غزل شمارهٔ ۸۵۰

هوش مصنوعی: روزهایی را تلاش کردم، اما در نهایت احساس پشیمانی کردم. هر سودی که به دست آوردم، نتیجه‌ای جز ناراحتی نداشت.

هوش مصنوعی: جهان اسباب و علت‌ها در واقع هیچ چیزی را به خودی خود ندارد؛ هر کسی که دیدیم، درویش، یعنی بی‌نیاز و ساده‌دل، آمد و رفت، نشان‌دهنده این است که در نهایت همه چیز زودگذر و بی‌ارزش است.

هوش مصنوعی: آه از آن کسی که خود را به غرور می‌زند و از دردهای دیگران بی‌خبر است؛ او مانند اشکی است که بدون ریزش، به سرنوشتش بی‌توجهی می‌کند.

هوش مصنوعی: با اینکه لعل او صدها جاذبه و زیبایی دارد و تبسمی دلربا می‌فراشت، اما افسوس که این نمک و شیرینی او از درد دل‌هایی که در دل‌های شکسته وجود دارد، بی‌خبر است.

هوش مصنوعی: صبح هر روزی نشان‌دهنده روزی تازه و امید است و نباید فراموش کرد که شب‌های سخت و ناامیدی همیشه وجود دارد. ممکن است زیبایی و خوبی‌هایی وجود داشته باشد که به خاطر غفلت، از آن‌ها بهره‌مند نشویم و از دیدمان پنهان بمانند.

هوش مصنوعی: زندگی کردن بر اساس خواسته‌های دیگران نشانهٔ ضعف است و مردان شجاع نباید مانند گوسفندان بدون اراده و فکر عمل کنند.

هوش مصنوعی: کسی که در زندگی‌اش به خاطر فرصت‌های از دست رفته پشیمان است، جز با حیرت و سردرگمی نمی‌تواند صحبت کند، زیرا عمرش را در حالی گذرانده که فرصت‌ها از پی هم رفته و کمتر از آنچه باید بوده است.

هوش مصنوعی: اگر به دنبال آرامش و امنیت هستی، نباید در نیازی به نگرانی دیگران باشی؛ زیرا این اضطراب و مشکلات زندگی، باعث آزار روحی و فساد وجود انسان می‌شود.

هوش مصنوعی: بسیاری از مشاغل و کارها وجود دارند، اما در نهایت چه فایده‌ای دارد اگر کسی تنها در دنیای خیالات سیر کند و از واقعیت‌ها دور بماند؟

هوش مصنوعی: هیچ‌کس توانایی درمان این درد بی‌پایان را ندارد، مرگ زمانی پیش می‌آید که نگرانی و اضطراب از نفس برطرف شود.

هوش مصنوعی: بیدل، تو با ادب و تربیت به دنیا آمده‌ای. بنابراین، از گفتن سخنان بیهوده خودداری کن؛ زیرا نباید با چیزهای بی‌معنی، ارزش و زیبایی واقعی را تحت‌الشعاع قرار دهی.