غزل شمارهٔ ۶۸۶

هوش مصنوعی: تلاش‌های پنهانی و حسرت‌هایی که داریم، به نوعی مانند دویدن به سمت آرزوهاست. ما شمعی هستیم که تصویرمان در دنیا نقش بسته، و اشک‌های ما نشانه‌ای از آرزوهایی‌ست که به دل داریم و ناامیدانه نَشت می‌شوند.

هوش مصنوعی: فرآیند تسلیم و پذیرش واقعیت برای کسی که ما را به آرزوهای بی‌پایان وابسته کرده، بسیار دشوار و طاقت‌فرسا بوده است.

هوش مصنوعی: هر کسی در تلاش است و فعالیت می‌کند تا شاید روزی به آرامش و آسایش برسد، زیرا جنگ و سختی‌های زندگی مانند بیابانی است که آرزوی استراحت و سکون در آن به چشم می‌خورد.

هوش مصنوعی: من از سر تا پا پر از شور و جنون هستم، مثل صبح که به آرامی تصویر زیبایی را در خود می‌نویسد. اما برای من، شکستن آرزوها همچون یک خواسته ی بزرگ است.

هوش مصنوعی: اگر جلوه‌گری کنی، می‌توانم طلسم شگفتی را که از بهشت وجود تو ساخته‌ام بشکنم. آرزوهایم مانند آیینه‌ای است که به زیبایی باغ تو نگاه می‌کند.

هوش مصنوعی: ای ستمگر! نمی‌توانم تسلیم شوم. حتی زندگی کردن در شرایط دشوار نیز به اندازه‌ای آرزوست که برای ابرو خم کردن انتظار کشم.

هوش مصنوعی: زندگی مانند کیسه‌ای است که از نعمت جمعیت و انسان‌ها خالی شده است و برای پر شدن آن ناچاریم به زمین (خاک) برگردیم؛ زیرا اگر به آرامش آرزوهایمان فکر کنیم، باید از آن چیزهایی که داریم چشم بپوشیم.

هوش مصنوعی: آتش را برافروز، تا زمانی که آن دلیلی که مانع چیزهایی است که می‌خواهم، کنار برود. من حالتی اندوهبار دارم و آرزو دارم دیگران صدای مرا بشنوند.

هوش مصنوعی: منزل و مقصد این دنیا جز ناامیدی از آرامش نیست. ای میوه از درخت، اگر به آرزوهایت می‌خواهی برسی، باید از اینجا بگذری.

هوش مصنوعی: ارتباط و پیوند با محبوب، درمانی برای تشنگی دیدار نیست. چشم‌ها را چه قدر بگردانیم که تنها دیدن او آرزو است.