غزل شمارهٔ ۱۷۹

هوش مصنوعی: در برابر افرادی که ثروتمند و توانگر هستند، با انسان‌های ضعیف و لاغر دوست نشو. همچنین، به هر دستی که پیشنهاد کمک می‌دهد، اعتماد نکن و به هر دری که باز می‌شود، نگاه نکن.

هوش مصنوعی: تا زمانی که برخی افراد به تو ایمان دارند و به فکر تو هستند، هرگز نقاب زیبایت را در حضور شب برملا نکن.

هوش مصنوعی: همت و تلاش تو برای حفظ حیا کمتر از طراوت و زیبایی دریا نیست. اگر این موضوع را نادیده بگیری، ممکن است در نهایت به نوعی خاکستری و بی‌روح تبدیل شوی و خود را به خطر بیندازی.

هوش مصنوعی: تا زمانی که شمعی روشن است و آتش در حال شعله‌ور، در محیطی که خودت حضور داری، کمربند طلایت را باز نکن و خود را در معرض خطر قرار نده.

هوش مصنوعی: آب صورت هیچ کس به راحتی به سوی او نمی‌رود مگر اینکه هوس و تمایل به آن وجود داشته باشد. وقتی که شیشه خالی از مشروب است، لب و لبه لیوان را باز نکن.

هوش مصنوعی: اگر نگاهی به خودت بیندازی، خواهی دید که بدون پشم و مو بر سر، شرم و ننگی برایت باقی نمی‌ماند، پس تا زمانی که در همه جا نمی‌توانی سر بر افرازی، از خودت غافل مشو.

هوش مصنوعی: لب‌های خود را از من و ما ببند، نیازی به نصیحت و سخن پرنقش و نگار نیست، چهره‌ات را در این دو صفحه بپوشان و دفتر را باز نکن.

هوش مصنوعی: در اینجا مشاهده می‌شود که اگر چشمی باز شود، باید با تجربه و دقت به مسائل نگاه کرد، زیرا در انجمنی از ماتم و غم، عبرت‌های فراوانی نهفته است. و این عبرت‌ها را باید با احتیاط و بدون شتابزدگی جستجو کرد.

یک سر این رشته بس است، آن سر دیگر مگشا

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید: از ما فقط ادب و احترام می‌ماند، و در شرایطی که حیرت به سراغمان می‌آید، به خود اجازه ندهیم که جوهر وجودمان را بی‌جهت آشکار کنیم.