غزل شمارهٔ ۷۹۴

هوش مصنوعی: افراد صادق و بی‌غش هیچ نگران و غمگین از کینه و حسادت نیستند، زیرا زحمات و اشک‌های آن‌ها به چشم‌ها و دل‌های زیبا و شفاف‌شان آسیب نمی‌زند.

هوش مصنوعی: در مزرعه، امکان بروز آسیب و خطر وجود دارد. انسان‌ها مانند دانه‌های گندم، در دل خود احساس ناامنی دارند.

هوش مصنوعی: فیل به مقام و منزلت خود افتخار می‌کند، اما گاو و خر که روزی خود را از کارشان به دست می‌آورند، افتخار انسانی آن‌ها به خاطر مقام و موقعیت نیست.

هوش مصنوعی: بخشیده شده به من از دنیا تنها گرفتار شدن در وسواس و نگرانی است و بیرون از این قفل، چیزی به جز دل شکسته و نگرانی که از گنجینه‌های درونم ناشی می‌شود، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: ابر در حال باریدن است و در دشت گل، زیبایی را مانند آینه منعکس می‌کند. تنها چیزی که مرا آرام می‌کند، لباس پشمی‌ام است و هیچ چیز دیگری جز آن وجود ندارد که من را از این حالت رنج بیرون آورد.

هوش مصنوعی: آیینه را از کدورت و زنگار پاک کردن کار آسانی نیست، زیرا دل‌هایی که از محبت و کینه خالی‌اند، مانند سنگ سخت هستند.

هوش مصنوعی: تنها خیال توست که دل ما را شاد می‌کند و هیچ تصویری جز تصویر تو در دل ما نقش نمی‌بندد، زیرا مانند حیرت و شگفتی، هیچگاه در خانهٔ آیینه جا نمی‌گیرد.

هوش مصنوعی: در عشق، ما تنها مسافران راهی هستیم که پر از رنج و درد است. مانند پرنده‌ای که در سحرگاه پرواز می‌کند، ما نیز نمی‌توانیم از درد جدایی خود فرار کنیم.

هوش مصنوعی: سال‌ها به‌دنبال اثبات نادرستی اعتقادات خود بوده‌ایم و این زمان، نشان‌دهنده‌ی پیشرفت ما نیست بلکه نشان‌دهنده‌ی قدمت اندیشه‌های ما است.

هوش مصنوعی: مدتی است که تو در زندگی‌ات نشان‌هایی از وجود پیدا کرده‌ای، اما این نشان‌ها نمی‌توانند از زمین خارج شوند، زیرا این نخل قدیمی دیگر وجود ندارد.

هوش مصنوعی: برای رهایی از درد فقر و بی‌نوایی، تنها صبر کردن کافی است. دست روی قلب بگذار و بدان که دیگر لباسی که بپوشی، پاره و کهنه است.

هوش مصنوعی: در زندگی ما، مشکلات و خوشبختی‌ها مانند بازی‌های کودکانه و بی‌خبر از آینده هستند. ما نمی‌توانیم سرنوشت خود را به روزهای خاصی مثل شنبه و آدینه محدود کنیم.