌اند، به ما می‌رساند، آیا می‌تواند از رد پاهایشان بگوید که آیا صدای آنها هنوز در اینجا به گوش می‌رسد؟

هوش مصنوعی: صبح غبار آلودی را دیدید که از حالت ننگین این باغ ویران، خاک بر سر می‌ریزد و نشان‌دهنده‌ی حال و هوای اینجا است.

هوش مصنوعی: اگر در ذات انسان، غیرت و شرافت نشانه‌ای از هدف‌گذاری ناپسند باشد، در چنین حالتی، در دست دعا کردن برای کمک نیز احساس حقارت می‌کند و از نشان دادن راستین خودداری می‌نماید.

هوش مصنوعی: شادی و خوشی همیشه در زندگی وجود دارد، اما غم و اندوه هرگز از بین نمی‌رود. در اینجا، سیاهی و اندوه بر شادی غالب شده و رنگ حنا که نماد زیبایی و خوشی است، به سختی دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از تنهایی‌ام می‌نشینم و زمانی به تفکر و تأمل می‌پردازم که در مجالس و گردهمایی‌ها جایی برای دل‌های پر از احساس نباشد.