غزل شمارهٔ ۱۹۷۵

هوش مصنوعی: بدون تو در هر جا دچار جنون و پشیمانی بوده‌ام، مثل دریا که بخش‌های مختلف خود را به هم بافته‌ام.

هوش مصنوعی: با این که کسی نمی‌تواند بار بیشتری از آنچه که زمین می‌تواند تحمل کند، به دوش بکشد، اما شب گذشته هر کس زیر بار مشکلات رفت، من بسیار خسته شدم.

هوش مصنوعی: در ذهنم آرزوهایی دارم که مانند یک چهره‌ای زیبا و رنگین به تصویر می‌آید، همان‌طور که دل من پر از امید و آرزو است.

هوش مصنوعی: زندگی بدون دردسر برایم خوشایند است، چرا که بدون اینکه به خودم توجه کنم، مثل یک نگاه ساده آرامش را تجربه می‌کنم.

هوش مصنوعی: سودها پاداش زیان‌هایی هستند که متحمل شدم، چرا که مانند مینای می، هر چه از خودم کم کرده‌ام، به بی‌خود بودنم افزوده‌ام.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم را از خودم می‌بندم و به دنیای بیرون پرواز می‌کنم. این چه نوع پروازی است که من در حالی که هنوز بال‌هایم را نگشوده‌ام، انجام می‌دهیم؟

هوش مصنوعی: با وجود اینکه قدمی در مسیر امید برنداشته‌ام، حسرت می‌داند که چه راهی را طی کرده‌ام.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و شادابی بهار، عمرهای زیادی را در رنگ‌های مختلف زندگی کرده‌ام، اما هیچ وقت در این تغییرات رنگ و نما، خود واقعی‌ام را نشان نداده‌ام.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم در خلوت تنهایی او چه می‌گذرد، اما این را می‌دانم که در آنجا هم همان خودم بوده‌ام.

هوش مصنوعی: بیدل احساس نگرانی و ناراحتی نمی‌کند، چرا که در وضعیت راحتی به سر می‌برد و دست‌هایش را بر هم گذاشته است. او به نوعی از درد و رنج دور شده و آرامش را در آن لحظه تجربه می‌کند.