غزل شمارهٔ ۲۲۳۰

هوش مصنوعی: به دور ساغر عشق من، با صد دور گردن تکرار، یارب، چقدر این عشق دور و بر من می‌چرخد.

هوش مصنوعی: من خود را تاریک می‌سازم، اما در بیرون از ظاهر رنگین، راز وجودم را در دنیا پنهان کرده‌ام. عشق من سرزمین خاصی دارد که از آن بهره‌مندم.

هوش مصنوعی: نه از دنیا چیزی یاد می‌گیرم و نه از آخرت دلتنگی می‌کنم. نمی‌ترسم از هیچ آتش، چرا که شعله عشق من همیشه در دل من زنده است.

هوش مصنوعی: غرور و خودخواهی مانند زنگی است که تنها با صیقل زدن و برخورد با حقیقت می‌تواند پاک شود؛ مانند وقتی که آینه بر سنگی می‌افتد و روشنایی عشق را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: زمان عمرم به پایان رسید و من همچنان در همان نقطه‌ای که هستم باقی ماندم. این بادبان به هیچ جا نرسید و نتوانست در مقابل لنگر عشق من مقاومت کند.

هوش مصنوعی: غم و دردی که دارم، اشکی که می‌ریزم، ناله‌ای که سر می‌زنم، و خون دل سوزانم را نمی‌دانم که به دیگران گفته‌ام یا تنها نشانه‌ای از عشق عمیق من است.

هوش مصنوعی: گاهی صلح می‌کنم و گاهی جنگ، گاهی در حال خوشی و شادی‌ام و گاهی سختی و غم دارم. دو جهان در گردش‌اند و رنگ و حال من همیشه تغییر می‌کند؛ جنون عشق در ساغر من جاری است.

هوش مصنوعی: من به اندازه‌ای وفادار به عشق خود هستم که حتی در سخت‌ترین شرایط هم نمی‌توانم از آن دست بکشم. مانند شمعی که به سوختن ادامه می‌دهد و در عین حال از عرق و ناراحتی خود خجالت نمی‌کشد.

هوش مصنوعی: من اگر روزی ناامید شوم، این به خاطر شوق و آرزویی است که در دل دارم. من مانند گلی هستم که در هر جا که بروید، با عشق من گره خورده و همیشه به یاد او هستم.

هوش مصنوعی: من نه به مقام و منزلت کعبه خود را می‌بالم و نه از گوشه‌ای که در آن به ناچار قرار گرفته‌ام شرم دارم. سر خود را به تسلیم می‌سپارم و هر چیزی که بخواهی، در خدمت عشق تو هستم.

هوش مصنوعی: موی مجنون جز به حالت پریشانی نمی‌تواند باشد و نمی‌توانم به جز بی‌نظمی و آشفتگی، عشق خود را جمع‌آوری کنم.