غزل شمارهٔ ۲۳۶۸

هوش مصنوعی: زمانی است که باید در دل شور و جنون افکنده و مانند ابر اشک بریزم. بر فراز بام می‌آیم و گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر زمان که در مسیر زندگی با چالش‌ها روبه‌رو می‌شوم، از عمق وجودم احساس غم و اندوه می‌کنم و به خاطر دردها و مشکلاتی که دارم، گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: اشک‌هایم مانند ابرها در دشت‌ها پراکنده‌اند و جایی پیدا نمی‌کنم که بتوانم آرام بگیرم و به راحتی گریه کنم.

هوش مصنوعی: فرصت صبحگاهی که با روشنایی خود به من انگیزه می‌دهد، به سرعت پایان می‌رسد و من نگران این هستم که شب فرا رسد و من در غم و اندوه فرو روم.

هوش مصنوعی: شاید نگاهی بتواند دل را به درد بیاورد، به همین خاطر من مدتی را در انتظار می‌مانم و گریه می‌کنم.

هوش مصنوعی: من مانند شمعی خاموش هستم؛ مرا تنها بگذارید تا مبادا یادم بیفتد که چگونه از آغاز به پایان برسم و اشک بریزم.

هوش مصنوعی: دوری از نگاه تو به قدری برایم دشوار است که تنها در این باغ می‌توانم چشمی به گل بادام بدوزم و برای دوری تو گریه کنم.

هوش مصنوعی: من از وصال تو ناامیدم و نمی‌دانم چه کار می‌توانم بکنم که دل خود را شاد کنم. ای کاش به یاد تو اشک بریزم.