غزل شمارهٔ ۷۳۴

هوش مصنوعی: دنیا از جنس چیزهایی که تحت تأثیر دیگران قرار گرفته‌اند خالی است. پس در اینجا به تردید و گمان نپردازید، زیرا این مکان خالی و بی‌محتواست.

هوش مصنوعی: حادثه‌ها امکان‌های خوب را از همه جا گرفته‌اند؛ زمین و آسمان هر دو از آرامش و راحتی خالی هستند.

هوش مصنوعی: به رنگ دور دست، صدای دف در جادو و افسون وجود ما، هر چیزی را که لمس کنی، فقط صدای خالی و بی‌حالی به گوش می‌رسد.

هوش مصنوعی: ای خدای بزرگ، چگونه می‌توان گوینده‌ای را که زخم زبانش خاموش است، و دهانش از فریاد پر از درد و رنج است، از زخم‌های دلش رها کرد؟

هوش مصنوعی: هرچند اشتیاق دیدن تو مرا خیلی شگفت‌زده کرده، اما آغوش من هیچ‌چیزی برای تو ندارد و خالی است.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که دیگر در طبیعت خیر و نعمت زیادی وجود ندارد، زیرا سخاوت و generosity افرادی با دل‌های بزرگ و مهربان (کریم) نیز به اندازه‌ای کم شده که مانند یک ناودان خالی از آب مانده است. به عبارت دیگر، وقتی که افراد بخشنده و مهربان نتوانند چیزی برای ارائه داشته باشند، هر چیزی که به طبیعت یعنی آسمان نسبت داده می‌شود، نیز کم خواهد بود.

هوش مصنوعی: به چشم زاهد خودپسند، چه فرقی می‌کند که چیزی مانند پودر زینت چشم باشد یا فقط خاک، چون بینش واقعی او خالی و بی‌محتواست.

هوش مصنوعی: کدام زیبايي وجود دارد که از این میدان خودخواهی تو عبور نکرده باشد؟ تو نیز با قدرت به جلو برو، زیرا این میدان آزمایش خالی است.

هوش مصنوعی: به دام فریب مقام و جایگاه نرو، زیرا مانند حبابی است که در این دریاى وسیع، هزاران کیسه از خالی بودن را نشان می‌دهد.

از شکاف دانهٔ خرما اینقدر مشخص شد که دل کسی که زيبا و شيرين دهان است، از وفا و مهربانی خالی است.

هوش مصنوعی: انسانی که دلش از ناامیدی پر شود و به خود مشغول گردد، دیگر از دشمنان و موانع اطرافش تأثیر نمی‌گیرد. او با اراده و قوتی که از درونش می‌گیرد، نمی‌گذارد مشکلات او را بشکنند.

هوش مصنوعی: اگر در دل تو جایی خالی و جمع و شلوغی وجود دارد، پس چرا از خودت دور می‌شوی؟ چرا در دنیایی که خالی‌ست به سراغ جایی دیگر می‌روی؟

هوش مصنوعی: چشم سرمه‌دار آنقدر زیبا صحبت می‌کند که من مانند بیدل (شمع) به سرمه جذب شدم، اما زبان من از بیان و گفتن احساساتم خالی است.