غزل شمارهٔ ۸۰۰

هوش مصنوعی: وجود من به شدت خالی و بی‌حالت است، مثل شبنم که هنگام وداع ناپدید می‌شود و جایی برای خود باقی نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: در دنیای فریبنده، به خیال خودم تنها به صفر رسیده‌ام و احساس می‌کنم که از خود گذشته‌ام، زیرا جزئی از وجودم دیگر پر نیست.

هوش مصنوعی: آینه‌ دنیای فنا رنگ و بویی ندارد و از گرد و غبار دنیا، دامن وجود من خالی و تهی است.

هوش مصنوعی: دل به طور کامل در نیستی غرق شده است؛ پس وجود چه معنایی دارد؟ از هر چیزی که نامش را می‌برند، راز من خالی و تهی است.

هوش مصنوعی: هر صبح با نفس سردی که می‌زنم، می‌فهمم که مدت‌هاست مکان امن و آرامش من خالی است.

هوش مصنوعی: امروز حال من خوب نیست و از مشکلاتم نپرس، زیرا من مثل کیسه‌ای هستم که خالی شده و چیزی برای ارائه ندارم.

هوش مصنوعی: من همچون حبابی هستم که از آسیب‌ها ساخته شده‌ام، و از سرشت آرامش، بی‌سر و سامانم.

هوش مصنوعی: ای خدا، هیچ کس را نمی‌گذارم که اعتبار من را با چیزهای بی‌ارزش خدشه‌دار کند. وجود من مانند حبابی است که از عمق دریای وجودم خالی است.

هوش مصنوعی: تا چه زمانی باید به خاطر شرم و خجالت، شراب را بفروشم؟ چشم او مست و خمار است، اما من دیگر چیزی برای نوشیدن ندارم.

هوش مصنوعی: در دنیای سلامت و آرامش، وقتی تو در کنار من هستی، تمام هیاهو و درهم برهمی که surrounds ما وجود دارد، بی‌اهمیت می‌شود. وجود تو همه چیز را کامل می‌کند و بدون تو، همه چیز خالی و بی‌محتواست.