غزل شمارهٔ ۱۷۰۰

هوش مصنوعی: دل آشفته و دربند نگاه معشوق است، مانند موجی که در زنجیر گرفتار شده و نمی‌تواند آزادانه حرکت کند. این گویای این است که عشق و محبت، انسان را چنان به خود وابسته می‌کند که گویی از آزادی عمل خود محروم است.

هوش مصنوعی: صبح، با طبیعتش، هنوز حال و هوای شگفت‌انگیزی دارد و در دل آن، درد و غم به صورت پنهان وجود دارد که به زنجیر کشیده شده است.

هوش مصنوعی: شاید به خاطر آرزوی زیبایی موهایت نتوانیم از غم و اندوه رهایی پیدا کنیم، زیرا ما در روزهای تاریک با زنجیرهای مشغله و غم دست و پنجه نرم می‌کنیم.

هوش مصنوعی: زندگی به سبک آزادگی و رهایی نمی‌تواند به کسی که در زنجیر است، راست و درست برسد. کسی که در قید و بند است، چگونه می‌تواند به خواسته‌ها و آرزوهایش دست یابد؟

هوش مصنوعی: هر صفتی که به آن فکر کنی، در آن گرفتار می‌شوی، چه عقل و خرد تو را مشغول کند و چه تو را در بند و زنجیر نگه دارد.

هوش مصنوعی: به خاطر زندگی است که او را به سختی و عذاب می‌برند و شخصی که در عشق قدرت و مقام، گرفتار شده به زنجیر کشیده شده است.

هوش مصنوعی: زمانی که تقدیر و سرنوشت همراه انسان نباشد، تلاش و کوشش هم نمی‌تواند او را از زنجیرها و بندهایی که به او بسته شده، رهایی بخشد.

هوش مصنوعی: من با ناامیدی و امید در دل، در انتظار دیوانگی نشسته‌ام و چشم‌هایی را می‌بینم که از نگاه و توجه خالی هستند و در زنجیر هستند.

هوش مصنوعی: شکایت‌ها و گریه‌های من را از آرامش من نگو، چرا که گاهی در حالت‌های سخت و در بند، نفس‌هایی عمیق می‌کشم.