غزل شمارهٔ ۱۸۷۳

هوش مصنوعی: جهان پر از درد و دلمشغولی است، اما در باغ لاله‌ها هیچ اثری از این درد وجود ندارد و کسی از غم و اندوه خبر ندارد.

هوش مصنوعی: دل نمی‌تواند به راحتی اسرار عشق و جنون را بروز دهد، چرا که در زیر سیاهی‌ها و مشکلات هنوز آتش سوزان و داغی وجود دارد.

هوش مصنوعی: تصویر خورشید در زمان غروب، همان تاریکی شب است. از شعله تنها نشانه‌ای از حرارت باقی می‌ماند و هیچ نشانی از خود نمی‌دهد.

هوش مصنوعی: من در دنیای خاکستر فرورفته‌ام و عشق مانند آتش در وجودم همچنان می‌سوزد و مثل پنبه‌ای از دل من داغی باقی نگذاشته است.

هوش مصنوعی: همه جا در نظر عاشقان تیره و تار است و نگاه‌های پر حرارت مانند دودی در فضا پخش شده‌اند.

هوش مصنوعی: هیچ کس برای تحقیق درباره‌ی ساغر تو، از تقلید پیروی نمی‌کند، تا زمانی که دل تو از گل لاله بپرسد که آیا از درد عاشق شدن خبری هست یا نه.

هوش مصنوعی: در باغ رازها، نمی‌توانم رنگی دیگر از گل‌ها بچینم. درختی هست که به جنون می‌افتد و شعله‌های بهاری در دلش داغ می‌زند.

هوش مصنوعی: مدت‌هاست در جایی گرفتار حیرت و ناتوانی هستم. در حالی که در مسیر زندگي در آثار و نشانه‌هاي گذشته راه می‌روم، داغ و درد سفر را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: فریاد که عمر ما با ناامیدی گذشت، چیزی جز شعله‌ای سوزان در دل نداریم که از خاک برنخواسته است.

هوش مصنوعی: ما از هیچ چیز زیبایی و وفا را حس نکردیم و دل‌مان آتش گرفت و در نهایت در احساس داغ و دردناک گرفتار شدیم.

هوش مصنوعی: در صدای خوش، تصویر معشوقی دیده می‌شود که روح او آتش گرفته است، بیدل، بر درد و غم خود نگریسته و لباس اندوه را از روی نشانهٔ فقدان برنمی‌دارد.