غزل شمارهٔ ۱۷۳۳

هوش مصنوعی: به دل خود نسبت به اهداف نامشخص و خیالی ناامیدی نرسان، و در آرزوی رسیدن به آن‌ها، خود را غمگین نکن.

هوش مصنوعی: به دل خود وابسته به آرزوهای بی‌فایده این دنیا نکن، چون از نادانی، بذر وابستگی را در زمین خشک و بی‌ثمر نکار.

هوش مصنوعی: با چند قطره اشک، غم و اندوهی که می‌خواهی داشته باشی، گلی که به یاد مفقودین می‌گذاری را در هر قبر نگذار.

هوش مصنوعی: حرف عشق برای زاهدان مناسب نیست، مانند آب زلالی که در دهان مار نیست.

هوش مصنوعی: به عقیده‌ی افراد نادان، ارزش کلمات خود را با سنگ و خشت پایین نیاورید و آنها را بی‌اهمیت نسازید. مانند آن که نباید مایه‌ی ب بریدن را بی‌دقت و بی‌توجهی استفاده کنید.

هوش مصنوعی: با احتیاط و مراقبت از حیا و اخلاق خود دور نشو، چون زیبایی و ناز خود را به راحتی نشان نده و از بلندی به پایین نیفت.

هوش مصنوعی: اگر از روز قیامت باخبر هستی، بر سر کسانی که در بی‌خبری به سر می‌برند سایه‌افکن و غبارشان را نپاش.

هوش مصنوعی: ایستادن و جلوه‌گری در دنیای خیالی و توهمات در جایی که تو خود را در آن بهاری نمی‌بینی، اساساً خجالت‌آور است.

هوش مصنوعی: با نگرش به آن چشمان مست و دلبرانه، خود را خراب نکن، و به یاد داشته باش که هرگز زیبایی چهره خمار را در جام دیگری نریز.

هوش مصنوعی: گرچه درخواست از دیگران ممکن است نشانه‌ای از بی‌ادبی باشد، اما باید با فراغت خاطر مانند آب زلال شو و تنها به پای محبوب خود بریز.

هوش مصنوعی: هرچه به آن توجه کنی، نشان‌دهنده عمق آرزوها و هدف‌هایت است. پس به خاطر بی‌حوصلگی و بی‌توجهی خود، چشمانت را از انتظار و آرزوهای روشن مکن.

هوش مصنوعی: هر کجا که به قابلیت و توانایی‌ات می‌رسی، فرصت‌ها را از دست نده و اجازه نده که بی‌تفاوتی‌ات بر انتخاب‌هایت اثر بگذارد.