غزل شمارهٔ ۱۷۴۷

هوش مصنوعی: نفس انسان جز درد و رنج بر دل ناامید کاری نکرده است؛ خون در دل شده و آرامش را از او گرفته است.

هوش مصنوعی: در این کوه، هیچ گوهر یا سنگ قیمتی وجود ندارد که نتواند آبرو و اعتبار خود را با نفس و رفتار انسان‌ها خراب کند.

هوش مصنوعی: زندگی مانند بهاری است که شامل لحظات خوب و بد می‌شود. در این هوا، حتی تنفس هم در کنار روزی که به پایان می‌رسد، بی‌وقفه ادامه دارد.

هوش مصنوعی: در این دنیا، هیچ چیز به اندازه مینا و حباب باده ارزش ندارد؛ هیچ نوشیدنی‌ ای وجود ندارد که نفس، در آن جام نشده باشد.

هوش مصنوعی: این دنیا فرصتی برای برداشت و استفاده از فرصت‌های زندگی است، اما ما که نمی‌دانیم و به غفلت گذرانده‌ایم، نتوانسته‌ایم از این فرصت‌ها به خوبی بهره‌برداری کنیم.

هوش مصنوعی: عشق و شور و شوق به قدری قوی است که نمی‌توان آن را کنترل کرد؛ تا زمانی که نفس و حیات خود را از چیزهای گران‌قیمت و ارزشمند نگرفته‌ام، نمی‌توانم از این حالت خارج شوم.

هوش مصنوعی: آیینه رفت و حال زنگار به جای خود باقی مانده است. صبح ما چقدر تحت تأثیر شب قرار گرفته و نفس ما را از روزمرگی‌ها دور کرده است.

هوش مصنوعی: در این جمع خوش و شاداب، جز فرصتی برای الطاف و زیبایی‌ها چیز دیگری نیست و نفس هیچ پیغامی نداد که بخواهد خبر خوشی را بیاورد.

هوش مصنوعی: غیر از عدم، هیچ چیزی نمی‌تواند از ما حمایت کند و نفس ما نیز نتوانسته است خود را به دست آورد و آرام کند.

هوش مصنوعی: در اینجا تنها کلمات و واژه‌ها وجود دارند و معانی عمیق آنها در حقیقت در ورای لفظ نهان است. مانند پرنده‌ای افسانه‌ای که هرگز به دام نیفتاده و آزاد است؛ در حالی که ما تنها سطح کلمات را می‌بینیم و از عمق مفاهیم غافل می‌مانیم.

هوش مصنوعی: هر دو جهان در دل خود غبار را احساس کرده‌اند، بیدل. در اینجا نفس، بیهوده فریاد و اصرار نکرده است.