غزل شمارهٔ ۱۹۶۹

هوش مصنوعی: از آن بهار زیبا و دل‌انگیز حیران هستم که چه وضعی برای خودم درست کرده‌ام. مانند گلی که امشب تا جایی که می‌توانم خود را به گل‌ها نزدیک کرده‌ام.

هوش مصنوعی: بوی گل به خاطر سبک پرواز من به مشام می‌رسد، و من بال و پرم را با صدای بلبلان تازه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من یک شیوه و طرز فکر دارم که بی‌علامت و نشانه است، مثل نگاهی که به آینه می‌اندازم و تصویری از خودم در آن پنهان کرده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر یادم نمانده باشد که چه نقشی بر شیشه می‌زند، در این صورت دیگر به دنیای مستی و فراموشی نخواهم نگریست.

هوش مصنوعی: در پی لذت و شادی، با عواطف و احساسات شدید، هر بار که از خودم دور شده‌ام، چراغانی و شادی را تجربه کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر جنون و دیوانگی سامانی هیچ چیز در مورد زیبایی و ویژگی‌های عنقا نپرس. من آن‌قدر خود را مخفی کرده‌ام که انگار عریان شده‌ام.

هوش مصنوعی: فطرت چه کسی را مورد اعتراض قرار دهد وقتی که درون من پر از درد و اضطراب است؟ من خانه‌ای دارم که شبیه آیینه است، اما آن را خراب کرده‌ام.

هوش مصنوعی: باید به خاطر هر لبخندی که می‌زنم، برای روشنایی صبح، بر چراغم اشک بریزم، زیرا که برای این لبخندها، اشک‌های زیادی ریخته‌ام.

هوش مصنوعی: در اندوه نرسیدن به خواسته‌ام هستم، چرا که چیزی جز خیال و توهم نبوده است. دستانم را در تلاشی که باعث پشیمانی شده رها کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به جز غم نابودی، دیگر چه چیزی را باید تحمل کنم؟ من خودم را در این دشت مهمان فضولی‌ام کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من از ابر پرسیدم که چه چیز باعث زنده شدن و سیراب شدن تو می‌شود. او پاسخ داد که زمانی که برای گیاهان ضعیف و ناتوان و اشک می‌ریزم، این باعث زندگی بخشیدن به آن‌ها می‌شود.

هوش مصنوعی: در میان احساسات خود، به یاد چراغی که خاموش شده و داغ آن را در دل دارم، غافل نباش. من با نرگس‌ها و زیبایی‌های مژه‌هایم به خواب رفته‌ام.