غزل شمارهٔ ۵۵۱

هوش مصنوعی: رازهای عمیق من مانند دریا است که در آن پیچ و تاب تفکراتم جاریست و طبیعت صادق من مانند امواجی است که همیشه در تلاطم و هیجان هستند.

هوش مصنوعی: صورت من بی‌درد و آرام است، چون که درون من مانند آبی عمیق است.

هوش مصنوعی: شوق و هیجان من ناشی از حالت بی‌خودیم است و ناله‌های من مانند شعله‌ای از آتش، داستانی از خواب و خیال من را روایت می‌کند.

هوش مصنوعی: در حالت شادی و شگفتی من، تصویر موجودات دور و برم محو شده است؛ این گمگشته و سرگردان در آغوش ماه من است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که ترس من در چنگ آزادی است، دوری و دلتنگی‌ها مانند تیرهایی است که به سوی مردم پرتاب می‌شود.

هوش مصنوعی: جبهه‌ام چون فرشی برای سجود کسانی است که تسلیم‌اند و تنها همین کافی است، زیرا هر جا که قامت من خم شود، آن مکان برای من جایگاه عبادت است.

هوش مصنوعی: در گوشه‌ای از دل، مکانی امن و آرام برای خود دارم، مانند حبابی که در آب شناور است. وقتی به خودم نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم که سیلابی از احساسات و افکار به سراغم می‌آید.

هوش مصنوعی: احساس می‌کنم که هنر و استعداد من همانند آینه‌ای است که رنگ و حالتی گنگ دارد. به نظر می‌رسد بی‌نظمی‌ها و نقص‌های من در بیان هنر، باعث شده است تصویر من وضوح و روشنی لازم را نداشته باشد.

هوش مصنوعی: من از خمخانهٔ عرفان جامی را به دست آورده‌ام و برایم روشن‌شدن و خالص شدن از وجودم، نوشیدن این بادهٔ خالص و ناب است.

هوش مصنوعی: من در غفلت و بی‌خبری به سر می‌برم و در حال آزمایش هوش دیگران هستم، مانند محملی که من را در خواب خود غرق کرده و خواب دیگران را نمی‌بینم.