غزل شمارهٔ ۲۲۶۱

هوش مصنوعی: من سال‌هاست که به خاطر زیبایی تو، همیشه در حال اشک ریختن هستم، مانند پر طاووس که از مژگانم، نم و رطوبت نمی‌چشد.

هوش مصنوعی: بگذار تا زبانم از شکایت باز نماند، زیرا ممکن است اشک‌های حسرت به دلم بریزد. امشب، سکوت مانند پنبه است و جراحت‌های پنهان من را نمی‌توان به راحتی نشان داد.

هوش مصنوعی: عشقی که در دل دارم مانند گرد و غبار به دنیای من نفوذ کرده و بر خلقیات و ویژگی‌هایم تأثیر گذاشته است. در این حال، احساس می‌کنم که همه چیز حول و حوش من به هم ریخته است و من به شدت تحت تأثیر این عشق قرار گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: احساس من باعث می‌شود که نتوانم به بی‌مقداری و سرگردانی بپردازم؛ در این لحظه، وجودم مانند خاکی ناپایدار و پریشان است.

هوش مصنوعی: هر ذره‌ای از وجودم در برابر تو رنگ و شکل می‌گیرد، و اگر غبار از چشمان حیرانم بپرد، به خاطر دیدار توست.

هوش مصنوعی: هر چند که زیبایی‌ها و فرصت‌ها به سرعت نمی‌آیند، اما زندگی مانند بهار است و زمان برای تغییر و تحول همیشه در حال گذر است.

هوش مصنوعی: کدورت و ناراحتی هرگز نمی‌تواند مانع انتظار من شود؛ بلکه در این انتظار، محبت و عشق را از نگاه پیرمرد کنعانی دریافت می‌کنم.

هوش مصنوعی: دلایل آن‌که در میانهٔ این غم و شادی، اشک‌هایم به خاطر موسیقی سرازیر می‌شود، در درون من است. من در این حالت نمی‌خواهم کسی را شرمنده و رسوا کنم، اما نمی‌دانم چرا اینقدر بی‌پوشش و عریان احساساتم را بروز می‌دهم.

هوش مصنوعی: من نه از خودم شادمانی دارم و نه کسی دیگری به جز خودم، در این وضعیت ناامیدکننده‌ام. مانند مهمان‌هایی هستم که در خانهٔ آدم‌های بی‌نوا و بی‌چیز، از فضولی و بدبختی‌شان خبر دارم.

هوش مصنوعی: عناصر وجودم از مزاحمت و ترس رنج می‌برند و هیچ تسلیتی نمی‌توانند به من بدهند. من مانند گرد صبحگاهی به آسمان می‌برم تا آن را در جایی بنشانم.

هوش مصنوعی: از ترس و اضطراب ناشی از خواسته‌ها و آرزوهای متعدد، بی‌اعتنا گذشتم. جهان برایم به فراموشی سپرده شد و تنها یادگاری که مانده، چین‌هایی است که در دامن من نقش بسته است.

هوش مصنوعی: از سخنان بی‌اساس افرادی که هیچ دانشی ندارند، کاملاً سرشار از هیجان و احساسات هستم. از ترس و ناامیدی هم چاره‌ای ندارم، مانند آتش که در نیستان وجود دارد و نمی‌توانم از آن فرار کنم.