غزل شمارهٔ ۲۲۰۱

هوش مصنوعی: تا وقتی که نفس و آب زندگی وجود دارد، نمی‌توانم به تو برسم. با تو به قدری به حالت غیرعادی افتاده‌ام که بدون تو هم نمی‌توانم به تو دست پیدا کنم.

هوش مصنوعی: حالت شرم‌آور من شبیه صبحی است که در تاریکی صبحگاه محو می‌شود. نمی‌دانم چه رنگی باید بر در خانه‌ام بزنم که بویی از آن نتوانم بگیرم.

هوش مصنوعی: در خیابان میکده، حالتی عجیب و شرم‌آور دارم که صدای آن به خوبی به گوش می‌رسد. با اینکه دستم آسیب دیده است، اما هنوز نتوانسته‌ام به می‌خانه برسم.

هوش مصنوعی: اگر جهان به دور خود فریبنده باشد، ناز کسی را نمی‌توان جست‌وجو کرد، و من هرگز به زیبایی این چهره زشت نمی‌رسم.

هوش مصنوعی: مکان سجده و پرستش من جایی نیست که به آن امید داشته باشم، زیرا تنها معبد من جایی است که نیاز به کسی ندارم. تا زمانی که نتوانم به صفای دل و خواسته‌های خود برسم، آرزوهایم از بین خواهد رفت.

هوش مصنوعی: چرا باید رنج طلب کنم در حالی که این شیوه ناپایدار مرا به جایی نمی‌رساند و از قدمی جز کج‌روی چیزی به دست نمی‌آورم؟

هوش مصنوعی: شرم و حیا از بیان خواسته‌ام باعث شده که نتوانم به خودم نشان دهم و احساس می‌کنم که در زندگی‌ام بی‌ثمر هستم، حتی اگر به رشد و پیشرفت هم نرسم.

هوش مصنوعی: قرار است در بزم و شادی خودم غرق شوم، اما به دلیل ناگواری‌های سرنوشت، تا زمانی که به درک و کمال نرسم، نمی‌توانم به آرزوهایم برسم. تا زمانی که به هدفم نرسم، تمایل و آرزوهای زیبا و نیکو به من دست نخواهد داد.

هوش مصنوعی: این نفس به قدری به خود وابسته است که هیچ‌جا نمی‌توان به او رسید. لحظه‌ای نیست که من به خودم برسم و از همه طرف دور نمانم.

هوش مصنوعی: غفلت، مانند گوهری باارزش است که در محیطی پر از خجالت قرار دارد. هیچ‌کس نباید به خواب برود و دچار حواشی نادرست شود؛ چون این به خود آسیب زدن است و من نمی‌توانم به آن دسترسی داشته باشم.

هوش مصنوعی: بیدل می‌گوید که از دنیای دیگر و زیبایی‌های طبیعی، مردم خالی هستند. آنچه را که تو دیده‌ای، به زبان بیاور، اما اگر نمی‌خواهی بگویی، ایرادی ندارد؛ من به آن آگاهی نمی‌رسم.