غزل شمارهٔ ۱۷۸۸

هوش مصنوعی: نمی‌دانم چه زیبایی یا جاذبه‌ای در راز و رمز کاروان است که باعث می‌شود رنگ هر دو عالم در خون شکارش جاری شود.

هوش مصنوعی: ای وحشت، به خاطر ناامیدی‌ام دست از شکار من بردار. به گوش من صدای نی‌زنی می‌رسد که تیر زخمش را به یاد می‌آورد.

هوش مصنوعی: از آینده و سرنوشت زندگی‌ام سؤال نکنید، زیرا من همچون مخملی خواب‌آلود هستم که در خواب خود، خواب را می‌بینم و نمی‌دانم تعبیر آن چه خواهد بود.

هوش مصنوعی: جنون و اندوه من، جز سکوت چه کار دیگری می‌تواند بکند؟ این احساس به مانند زنجیری است که در آب غوطه‌ور شده و همچون جوهر آیینه در آن شناور است.

هوش مصنوعی: در این دنیای پر از حیرت و شگفتی، من آزاد هستم و کسی نمی‌تواند مرا از حرکت و جولان بازدارد. پاهای من در این مسیر به شدت گود است، اما باز هم به جلو می‌روم.

هوش مصنوعی: برای یافتن مشکلات و آفات در دنیای امکان، باید از کسی کمک گرفت. حتی اگر صبح باشد و روشنایی وجود داشته باشد، هنوز هم اثر شبنم در شیر موجود است.

هوش مصنوعی: حبابی که از موج وجود به وجود آمده، به شدت تلاش می‌کند، اما مانند عمر که به پایان می‌رسد و دیگر قابل تعمیر نیست، از دست می‌رود و اتمام می‌یابد.

هوش مصنوعی: عاشق به خاطر ستم بختش نمی‌تواند آرامش داشته باشد، زیرا چشمانش با مشاهده غم و سیاهی، او را به درد و رنج می‌کشاند.

هوش مصنوعی: من اگرچه ناتوانم، ولی اگر محتسب بر سنگ می‌نوازد، صدای ناله‌ام مانند چاقویی است که اثرش خونین و ویران‌گر است.

هوش مصنوعی: یاد و خاطره‌ی عشق در دلم مانند رنگی زنده است، همچون صدای صیادی که از حرکت و فرار شکار برایش به وجود می‌آید و دام‌هایش از این حرکت پر از جنب و جوش می‌شوند.

هوش مصنوعی: از بیابان زوال تا چشمه آب زندگی، دیگری را جز شمشیر او ندیده‌ام که خوابیده باشد.