غزل شمارهٔ ۲۲۶۲

هوش مصنوعی: به خاطر چهره‌های محکم و زیبا و رفتار مردم، به شدت شگفت‌زده‌ام، گویی که رگ‌های من از سنگ هستند و این حالت مانند جواهر درون مژگانم می‌درخشد.

هوش مصنوعی: در آغوشم فقط درد و رسوایی وجود دارد و هیچ شادی و زیبایی نمی‌توانم احساس کنم. از سر تا پا، مانند جامی که در اثر شکستی لب‌پر شده، دچار آسیب و شکستگی هستم.

هوش مصنوعی: حباب‌های آب به دلیل وجود تنگی در پیراهن آینه، درخشان و زنده به نظر می‌رسند. من هم برای پنهان کردن نقاط ضعف و عریانی‌ام، پوشش و ظاهری ساخته‌ام.

هوش مصنوعی: اگر سرنوشت و تقدیر آسمان با سختی و مشکل مواجه شود، من در چشمان اراده و تلاش خود، یک اشک را نشانهٔ شکست می‌دانم.

هوش مصنوعی: چراغ خاموشی که دودش در زیر دست داغ است، نشانه‌ای از وجود تنهایی و درد در دل من است. من در بیابانی هستم که زیر پاهایم می‌تپد و در آنچه که در اطرافم می‌گذرد، غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: روز قیامت بدون حضور تو برای من مثل شمعی در جمع است؛ آب شمع را ریختم تا سوختن آسان‌تر شود.

هوش مصنوعی: در مدرسه، عشق و محبت را حس نمی‌کنم، اما در یاد تو، اشکی بر کاغذ می‌نویسم و ناله‌هایم را بلند می‌کنم.

هوش مصنوعی: من از دیدن زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی سیراب می‌شوم. نپرس از من چه می‌گذرد، زیرا دنیا به زودی به داستانی شگفت‌انگیز تبدیل خواهد شد وقتی که چشمانم با چشمانت ملاقات کند.

هوش مصنوعی: به دلیل دیوانگی‌ام، نمی‌توانم راهم را پیدا کنم. مثل مغز پسته، که هرچند درونش سختی وجود دارد، اما بیرونش هنوز هم پوشیده است و به همین دلیل نمی‌توانم به راحتی خودم را نشان دهم.

هوش مصنوعی: شبنم مانند می‌خواری است که در سحرگاه می‌تازد و من سال‌هاست در این حال به سر می‌برم. اما آنقدر آب ندارم که حتی بتوانم غبار وجود خود را پاک کنم.

هوش مصنوعی: در این جمع، ای کاش از من کسی با زبان تند و سرکش سخنی نگوید، زیرا مانند شمع خاموش می‌شوم و دامنم را به دردسر می‌اندازد.