غزل شمارهٔ ۱۶۱۵

هوش مصنوعی: در نهایت، به قدری غمگین شدم که صدای فریاد من به گوش همه رسید و همه از شدت ناراحتی و اندوه به حالت نوشتن شعر و سرود درآمدند.

هوش مصنوعی: این دنیا پر از درس‌ها و عبرت‌هاست؛ هر نکته‌ای که از استاد گرفتم، برایم مثل گوهری با ارزش بود و به نوعی موجب تنبیه و آگاهی من شد.

هوش مصنوعی: سینه‌ام از تیر پر شده و دل‌ام از زخم‌های زبان تو بی‌نواست. تو آفتی هستی که از درختان سرو و شمشاد به من رسیده‌ای.

هوش مصنوعی: در جایی که عشق و آرزو برانگیخته شده بود، من مانند یک شکار ملامت و بی‌چاره باقی ماندم. دیگر ناله‌ای از من نمانده بود چون صیاد به من نزدیک شد.

هوش مصنوعی: عشق در ابتدا یک نقص و ضعف داشت، اما با من آشنا شد. مانند شبنمی بود که وقتی به دنیای درد و رنج من وارد شد، تغییر کرد.

هوش مصنوعی: از آنجا که نمی‌توان درد ناشی از فنا و نابودی را از وجودم زدود، چشمی دارم که مانند زخم، از نبودن و عدم وجودم رنج می‌برد و این حس ناشی از وجودم است.

هوش مصنوعی: بگزار تا اشک بر گونه‌ام بریزد، زیرا من از احساس ناامیدی و اندوه سوخته‌ام. می‌خواهم به زندگی‌ام نظم و آرامش ببخشم تا بتوانم بر مشکلاتی که مرا احاطه کرده‌اند، غلبه کنم.

هوش مصنوعی: در دل خود حسرتی داشتم و از ناامیدی رنج می‌بردم. مثل آتش که همیشه شعله‌ور است، در انتظار یک کمک بودم و سرانجام صدای فریاد من به گوش رسید.

هوش مصنوعی: دوست سوالی درباره حال دوستان دورافتاده دارد، و من در حالتی هستم که فراموش کرده‌ام او را و حالا به یادش می‌آورم.

هوش مصنوعی: اگر سنگ را هم بشکافید، صدای یار از آن بیرون خواهد آمد. این صدا از بیستون به گوش می‌رسد و تلاش فرهاد به نتیجه خواهد رسید.

هوش مصنوعی: پیام‌آور عشق از خطرها در امان است و من ناله‌ای دارم که هر جا که فرستادم، به مقصد رسیده است.

هوش مصنوعی: شعلهٔ خاموش و افسرده‌ای در خاکستر است و در هوای آن، هر کسی که از خود دور شد، به کمک خود رسیده است.