غزل شمارهٔ ۸۴۲

هوش مصنوعی: به خاطر محبت و احساسی که در دل دارم، دیگر به حرف و حدیث‌ها و جنجال‌ها اهمیت نمی‌دهم. می‌خواهم در سکوت و آرامش از وجود خودم و تصویرهایی که در ذهن دارم، زندگی کنم.

هوش مصنوعی: کجا می‌توان کسی را پیدا کرد که مثل یاقوت به خاطر زیبایی‌اش دلم را به تپش بیاندازد و باعث شود هزار سال از خودم دور شوم؟

هوش مصنوعی: بهار ناامیدی از وضعیت بی‌نیازی‌ها چه اندازه تأثیر داشت که از نهالی که پایداری کرده، رشد و بالندگی حاصل شود.

هوش مصنوعی: با نهایت تواضع و احترام، تلاش کن تا با عزت و افتخار به سمت قله‌های بلند بروی، همچون ماه که از آسمان بالا می‌رود.

هوش مصنوعی: راه فقر، نوعی دیوانگی متفاوت دارد که نیاز را توجیه می‌کند و باید از پرسش درباره آن فراتر رفت.

هوش مصنوعی: عرق یا عرق‌ریزی ما هیچگاه بی‌فایده و بی‌اثر نمی‌شود، چرا که فریاد و ناله‌ام نشان‌دهندهٔ این است که عمر مانند شبنم به سرعت سپری می‌شود و به سادگی از دست می‌رود.

هوش مصنوعی: ما از هیچ جلوه‌ای پرده برنداشتیم و در حقیقت، تنها تأمل در آینه وجود خود در دنیای خیال را تجربه کردیم.

هوش مصنوعی: آوای نرم لب یار مانند نشانه‌ای است که نشان می‌دهد هیچ‌کس نمی‌تواند از این چشمه زلال کلام او عبور کند.

هوش مصنوعی: به جایی که نمی‌توان پرواز کرد، مانند رنگی است که به سختی تلاش برای شکستن بالی را نمی‌تواند به دست آورد.

هوش مصنوعی: در مورد آینده و نگرانی‌های بی‌پایه‌ای که دارم، دیگر نگران نقد حال حاضر نباشید؛ از من نپرسید که در مورد آینده‌ام چه احساسی دارم.

هوش مصنوعی: دل من از خجالت و ناتوانی در نگهداری آب، به اندازه‌ای پر از اندوه و ناراحتی شد که به یاد می‌آورم چقدر شایسته‌تر از این ظرف‌های ساده و بی‌ارزش بوده‌ام.