غزل شمارهٔ ۲۳۰

بیدل دهلوی » غزلیات » غزل شمارهٔ ۲۳۰

حیرتیم، اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما

همچو شبنم، با نسیم صبح همدوشیم ما

هستی موهوم ما، یک لب گشودن بیش نیست

چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما

شور این دریا، فسون اضطراب ما نشد

از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما

خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق

از نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

بحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگی

جوهریم، آب‌ از دم شمشیر می‌نوشیم ما

گاه در چشم تر و گه بر مژه گاهی به خاک

همچو اشک ناامیدی، خانه بر دوشیم ما

شوخ‌چشمی نیست کار ما به رنگ آینه

چون حیا، پیراهنی از عیب می‌پوشیم ما

چشمهٔ بی‌تابی اشکیم از توفان شوق

با نفس پر می‌زنیم و ناله می‌جوشیم ما

مرکز گوهر، برون‌گردِ خط گرداب نیست

هرکجا حرفی از آن لب سرزند، گوشیم ما

کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل کنند؟

برگردان به زبان ساده

حیرتیم، اما به وحشت‌ها هم‌آغوشیم ما

همچو شبنم، با نسیم صبح همدوشیم ما

هوش مصنوعی: ما گیج و شگفت‌زده‌ایم، اما در میان ترس‌هایمان در کنار هم هستیم. مانند برگ‌های لطیف، در کنار نسیم صبح به آرامی حرکت می‌کنیم.

هستی موهوم ما، یک لب گشودن بیش نیست

چون حباب از خجلت اظهار خاموشیم ما

هوش مصنوعی: وجود ما که مانند حبابی است، تنها به خاطر خجالت از خاموشی‌امون صدایی از ما نمی‌آید. وجود واقعی ما در حقیقت یک خیال و توهم بیشتر نیست.

شور این دریا، فسون اضطراب ما نشد

از صفای دل چو گوهر پنبه در گوشیم ما

هوش مصنوعی: این دریا که سرشار از هیجان و شور است، نتوانسته است اضطراب ما را کاهش دهد. زیرا با وجود این همه زیبایی در دل، ما همچون مرواریدی در گوش خود به آرامش دست نیافته‌ایم.

خواب ما پهلو نزد بر بستر دیبای خلق

از نی مژگان خود چون چشم خس پوشیم ما

هوش مصنوعی: ما در خوابمان کنار هم بر روی رخت خواب لطیف زندگی می‌خوابیم، از نازک مژگان خود چون چشم‌های خس روی هم می‌پوشانیم.

بحر هم نتواند از ما کرد رفع تشنگی

جوهریم، آب‌ از دم شمشیر می‌نوشیم ما

هوش مصنوعی: ما از عمق دریا هم نمی‌توانیم تشنگی‌مان را رفع کنیم، زیرا آب را از لبهٔ شمشیر می‌نوشیم.

گاه در چشم تر و گه بر مژه گاهی به خاک

همچو اشک ناامیدی، خانه بر دوشیم ما

هوش مصنوعی: گاهی در چشمانم اشک می‌چکد و گاهی بر مژه‌هایم می‌نشینند، مثل اشک‌های ناامیدی که بر دوشمان سنگینی می‌کنند.

شوخ‌چشمی نیست کار ما به رنگ آینه

چون حیا، پیراهنی از عیب می‌پوشیم ما

هوش مصنوعی: ما در کارهایمان شوخی نداریم؛ چون مانند آینه، حیا و وقار را به تصویر می‌کشیم و عیب‌های خود را با پوشاندن آن‌ها با پیراهنی از حیا پنهان می‌کنیم.

چشمهٔ بی‌تابی اشکیم از توفان شوق

با نفس پر می‌زنیم و ناله می‌جوشیم ما

هوش مصنوعی: ما مانند چشمه‌ای هستیم که از شدت شوق و هیجان، پر از اشک و ناله می‌کوشیم به زندگی ادامه دهیم.

مرکز گوهر، برون‌گردِ خط گرداب نیست

هرکجا حرفی از آن لب سرزند، گوشیم ما

هوش مصنوعی: در اینجا بیان می‌شود که حقیقت و جوهر وجودی ما در جایی خاص محدود نیست و هر جایی که سخنی از آن حقیقت به میان بیاید، ما آماده‌گوش‌فرادادن و درک آن هستیم. در واقع، این نشان‌دهنده‌ی آمادگی و توجه ما به حقایق زندگی است که به هر شکلی خود را نشان می‌دهند.

کی بود یارب که خوبان یاد این بیدل کنند؟

کز خیال خوشدلان چون غم فراموشیم ما

هوش مصنوعی: چه کسی، ای باران رحمت، خوبان را وادار می‌کند که به یاد این بی‌دل بیفتند؟ ما از خیال خوشدلان آنچنان غافل شده‌ایم که به غم‌های خود نیاندیشیم.

غزل شمارهٔ ۲۳۰

اطلاعات

برگردان به زبان ساده