غزل شمارهٔ ۱۱۸۶

هوش مصنوعی: عشق در هر جایی که به آداب و رفتار شایسته آموزش داده شود، مانند قطرات عرق شرم، نشانه‌ای از درد و زخم عمیق در دل عاشق خواهد بود.

هوش مصنوعی: این زمین وجود ندارد، و بی‌فایده است که به کاشت بذر شرارت بپردازیم، چون تنها چیزی که به دست می‌آوریم، وزش باد و نابودی است.

هوش مصنوعی: شوق و عشق به راهی که می‌رویم ارزش و اهمیت دارد، حتی اگر به هدف نهایی نرسیم.

هوش مصنوعی: موج این دریا نشانه‌ی تلاطم دل‌هایی است که به دنبال یافتن گوهرهای گرانبها هستند و به همین خاطر، برای به دست آوردن شادی و آرامش باید رنج‌ها را تحمل کنند.

هوش مصنوعی: چندین اشک از چشمان سرگشته‌ام ریخته‌ام تا ببینم چه زمانی نصیبم می‌شود که برای تو به راه بیفتم و تلاش کنم.

هوش مصنوعی: برای به دام انداختن دل‌ها، جز با تسلیم در برابر زیبایی و جذابیت معشوق ممکن نیست. زیبایی او باعث می‌شود که انسان‌ها در این محفل و فضای عاشقانه خم شوند و از خود گذشتگی نشان دهند.

هوش مصنوعی: دیدن تصویری خیالی باعث شگفتی و لذت است، اما هر کسی که در آینه به خود نگاه کند و چهره‌اش را نبیند، احساس درد و ناامیدی می‌کند.

هوش مصنوعی: زنی که دامن کوتاه دارد، نمی‌تواند راحتی و آزادی این باغ را بچشد و تجربه کند؛ زیرا فقر او را محدود کرده است.

هوش مصنوعی: من از خودم جدا شده‌ام و دیگران برایم تهمت می‌زنند. در این حال، در آرامش هستم ولی حیرت‌زده‌ام. ای کاش همچنان بتوانم زندگی را با تپش و نشاط تجربه کنم.

هوش مصنوعی: وجود من مانند تندیس ناامیدی است؛ بی‌صورت و چهره، هرچه احساس کنم، باز هم تنها صدای ناله‌ای خواهد بود.

هوش مصنوعی: شوق و longing من تا جایی پیش می‌رود که از زخم‌های گذشته‌ام نشأت می‌گیرد، و این احساس تا آنجا که به تیغ تو می‌رسد، یک‌دست و پیوسته تپش دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه از این قفس و محدودیت‌ها رها شوی، اما اگر تمایلی به فرار نباشد، ناله و غم‌ و اندوه کم نخواهد بود.

هوش مصنوعی: بهار با زیبایی‌هایش همچون پرده‌ای است که عشق به یار را می‌پوشاند. مراقب باش که فقط زیبایی‌ها را نبینی و به عمق احساسات نپردازی.

هوش مصنوعی: شجاعت دیوانه‌وار دلیران باعث می‌شود که آدمی از یأس و ناامیدی بترسد؛ همان‌طور که نفس من مانند تیری است که به خود آسیب می‌زند.