غزل شمارهٔ ۲۲۶۷

هوش مصنوعی: کاروان اشک‌هایم نشان‌دهنده‌ی درد و غم من است. من مانند رامان، که داغ و دردی دارد، به دنبال کسی هستم که به احساسات من توجه کند و دردهایم را درک کند.

هوش مصنوعی: دوست و یارم در این دنیای غریب غیر از درد دل و اندوهی که دارم چیزی نیست. در این فضا همچون خورشید، تنها و بی‌کس مانده‌ام.

هوش مصنوعی: بهار زیبایی من، شاداب و با طراوت، باعث می‌شود که هر سال هزاران خزان و شرمندگی را فراموش کنم. اما در وجود من، هیچ نشانه‌ای از پژمردگی و زردی نیست.

هوش مصنوعی: به دلیل ناتوانی، نمی‌توانم تردید را از انتخابم حذف کنم، در حالی که شکست را در دفتر زندگی‌ام ثبت کرده‌ام و ابراز خرسندی نمی‌کنم.

با هر مژه‌ای که می‌زنم (با گذشت هرلحظه و لمحه)، به جهان دیگر (جهان پس از مرگ) متصل شده‌ام. از این‌روی، آشفته‌حالم همچون اشکی که پرورش یافته و محصول اندهان است..

هوش مصنوعی: بخاطر شکست در رنگ و از روی ضعف، در این دشت آهی کشیده و احساس سنگینی می‌کنم. گویی بادی در این فضا می‌وزد که مرا به سوی آرامش می‌برد.

هوش مصنوعی: تمیز دادن ویژگی‌های خوب و بد انسان‌ها به سادگی امکان‌پذیر نیست. در واقع، وقتی که بین افرادی که در حال عیب‌جویی و حرف‌زدن از دیگران هستند، تفاوت‌ها را نمی‌توان به راحتی مشخص کرد. اما اگر من بتوانم به دقت و با درک واضحی به جوانب مختلف نگاه کنم، می‌توانم بهتر از دیگران بفهمم و تصمیم بگیرم.

هوش مصنوعی: نه احساس گرما دارم و نه تصویری از خودم دارم که قابل فهم باشد. حالتی که در آن هستم، شبیه به دو کعبه است که بر روی نردبانی قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: من خود را شعله‌ور می‌کنم تا بتوانم پهلوی داغی را گرم کنم که به خاطر ناراحتی‌ها و دل‌گرفتگی‌های زیاد، بسیار سرد و بی‌روح شده است.

هوش مصنوعی: من از این که تنها به حرف زدن اکتفا کرده‌ام، شرمنده‌ام و به خاطر کارهایی که انجام داده‌ام، پشیمانم. حالا به طور کامل در حالتی انفعالی هستم و نمی‌توانم ادعای شجاعت داشته باشم.

هوش مصنوعی: نه اشکی از چشمانم می‌ریزد و نه آهی از دل برمی‌آید. حتی نمی‌دانم که چرا قلبم بی‌درد و آرام است.

هوش مصنوعی: من در وضعیتی هستم که به اجبار در آن گرفتار شده‌ام، از اینکه چه حالتی دارم نپرس، چون اگر همه بیایند، من همان چیزی را که دارم، ادامه می‌دهم.

هوش مصنوعی: مدت زمان زیادی است که از دوستانم دور هستم. من بی‌دل، در تلاش هستم تا در دنیای گسترده، آثار و یادگارهای خوب را حفظ و نشان دهم.