غزل شمارهٔ ۱۷۰۳

هوش مصنوعی: در عشق، گاهی از جوش و خروشی که در درون وجود دارد، بهره‌مند شو و حتی اگر راهت قطع شود، دوباره با قوت ادامه بده.

هوش مصنوعی: تا کی مثل یک مروارید در تنگنا بمانی؟ به جای اینکه بی‌حرکت بگذاری زمان بگذرد، باید به مانند طوفانی عمل کنی و همه جا را با یک نگاه نگران و هوشیارانه مورد توجه قرار دهی.

هوش مصنوعی: در این دنیا چیزی که به چشم می‌آید، حقیقت آن است که وجود دارد. بنابراین، ای ناله و فریاد، تو هم باید به جمع خون‌ها بپیوندی و از آثار و نشانه‌ها در این دنیا استفاده کنی.

هوش مصنوعی: خودداری و فکر کردن به ملاقات، تنها خیالی است، پس دل را به تپش درآور و آینه را بردار.

هوش مصنوعی: چقدر می‌خواهی با حرف‌های گرم و شیرین خود جمع را شلوغ کنی؟ ای شعله، یک لحظه با آن نفس سوخته خود کمکی به من کن.

هوش مصنوعی: دل انسان، مانند آینه‌ای است که رازهای دو جهان را در خود جمع کرده. در زمان مناسب، خود را باز کن و از این دریای دل، گوهری ارزشمند به دست آور.

هوش مصنوعی: تعجب و شگفتی به معنای زشت بودن دنیای اطراف نیست؛ به جای آن، خود را شبیه آینه کن و هر نقص و عیبی را تبدیل به هنری زیبا و خلاقانه کن.

هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و شوق دیدار، تمام وجودم را در آتش عشق سوزانده‌ام. حالا که از خودم دور شده‌ام، از آینه بپرس که چطور هستم و چه حالتی دارم.

هوش مصنوعی: به چه دلیلی این نگاه بی‌هدف و سطحی را بر باد می‌دهی؟ کمی از بستن پلک‌هایت فاصله بگیر و به دنیای اطراف نگاهی عمیق‌تر بینداز.

هوش مصنوعی: چند بار دیگر مانند مزدوران عشق تو، از بار سنگین نفس خود بگریزم؟ چاره‌ای برای این کار وجود ندارد؛ بنابراین، باید با آن کنار بیایم.