غزل شمارهٔ ۲۲۹۲

هوش مصنوعی: من تواضع و ادب را از خودم پنهان نکن، زیرا مثل آبی که به پا فشار می‌آورد و می‌سوزاند، تنها تسکین من همین حالتم است.

هوش مصنوعی: از یاد تو چنان محو شدم که کسی نمی‌تواند مرا آزار دهد. اگر هم کسی مژه‌ام را ببیند، از خواب سنگینم نخواهد توانست مرا بیدار کند.

هوش مصنوعی: من به شدت تمایل دارم که در دنیای سرگرمی و لذت‌ها غرق شوم، ای کاش بی‌خیالی و غفلت از من دور شود.

هوش مصنوعی: من آرامش را از وجود افرادی که ضعیف و شکننده هستند می‌گیرم، زیرا در چنین نزدیکی، احساسات و دردهایم به وضوح بروز می‌کند.

هوش مصنوعی: خیلی خوشحالم که در نهایت، تلاش و محبت تو باعث شد که اشک‌های رنگین من به پای تو تبدیل شود.

هوش مصنوعی: از آثار پای تو عطر بهاری به مشام می‌رسد. بیا تا من برای تو بر خاک سجده کنم و گل بچینم.

هوش مصنوعی: دل من مثل آینه‌ای است که در آن تصویر تو را مشاهده می‌کنم و این باعث می‌شود که از خودم دور شوم.

هوش مصنوعی: در برابر تو عهد می‌بندم که اگر به آسمان برسم، فقط به زمین بازخواهم گشت و جز در خاک تو ننشینم.

هوش مصنوعی: من نه به نشانه‌ی پایم و نه به سایه‌ام، فقط می‌دانم که در مسیر تو هستم و به همین خاطر، چه به این سمت و چه به آن سمت، در راه تو قرار دارم.

هوش مصنوعی: تمایل به لذت‌بردن نتوانست مرا در دام خود بیندازد، حرص و طمع مانند مگس به سراغ من نیامد و گرفتار فریب شیرینی نخواهم شد.

هوش مصنوعی: به خاطر صبر و استقامتم، آسمان نمی‌تواند به من آسیب بزند، زیرا من در برابر سختی‌ها به اندازه‌ای قوی هستم که نمی‌گذارم کسی به من زیانی برساند.

هوش مصنوعی: در کلام من، یک تاثیر عمیق و معنی خاصی وجود دارد که باعث می‌شود لب‌هایم مانند جبهه‌ای که به خاطر تحسین عرق می‌ریزد، به بیان احساسات و احساس شگفتی بپردازند.

هوش مصنوعی: من مثل رنگ آبی جوهری هستم که در گران‌بها می‌سوزد و با وجود این‌که آلودگی‌ها مرا گرفته، خود را مناسب به نشان دادن می‌دانم.

هوش مصنوعی: نام من بیدل، نشانه‌ای است واضح که نشان می‌دهد من به خودم فخر نمی‌کنم و نباید خود را از جمع افراد فقیر و بی‌نوا برتر بدانم.