غزل شمارهٔ ۱۰۱۰

هوش مصنوعی: اینکه پیری به فنا و زوال خود آگاه نیست، واقعاً بر من دردناک است. سرنوشتمان به سختی به سوی اضمحلال می‌رود، اما او هنوز به عواقب کارهایش توجهی ندارد.

هوش مصنوعی: خط ما به قدری نامشخص و کم‌رمق است که هیچ کس نمی‌تواند پیام آن را درک کند. این نوشته که با قلم شکسته و رنگ‌ بافته شده، حامل هیچ خبر و احساسی نیست.

هوش مصنوعی: چند روزی است که در پی شکار افکار و آرزوهایم هستم، اما دیگر دشت و فضای آزاد نمی‌تواند مرا در قفس محدود کند. به جز این که دیگر نمی‌توانم پرواز کنم و پر ندارم.

هوش مصنوعی: به خاطر اوهام و خیالات بی‌اساس، خود را به واقعیات نچسبان. چرا که بین عشق و زیبایی، اخبار و اتفاقات زیادی وجود دارد که نمی‌توان به سادگی از آن‌ها عبور کرد.

هوش مصنوعی: از یک حباب آب اگر بخواهیم تفکری کنیم، به اندازه صد آبرو ارزش دارد. صدف دریا دیگر فرصتی برای تولید گوهر جدید ندارد.

هوش مصنوعی: غم و اندوه ناشی از انتظار، برای روح و ذهن مثل بارانی است که به فصل خودش می‌نشیند. زمانی که دل محتاج است، نباید به یاد کسی باشد که در شرایط سختی به او نیازی نداریم.

هوش مصنوعی: طبع من که در نعمت است، نتوانسته به شیرینی قناعت برسد. حتی اگر درونش شکر باشد، باز هم در همه جا به آن شیرینی و لذت دست پیدا نمی‌کند.

هوش مصنوعی: از شدت غم قیامت، حتی شمعی که در دل خاک است، جان ندارد و تو که در آتش عشق سوخته‌ای، بی‌گمان شاد باش، چرا که شب ما دیگر سحر و نجاتی ندارد.

هوش مصنوعی: از مشاهده‌ی مستقیم چه فایده‌ای برده‌ام، که حتی خیال هم نمی‌تواند بدون دقت و بررسی عمیق، چیزی را به‌درستی بپروراند.

هوش مصنوعی: به حال نزار و غم‌انگیز من کسی اهمیت نمی‌دهد و در این خیابان‌هایی که هیچ‌کس در آن رفت‌وآمد ندارد، احساس تنهایی و دل‌سردی می‌کنم.

هوش مصنوعی: از تلاش و همت، آتش شمع دلم ذوب شده و دل از خود بی‌خود گشته است، زیرا در خوشی و شوق از خود رفتن، هیچ چیزی را نمی‌یابد.